Teamuitje: Schiet-operatie vreetschuur
Sep. 18th, 2009 10:35 pm![[personal profile]](https://www.dreamwidth.org/img/silk/identity/user.png){kind=small}
janestarzVandaag was het teamuitje en om 15.05 kwam mijn trein aan in Den Bosch. Marcel had al gebeld dat ze vast hadden gestaan in het verkeer en later zouden zijn om me daar op te pikken. Toch werd het wel gewaardeerd dat ik op mijn vrije dag naar het prachtige Brabant af wilde reizen voor een teamuitje. Helaas niet iets wat gesponsord wordt door onze gezamenlijke baas, maar soit.
Het was zalig weer en ik genoot van het zonnetje en de tijd die ik op station Den Bosch had. Ik kocht een sapje of twee bij de AHtoGo, neuzelde door de Bruna en kocht naast een Grote Maten Burda met mooie pantalonpatronen een boek, Getekend voor het leven van Rania Al-Baz.
Normaal gesproken als ik ergens ben, zeker in een hoek van het land waar ik niet vaak kom, dan voel ik de drang om daar een nuttig uitje van te maken. Als ik dan toch in Den Bosch ben, kan ik net zo goed iemand bellen die hier woont voor een kort kopje koffie om even te socializen. Maar ik bedacht me dat naast Lenny, die in Den Bosch werkt, ik eigenlijk niemand had om te bellen en dat kwart over drie een rare tijd was om tijd over te hebben. Maar eigenlijk genooit ik ook wel van de niet bestaande sociale drang om sociaal en (vooral) nuttig bezig te zijn.
Maargoed, ruim 40 minuten na aankomst werd ik, doorgezond en al, opgepikt en reden we (te wild) naar de locatie, waar we een uur te laat aankwamen. Mijn collega's waren om half twee uit Zoetermeer weggereden en we kwamen even na half vijf aan bij een of ander survival-park waar meer bedrijven team-uitjes houden dan nodig.
Nu zijn wij van huis uit niet heel happig op volcksvermaek, grootschalige vleesbuffetten, en algehele urbanige humor. En dat was dan ook precies wat me tegen de haren instreek aan dit teamuitje. De hele opzet van de accomodatie (alhoewel prachtig gelegen) was die van grootschalig collegiaal dwangvermaak. Maar ach, dat is ook wel een beetje te verwachten als je met collega's uitgaat, en aangezien mijn huidige team een gezond, intelligent stelletje is, verwachtte ik niet al te veel vreselijke taferelen. Er zou bij ons niet snel misbruik gemaakt worden van het buffet en de gespreksonderwerpen zijn toch van hoog niveau. Zeker als je bij Jerome aan tafel zit -- iemand die ondanks zijn uitgesproken (vaak negatieve) mening toch echt heel veel weet en ontzettend intelligent is. En dat ook van zichzelf weet.
Zover was het echter nog niet, want toen we allen gearriveerd waren konden we beginnen met schietsport.
Als mij was verteld dat daar boogschieten ook onder viel, dan had ik mijn eigen boog wel meegenomen, maar ik was van mening dat we puur en alleen wat met luchtdrukbuksjes gingen schieten. Gelukkig was er ook plek voor de nobele handboog en de iets laagdrempeliger kruisboog, naast de luchtbuks en het luchtdrukpistool.
Met een inadequate polsbeschermer is het ook weer zo naar om langdurig te schieten, dus al snel stapte ik over naar de kruisboog, wat gewoon (sorry) een dipperwapen is. Letterlijk point & click en na het niet vergeten van de safety is het gewoon geen uitdaging meer. Ik schoot netjes in een clustertje in het geel.
De buks was niet anders dan op de kermis en ik had, ondanks mijn bril, moeite om te zien waar ik schoot en dus om te corrigeren. Met het pistool had ik meer succes, mede dankzij de ettelijke uurtjes Wii'en bij Keffie. Ik schoot op ijzeren everzwijntjes die weigerden plat te blijven liggen.
We mochten onderling gewoon wisselen en ik bracht alsnog het meeste tijd door aan de ouderwetse kant van het schiethok. Het laatste kwartier mochten we nog even paintball schieten. Niet op elkaar, maar op doelen in de bomen, en dat was ondanks de afzienbare herrie erg leuk. Zeker iets om met de Pathfinders ooit te gaan doen.
Toen was het tijd voor het eten. En eerlijk is eerlijk: het is gewoon een vreetschuur. Er is wel heel veel keuze, en het is allemaal heel erg lekker (en zout), maar de opzet van de zaal, het buffet, en de zelf-bedieningsbar zijn absoluut niet gezellig. Ik kreeg echt het idee dat men zo goedkoop mogelijk moest gaan schranzen om zijn € 45,- eruit te halen.
En hoe erg is het als ik zeg dat ik het lekkerder vond dan Rembrandt's eten? Best erg. Want het was absoluut geen gezellige bedoening.
Tijdens het eten hebben we het vooral over ecologisch verantwoord gehad, over kernenergie en over hybride- en elektrische auto's. Zoals ik al zei: best gezellig met Jerome aan tafel, die er erg veel van weet en het heel leuk vindt om uit te zoomen naar het grote plaatje. Hij gaf me ook een lift terug naar huis, wat erg fijn was.
Tja, wel gezellig dus, maar wat mij betreft ga ik er niet meer naar terug. Tenzij we gaan paintballen of survivallen, want dat kan daar ook. Of we gaan gewoon een weekendje larpen!
Het was zalig weer en ik genoot van het zonnetje en de tijd die ik op station Den Bosch had. Ik kocht een sapje of twee bij de AHtoGo, neuzelde door de Bruna en kocht naast een Grote Maten Burda met mooie pantalonpatronen een boek, Getekend voor het leven van Rania Al-Baz.
Normaal gesproken als ik ergens ben, zeker in een hoek van het land waar ik niet vaak kom, dan voel ik de drang om daar een nuttig uitje van te maken. Als ik dan toch in Den Bosch ben, kan ik net zo goed iemand bellen die hier woont voor een kort kopje koffie om even te socializen. Maar ik bedacht me dat naast Lenny, die in Den Bosch werkt, ik eigenlijk niemand had om te bellen en dat kwart over drie een rare tijd was om tijd over te hebben. Maar eigenlijk genooit ik ook wel van de niet bestaande sociale drang om sociaal en (vooral) nuttig bezig te zijn.
Maargoed, ruim 40 minuten na aankomst werd ik, doorgezond en al, opgepikt en reden we (te wild) naar de locatie, waar we een uur te laat aankwamen. Mijn collega's waren om half twee uit Zoetermeer weggereden en we kwamen even na half vijf aan bij een of ander survival-park waar meer bedrijven team-uitjes houden dan nodig.
Nu zijn wij van huis uit niet heel happig op volcksvermaek, grootschalige vleesbuffetten, en algehele urbanige humor. En dat was dan ook precies wat me tegen de haren instreek aan dit teamuitje. De hele opzet van de accomodatie (alhoewel prachtig gelegen) was die van grootschalig collegiaal dwangvermaak. Maar ach, dat is ook wel een beetje te verwachten als je met collega's uitgaat, en aangezien mijn huidige team een gezond, intelligent stelletje is, verwachtte ik niet al te veel vreselijke taferelen. Er zou bij ons niet snel misbruik gemaakt worden van het buffet en de gespreksonderwerpen zijn toch van hoog niveau. Zeker als je bij Jerome aan tafel zit -- iemand die ondanks zijn uitgesproken (vaak negatieve) mening toch echt heel veel weet en ontzettend intelligent is. En dat ook van zichzelf weet.
Zover was het echter nog niet, want toen we allen gearriveerd waren konden we beginnen met schietsport.
Als mij was verteld dat daar boogschieten ook onder viel, dan had ik mijn eigen boog wel meegenomen, maar ik was van mening dat we puur en alleen wat met luchtdrukbuksjes gingen schieten. Gelukkig was er ook plek voor de nobele handboog en de iets laagdrempeliger kruisboog, naast de luchtbuks en het luchtdrukpistool.
Met een inadequate polsbeschermer is het ook weer zo naar om langdurig te schieten, dus al snel stapte ik over naar de kruisboog, wat gewoon (sorry) een dipperwapen is. Letterlijk point & click en na het niet vergeten van de safety is het gewoon geen uitdaging meer. Ik schoot netjes in een clustertje in het geel.
De buks was niet anders dan op de kermis en ik had, ondanks mijn bril, moeite om te zien waar ik schoot en dus om te corrigeren. Met het pistool had ik meer succes, mede dankzij de ettelijke uurtjes Wii'en bij Keffie. Ik schoot op ijzeren everzwijntjes die weigerden plat te blijven liggen.
We mochten onderling gewoon wisselen en ik bracht alsnog het meeste tijd door aan de ouderwetse kant van het schiethok. Het laatste kwartier mochten we nog even paintball schieten. Niet op elkaar, maar op doelen in de bomen, en dat was ondanks de afzienbare herrie erg leuk. Zeker iets om met de Pathfinders ooit te gaan doen.
Toen was het tijd voor het eten. En eerlijk is eerlijk: het is gewoon een vreetschuur. Er is wel heel veel keuze, en het is allemaal heel erg lekker (en zout), maar de opzet van de zaal, het buffet, en de zelf-bedieningsbar zijn absoluut niet gezellig. Ik kreeg echt het idee dat men zo goedkoop mogelijk moest gaan schranzen om zijn € 45,- eruit te halen.
En hoe erg is het als ik zeg dat ik het lekkerder vond dan Rembrandt's eten? Best erg. Want het was absoluut geen gezellige bedoening.
Tijdens het eten hebben we het vooral over ecologisch verantwoord gehad, over kernenergie en over hybride- en elektrische auto's. Zoals ik al zei: best gezellig met Jerome aan tafel, die er erg veel van weet en het heel leuk vindt om uit te zoomen naar het grote plaatje. Hij gaf me ook een lift terug naar huis, wat erg fijn was.
Tja, wel gezellig dus, maar wat mij betreft ga ik er niet meer naar terug. Tenzij we gaan paintballen of survivallen, want dat kan daar ook. Of we gaan gewoon een weekendje larpen!
