De Friemelmeneer
Nov. 11th, 2008 10:04 am![[personal profile]](https://www.dreamwidth.org/img/silk/identity/user.png){kind=small}
janestarzDe trein was vol, maar er waren nog een paar plaatsen vrij. Ik liep naar een lege plek naast een meneer in een krijststreep pak en probeerde mijn sporttas in het rek boven de stoelen te proppen. Natuurlijk paste het niet - dubbeldekkers zijn berucht om de bagage-onvriendelijkheid - dus ik zette de zwarte tas bij mijn voeten terwijl mijn Tuxie-tas op schoot lag. Ik haalde het linkerdopje uit mijn oor en mompelde mijn standaard "Goedenavond" naar de meneer rechts van mij.
Hij had een krant op schoot en zijn linkerarm rustte ontspannen op zijn been. Alhoewel, ontspannen? Naarmate te reis vorderde leek hij wat onrustiger te worden. Eerst ergerde ik me eraan dat zijn arm op mijn been leek te rusten, en beelden van mijn rampzalige vlucht naast Mr. Elbow naar Amerika kwamen weer in mij op. Maar de meneer die in deze trein naast me zat, leek wat subtieler te zijn. Ten eerste porde hij niet te pas en te onpas met zijn elleboog in mijn zij, maar varieerde hij een beetje. Zijn been lag tegen de mijne aan en zijn arm met de krant varieerde de druk op zijn, en mijn, been.
Ik drukte wat op de knoppen van mijn MP3speler en Fleetwood Mac begon Rhiannon te spelen. Vanuit mijn ooghoek kon ik de Friemelmeneer in de gaten houden. We waren Delft al voorbij, en bijna bij Schiedam. Zat hij nou echt een poging te doen mijn aandacht te trekken? Misschien leed hij wel aan een verschrikkelijke spierziekte of stuiptrekkingen die hem onbewust dit soort bewegingen deden maken. Of had hij een stoornis waardoor hij ten alle tijde de aandacht van anderen moest trekken. Of was hij devoot satanistisch anarchist en wilde hij alle mensen waar hij mee te maken had een klotedag bezorgen. Je weet maar nooit, met zo'n krijtstreep.
Maar nee, vanuit mijn ooghoek zag ik dat de friemelmeneer helemaal niet zo bezig was met zijn krant. Hij leek voornamelijk gefocust op de druk die zijn linkerarm op onze benen uitoefende en of ik daarop reageerde of niet. Zijn hoofd bewoog veel te veel om de indruk te wekken dat hij de Entertainment pagina van de Spits zat te lezen. Gelukkig had hij niet door wat ik allemaal vanuit mijn ooghoek kon zien terwijl ik hersenloos uit het raam staarde en het enige wat mijn gedachten verried is dat ik wat vaker met mijn ogen knipperde dan de gemiddelde hersenloze forens.
Gelukkig kwam, voordat ik actie tegen zijn gefriemel moest nemen, de trein al aan op Rotterdam. Ik keek op mijn horloge, griste mijn sporttas van de vloer en stapte uit. Op de trap keek ik nog eenmaal om om te kijken of ik een krijtstreep op de trap achter me zag, maar hij was nergens te zien.
Je weet maar nooit, met zo'n friemelaar.
Hij had een krant op schoot en zijn linkerarm rustte ontspannen op zijn been. Alhoewel, ontspannen? Naarmate te reis vorderde leek hij wat onrustiger te worden. Eerst ergerde ik me eraan dat zijn arm op mijn been leek te rusten, en beelden van mijn rampzalige vlucht naast Mr. Elbow naar Amerika kwamen weer in mij op. Maar de meneer die in deze trein naast me zat, leek wat subtieler te zijn. Ten eerste porde hij niet te pas en te onpas met zijn elleboog in mijn zij, maar varieerde hij een beetje. Zijn been lag tegen de mijne aan en zijn arm met de krant varieerde de druk op zijn, en mijn, been.
Ik drukte wat op de knoppen van mijn MP3speler en Fleetwood Mac begon Rhiannon te spelen. Vanuit mijn ooghoek kon ik de Friemelmeneer in de gaten houden. We waren Delft al voorbij, en bijna bij Schiedam. Zat hij nou echt een poging te doen mijn aandacht te trekken? Misschien leed hij wel aan een verschrikkelijke spierziekte of stuiptrekkingen die hem onbewust dit soort bewegingen deden maken. Of had hij een stoornis waardoor hij ten alle tijde de aandacht van anderen moest trekken. Of was hij devoot satanistisch anarchist en wilde hij alle mensen waar hij mee te maken had een klotedag bezorgen. Je weet maar nooit, met zo'n krijtstreep.
Maar nee, vanuit mijn ooghoek zag ik dat de friemelmeneer helemaal niet zo bezig was met zijn krant. Hij leek voornamelijk gefocust op de druk die zijn linkerarm op onze benen uitoefende en of ik daarop reageerde of niet. Zijn hoofd bewoog veel te veel om de indruk te wekken dat hij de Entertainment pagina van de Spits zat te lezen. Gelukkig had hij niet door wat ik allemaal vanuit mijn ooghoek kon zien terwijl ik hersenloos uit het raam staarde en het enige wat mijn gedachten verried is dat ik wat vaker met mijn ogen knipperde dan de gemiddelde hersenloze forens.
Gelukkig kwam, voordat ik actie tegen zijn gefriemel moest nemen, de trein al aan op Rotterdam. Ik keek op mijn horloge, griste mijn sporttas van de vloer en stapte uit. Op de trap keek ik nog eenmaal om om te kijken of ik een krijtstreep op de trap achter me zag, maar hij was nergens te zien.
Je weet maar nooit, met zo'n friemelaar.
