Schaatsers op de Rotte

[janestarz]

Vanmorgen op Rijnmond werd het al breed uitgemeten: de schaatstoer op de Rottemeren zou doorgaan, er was een ijsdikte van ruim 11,5 centimeter gemeten. 15 tot 150 kilometer kon je doen. Tien rondjes, denk ik dan. Brr.

Maar ik had andere verplichtingen. Eerst bij de nieuwe opdracht langs voor een lunch en daarna naar steelweaver voor thee. Gezellig, allebei. Steelweaver heeft me nogmaals meegenomen de Bergse Dorpsstraat op, en daarna fietste ik weer naar huis.

Heerlijk, door de vrieskou fietsen. Oh, tuurlijk het is koud, en de vingertopjes tintelen en je wangen worden zo koud dat je voelt alsof je met een spraakgebrek met je MP3speler meezingt. Al dat leed is mij na vijf minuten ontnomen, als mijn hart het warme bloed zo rondpompt dat de muts afkan en de wanten in de zak gepropt kunnen worden. Heerlijk. Buiten is het koud, in je jas is het warm, en je zweet je een ongeluk. Niet geheel zoals in de sauna en het ijsbad naderhand, maar het doet me er wel altijd aan denken. Dus als je dan maar zo'n klein stukje moet van Hilligersberg naar huis, ben je net weer warm als je aankomt.

Onderweg kom je bij de Prinses Irenebrug over de Rotte heen. Ik zag al wilde overstekende schaatsers tussen het (altijd) drukke verkeer doorklunen, de ijzers beschermd door plastic. De auto's stopten netjes voor de kluners en ik keek tegen de zon in naar het blinkende ijs in de verte. Daar stak een schaatser, alsof hij wist dat ik keek, net van wal en schaatste met drie lange slagen de Rotte op. Het plaatje was zo idyllisch mooi dat mijn hart een slag oversloeg.

Eenmaal thuis, heb ik gauw de noren die mijn moeder me gegeven had (bless her, ze legt schaatsten altijd geslepen in de kast) gepakt en zijn we bij het watertje tegenover de flat gaan proberen. Het is misschien wel 18 jaar geleden dat ik voor het laatst noren aanhad, en dat was te zien. Mijn rechter ging nog wel, maar mijn linkerenkel knapte naar binnen en het leer veegde over het ijs. Mijn enkelbanden kreunden in protest. Ik probeerde rechtop te staan, en gleed door richting de wal.
"Dit wordt hem niet." hijgde ik, nog bezweet van het fietsen. "Ik moet echt hockeyschoenen met norenijzers hebben."
Vroeger, toen je nog schaatsen kon in de winter, waren die erg duur. Reteduur. Maar toen kostte een paar schaatsen ook geen zestig gulden. Nu, twaalf jaar later, nu ik ze echt nodig heb om een beetje lol op het ijs te hebben, ben ik wel bereid om een paar centen neer te leggen voor goeie schaatsen. NoKey stelde al voor dat ik maar friese doorlopers moest kopen. Dan kon ik mijn bergschoenen aanhouden. Ik ga dan wel een druk weekend tegemoet, maar zondag kan ik overdag de hele dag schaatsen. Misschien dat ik zelfs wel die Rottemerentocht ga doen. Vijftien kilometer is zover toch niet?

Aan de andere kant, ik kon vroeger op mijn skeelers leuke trucs, zoals pootje-over, achteruit. Op schaatsen zijn die een stuk moeilijker, maar met noren gaat dat hem niet worden. Maar zeg nu zelf: met wie zou ik al die trucjes uit gaan halen? NoKey schaatst niet, en verkleumt al als hij moet fietsen. Dan kan je beter een tocht schaatsen. Op hockeys, met norenijzers. Vijf-tien-ki-lo-me-ter. Pfffff!

Comments

[anemoona.livejournal.com]

Heel veel succes!! 15 km! Pff, ga er maar aan staan.
Mijn noren staan nog mooi in de kast, op de een of andere manier is het niet in mij opgekomen om een tochtje te gaan schaatsen. Ach ja, misschien komt dat ooit nog wel eens.

[janestarz.livejournal.com]

Niet op mijn noren, dat wordt hem echt niet! Die staan dus inmiddels op Marktplaats.
En ik heb nieuwe gekocht, bij de Wehkamp online. Levertijd twee weken....