Taartprut, ananassmaak.
May. 14th, 2009 11:12 am![[personal profile]](https://www.dreamwidth.org/img/silk/identity/user.png){kind=small}
janestarzEindelijk leek de kwarktaart opgestijfd. Op dinsdagmiddag 17u was de taart klaar en ging hij de koelkast in om op te stijven. Toen rond 23u de gasten naar huis gingen was de taart nog niet klaar. Het was kwarktaart met ananas en zoals ![[livejournal.com profile]](https://www.dreamwidth.org/img/external/lj-userinfo.gif)
twilightbanana al vermoedde ging de gelatine niet zo goed samen met de ananas. 't Zou ook op het pakje gestaan moeten hebben, maarja, de zelfverzekerde kok* leest geen pakjes.
Wat ik al wel gezien had, maar met alle gasten in huis even niets aan wilde doen, was dat de taart nogal had gelekt. Plakkerig gele siroop was over de doos van de slagroomtaart, langs de zijkanten en achterkant van de koelkast naar beneden gelopen. Een grote kleverige plas ananassiroop had zich verzameld in een soort zwembadje waar de flesjes witbier in dreven.
Woensdagochtend hebben NoKey en ik dus gebroederlijk de koelkast uit staan soppen. Maar het beste nieuws was nog wel dat de ananastaart stijf leek te zijn.
Prompt, toen alles uitgesopt was, heb ik de andere ananas geslacht met het grote keukenmes en de kwarktaart afgemaakt met gepureerde ananas en ananasschijfjes. Dat was niet zo handig, bleek later. Nu weet ik weinig af van proteinen & enzymen en was mijn eindexamen scheikunde ook al weer 9 jaar geleden, maar blijkbaar gaat ananas inderdaad niet samen met gelatine. De wijze kok** zou dan beseffen dat als je sap zich afscheidt van de kwark en gelatine en uit de taart drupt, het niet zo handig is om er meer sap op te gaan gooien.
Afijn. Ik had dus naast een halve slagroomtaart ook een hele kwarktaart over. Maar ik heb collega's en niets is leuker dan trakteren, zo blijkt, zeker als je trakteert op taartprut. Tegen de tijd dat ik de springvorm uit de fietstas gefröbeld had, was de kwark alweer danig door elkaar gehusseld. Gelukkig had ik de tegenwoordigheid van geest gehad om het ding rechtstandig in de fietstas te zetten, waardoor de taart niet leeggelopen is. Afgezien van de siroop dan, want zelfs twee lagen plastic weerhielden dit kleverige goedje er niet van mijn tas vol te plakken.
Mijn collega's vonden het wel grappig. Met veel moeite en de taartschep heb ik taartprut op een schoteltje staan lepelen. Het zag eruit als het resultaat van een misselijke citroenmerengue. De bodem, die ook alle nattigheid niet meer aankon, was zo slobberig als de rest van het geheel, en vormde een mooi lichtbruin koekjescontrast met de gele smurrie die de ananaskwark was. Het was net alsof ik uitgekotste kwarktaart nóg een keer ging serveren. De taartschep, lepeltjes, schoteltjes, tas en plastic zak zaten natuurlijk al geheel onder de kleverige smurrie dus tot twee keer toe heb ik mijn handen gewassen om me van alle pikkende onderdelen te ontdoen.
Dappere dappere Timo nam zelfs een tweede bordje, maar ook Ties vluchtte al heel snel richting toilet voordat hij zijn vingers weer ter toetsenbord zette. Michael was niet zo gecharmeerd van de ananas, en voor Naomi heb ik een tupperware doosje met smurrie in de koelkast gezet.
Wat betreft de rest van de restjes: die zijn netjes kordaat gemaakt door mijn hulptroepen: NoKey en Asterion, onder het genot van de Gamers 1 en 2.
Je begrijpt nu wel: dit gaan we nog eens proberen! Ik moet en zal een keer goeie ananaskwarktaart maken. Volgens het pakje, wat ik later in de supermarkt toch maar eens ben gaan lezen, zelfverzekerd en eigenwijs dat ik ben, moet ik de ananas blancheren voordat ik hem in de kwarktaart flikker. Mmm...gekookte ananas!
*) Lees: 'de eigenwijze Annet'
**) Lees: 'niet Annet'
twilightbanana al vermoedde ging de gelatine niet zo goed samen met de ananas. 't Zou ook op het pakje gestaan moeten hebben, maarja, de zelfverzekerde kok* leest geen pakjes. Wat ik al wel gezien had, maar met alle gasten in huis even niets aan wilde doen, was dat de taart nogal had gelekt. Plakkerig gele siroop was over de doos van de slagroomtaart, langs de zijkanten en achterkant van de koelkast naar beneden gelopen. Een grote kleverige plas ananassiroop had zich verzameld in een soort zwembadje waar de flesjes witbier in dreven.
Woensdagochtend hebben NoKey en ik dus gebroederlijk de koelkast uit staan soppen. Maar het beste nieuws was nog wel dat de ananastaart stijf leek te zijn.
Prompt, toen alles uitgesopt was, heb ik de andere ananas geslacht met het grote keukenmes en de kwarktaart afgemaakt met gepureerde ananas en ananasschijfjes. Dat was niet zo handig, bleek later. Nu weet ik weinig af van proteinen & enzymen en was mijn eindexamen scheikunde ook al weer 9 jaar geleden, maar blijkbaar gaat ananas inderdaad niet samen met gelatine. De wijze kok** zou dan beseffen dat als je sap zich afscheidt van de kwark en gelatine en uit de taart drupt, het niet zo handig is om er meer sap op te gaan gooien.
Afijn. Ik had dus naast een halve slagroomtaart ook een hele kwarktaart over. Maar ik heb collega's en niets is leuker dan trakteren, zo blijkt, zeker als je trakteert op taartprut. Tegen de tijd dat ik de springvorm uit de fietstas gefröbeld had, was de kwark alweer danig door elkaar gehusseld. Gelukkig had ik de tegenwoordigheid van geest gehad om het ding rechtstandig in de fietstas te zetten, waardoor de taart niet leeggelopen is. Afgezien van de siroop dan, want zelfs twee lagen plastic weerhielden dit kleverige goedje er niet van mijn tas vol te plakken.
Mijn collega's vonden het wel grappig. Met veel moeite en de taartschep heb ik taartprut op een schoteltje staan lepelen. Het zag eruit als het resultaat van een misselijke citroenmerengue. De bodem, die ook alle nattigheid niet meer aankon, was zo slobberig als de rest van het geheel, en vormde een mooi lichtbruin koekjescontrast met de gele smurrie die de ananaskwark was. Het was net alsof ik uitgekotste kwarktaart nóg een keer ging serveren. De taartschep, lepeltjes, schoteltjes, tas en plastic zak zaten natuurlijk al geheel onder de kleverige smurrie dus tot twee keer toe heb ik mijn handen gewassen om me van alle pikkende onderdelen te ontdoen.
Dappere dappere Timo nam zelfs een tweede bordje, maar ook Ties vluchtte al heel snel richting toilet voordat hij zijn vingers weer ter toetsenbord zette. Michael was niet zo gecharmeerd van de ananas, en voor Naomi heb ik een tupperware doosje met smurrie in de koelkast gezet.
Wat betreft de rest van de restjes: die zijn netjes kordaat gemaakt door mijn hulptroepen: NoKey en Asterion, onder het genot van de Gamers 1 en 2.
Je begrijpt nu wel: dit gaan we nog eens proberen! Ik moet en zal een keer goeie ananaskwarktaart maken. Volgens het pakje, wat ik later in de supermarkt toch maar eens ben gaan lezen, zelfverzekerd en eigenwijs dat ik ben, moet ik de ananas blancheren voordat ik hem in de kwarktaart flikker. Mmm...gekookte ananas!
*) Lees: 'de eigenwijze Annet'
**) Lees: 'niet Annet'
![[identity profile]](https://www.dreamwidth.org/img/silk/identity/openid.png){kind=small}
no subject
Date: 2009-05-14 10:15 am (UTC)no subject
Date: 2009-05-14 11:14 am (UTC)Ik ben zelf een grote fan van Monchoutaart met kersen. Of gewoon verse ananas los. Ik vind het concept van 'gezonde' zoetigheid soms wat halfslachtig:P
no subject
Date: 2009-05-14 12:34 pm (UTC)no subject
Date: 2009-05-14 10:18 am (UTC)no subject
Date: 2009-05-14 12:41 pm (UTC)no subject
Date: 2009-05-14 04:34 pm (UTC)Ik kan helaas geen favoriete smaak bijdragen, aangezien ik zo'n beetje alles lekker vind...
no subject
Date: 2009-05-15 04:20 pm (UTC)Volgens Maurice is het niet de combi ananas en gelatine die niet wil, maar ananas en melkproducten (kwark, slagroon ed.) In verse ananas zitten dingese die eiwitten afbreken. Ananas uit blik is inderdaad verhit waardoor die dingese er niet meer inzitten.
no subject
Date: 2009-05-17 09:29 am (UTC)