De vallende blaadjes en de NS
Oct. 2nd, 2008 02:23 pm![[personal profile]](https://www.dreamwidth.org/img/silk/identity/user.png){kind=small}
janestarzSinds het einde van mijn vakantie reizen we vrolijk met de trein. Het is vrij lastig, maar voorlopig houd ik de vrolijkheid er nog aardig in alhoewel de moed me al redelijk in de schoenen begint te zinken.
Zo beweert de NS al jaren last te hebben van blaadjes op de rails, die de geleidende eigenschappen van het staal ernstig verminderen, waardoor de trein niet erg meer vooruit komt. Gelukkig zijn er in het Randstadse erg weinig bossen, laat staan in de buurt van treinrails, dus daar hebben we geen last van.
Wat ik echter wel gemerkt heb is dat de NS problemen heeft met opstarten na hun vakantie. Of na mijn vakantie. In ieder geval, sinds de 10e september zijn mijn weken gevuld met kleine en grote irritaties rondom mijn treinreis. Niet allemaal geheel de schuld van de NS. Sterker nog: over het algemeen meer de schuld van de reizigers die met mij op de stations, de (rol-)trappen en de perrons verblijven.
Zo kwam ik een avond geheel strontchagrijnig thuis omdat werkelijk waar iedereen tussen mij en mijn aansluitende trein met veel te weinig marge besloot om spontaan voor mijn neus stil te gaan staan, met hun hoofd in de kraag gestoken de perrons overstaken, stil stonden op de trap, en vlak voor mijn neus prompt van richting verwisselden omdat ze nu eenmaal voelden dat ik er aan kwam. Het was alsof de hele wereld ongesteld was, wat mijn humeur niet echt verbeterde, zeker niet toen ik uiteindelijk de te scherp afgestelde overstap miste.
Ook was er afgelopen week een klein berichtje in een van de gratis krantjes die berichtte dat reizigers op station Amersfoort leerden dat ze op de roltrap rechts konden stilstaan, en links konden lopen. In de dagen na het verschijnen van het artikeltje met begeleidende foto stond de brievenpagina vol met chagrijnige herfstreizigers die het roerend (on)eens waren met het nut van die training. "Kijk maar naar Londen en Tokyo!" werd er geroepen, "daar doen ze het goed!"
Dit doet de oplettende lezer vermoeden dat ze het nog niet helemaal begrepen hebben. In die steden is het namelijk links stilstaan en rechts lopen, in plaats van andersom.
Opmerkelijk was het na mijn vakantie, dat de NS ineens na de zomerdienstregeling stapelgekke materieelproblemen hadden. Alsof alle treinen voor de winterdienstregeling nog in de remise stonden voor een likkie verf. Het was keer op keer sardientjestijd: de treinen waren over het algemeen te kort voor het aantal reizigers wat zich erin probeerde te stapelen (en dan nog het liefst voordat de uitstappende reizigers allemaal uitgestapt waren natuurlijk, want zo chagrijnig waren ze nu eenmaal), waardoor de reizigers zo op elkaar geperst waren dat een blikje haricots verts een losse bedoening leek.
Inmiddels zijn de treintjes weer uit de remise gesleept en als ze rijden en ook nog enigzins op tijd rijden en ze niet vreselijk vol zitten met forenzen, kom je wel bij vrolijke mensen in de coupé terecht. Gistermiddag wilde ik leuk even bellen met JW, maar helaas pindakaas dát feest ging niet door omdat ik bij een luidruchtige, suikerfeest-vierende moslimfamilie zat die van hun mobieltjes het op een jengelmuziekje gezette gekwetter van een imam afspeelden. Ik ga namelijk niet in de tweede klas zitten als ik moet bellen, want dat vind ik onbeleefd. Echter, deze jongens en meisjes kwakelden zo hard, dat zelfs de mensen in de tweede klas boos omkeken naar waar ik zat, in de derde klas. Op het trappetje. Met een verveeld gezicht. En mijn koppijn.
Gelukkig rijden al twee ochtenden de intercity's niet. Eerst een brand, nay, bovenleidingbreuk bij Rotterdam Noord, en vervolgens eentje deze morgen bij Vleuten, nabij Utrecht. En ik snap dat je dan niet alle treinen door kan laten. Maar zelfs het heldere licht, de NS-medewerker (en dan zeker die op de perrons rondlopen) snapt dat een klein sprintertje elk kwartier echt niet genoeg is om de intercity op te vangen die niet komt. De intercity van drie treinstellen lang. Die.
De NS is nu eenmaal niet op zijn best in de herfst, en dat wisten we eigenlijk al jaren. En omdat ik er nu eenmaal voor kies om geen auto te hebben, sta ik niet in de file maar op een winderig perron tussen de andere arme zielen met een herfsthumeur.
Ik krijg tenminste wat geld terug als ik vertraging oploop. Kun je van de file niet zeggen.
Zo beweert de NS al jaren last te hebben van blaadjes op de rails, die de geleidende eigenschappen van het staal ernstig verminderen, waardoor de trein niet erg meer vooruit komt. Gelukkig zijn er in het Randstadse erg weinig bossen, laat staan in de buurt van treinrails, dus daar hebben we geen last van.
Wat ik echter wel gemerkt heb is dat de NS problemen heeft met opstarten na hun vakantie. Of na mijn vakantie. In ieder geval, sinds de 10e september zijn mijn weken gevuld met kleine en grote irritaties rondom mijn treinreis. Niet allemaal geheel de schuld van de NS. Sterker nog: over het algemeen meer de schuld van de reizigers die met mij op de stations, de (rol-)trappen en de perrons verblijven.
Zo kwam ik een avond geheel strontchagrijnig thuis omdat werkelijk waar iedereen tussen mij en mijn aansluitende trein met veel te weinig marge besloot om spontaan voor mijn neus stil te gaan staan, met hun hoofd in de kraag gestoken de perrons overstaken, stil stonden op de trap, en vlak voor mijn neus prompt van richting verwisselden omdat ze nu eenmaal voelden dat ik er aan kwam. Het was alsof de hele wereld ongesteld was, wat mijn humeur niet echt verbeterde, zeker niet toen ik uiteindelijk de te scherp afgestelde overstap miste.
Ook was er afgelopen week een klein berichtje in een van de gratis krantjes die berichtte dat reizigers op station Amersfoort leerden dat ze op de roltrap rechts konden stilstaan, en links konden lopen. In de dagen na het verschijnen van het artikeltje met begeleidende foto stond de brievenpagina vol met chagrijnige herfstreizigers die het roerend (on)eens waren met het nut van die training. "Kijk maar naar Londen en Tokyo!" werd er geroepen, "daar doen ze het goed!"
Dit doet de oplettende lezer vermoeden dat ze het nog niet helemaal begrepen hebben. In die steden is het namelijk links stilstaan en rechts lopen, in plaats van andersom.
Opmerkelijk was het na mijn vakantie, dat de NS ineens na de zomerdienstregeling stapelgekke materieelproblemen hadden. Alsof alle treinen voor de winterdienstregeling nog in de remise stonden voor een likkie verf. Het was keer op keer sardientjestijd: de treinen waren over het algemeen te kort voor het aantal reizigers wat zich erin probeerde te stapelen (en dan nog het liefst voordat de uitstappende reizigers allemaal uitgestapt waren natuurlijk, want zo chagrijnig waren ze nu eenmaal), waardoor de reizigers zo op elkaar geperst waren dat een blikje haricots verts een losse bedoening leek.
Inmiddels zijn de treintjes weer uit de remise gesleept en als ze rijden en ook nog enigzins op tijd rijden en ze niet vreselijk vol zitten met forenzen, kom je wel bij vrolijke mensen in de coupé terecht. Gistermiddag wilde ik leuk even bellen met JW, maar helaas pindakaas dát feest ging niet door omdat ik bij een luidruchtige, suikerfeest-vierende moslimfamilie zat die van hun mobieltjes het op een jengelmuziekje gezette gekwetter van een imam afspeelden. Ik ga namelijk niet in de tweede klas zitten als ik moet bellen, want dat vind ik onbeleefd. Echter, deze jongens en meisjes kwakelden zo hard, dat zelfs de mensen in de tweede klas boos omkeken naar waar ik zat, in de derde klas. Op het trappetje. Met een verveeld gezicht. En mijn koppijn.
Gelukkig rijden al twee ochtenden de intercity's niet. Eerst een brand, nay, bovenleidingbreuk bij Rotterdam Noord, en vervolgens eentje deze morgen bij Vleuten, nabij Utrecht. En ik snap dat je dan niet alle treinen door kan laten. Maar zelfs het heldere licht, de NS-medewerker (en dan zeker die op de perrons rondlopen) snapt dat een klein sprintertje elk kwartier echt niet genoeg is om de intercity op te vangen die niet komt. De intercity van drie treinstellen lang. Die.
De NS is nu eenmaal niet op zijn best in de herfst, en dat wisten we eigenlijk al jaren. En omdat ik er nu eenmaal voor kies om geen auto te hebben, sta ik niet in de file maar op een winderig perron tussen de andere arme zielen met een herfsthumeur.
Ik krijg tenminste wat geld terug als ik vertraging oploop. Kun je van de file niet zeggen.
