Het was niet mijn dag

Het plan was eigenlijk dat ik de auto zou pakken en naar anemoona's verjaardag zou gaan gisteren. Maar toen ik 's maandags de 2e mijn stiefmoeder belde voor haar verjaardag, vroeg ze of ik naar Rotterdam kwam.
Pas donderdag viel voor mij het kwartje: als ik naar Rotterdam moest, kon Eisirt wel de auto lenen en met de jongens op pad. Dat scheelde hen een auto huren. Want naar Duitsland met het OV, dat zag ik niet zitten. Maar Rotterdam is prima te doen met de trein.

Dus Eisirt op pad met m'n autotje en ik toog zondag 's morgens naar het station op de fiets. Nu fiets ik regelmatig naar het centrum, maar heb ik geen idee hoe lang ik daarover doe. De fourniturenzaak vertrekt immers niet om stipt 1 over heel van perron 6. Op tijd vertrokken dus, met een overlevingspakket van koffie, een koek en een pak drinkyoghurt voor onderweg. En twee breiwerkjes, want er moest wel wat afwisseling zijn.

In de trein heb ik heerlijk zitten breien aan mijn Harvest Cardigan. Als ik alleen maar recht hoef, kan ik zelfs af en toe een blik naar buiten werpen en een aantal steken blind breien. En het schoot best op, de bol waar ik mee bezig was, was al bijna op.
En daar begon mijn hoofd: maar... de hoeveelste bol ga ik straks aanhechten? Ik heb er maar 11 gekocht vorig jaar. Ik telde het aantal aanhechtingspunten achterop het werk en keek naar hoe ver ik kwam met een bol wol. Te zien aan de oppervlakte tricotsteek die ik met één bol kon breien, had ik waarschijnlijk wel een bol of 4 nodig voor de lange mouwen. De nu aan te hechten bol wol zou bol 5 worden. En ik was nog niet eens bij de taille.

Elke bol van 50 gram had een looplengte van 125 meter en ik zag op het patroon dat ik voor een normale maat L 1500 meter nodig zou hebben. En dat is voordat je voor een lange rug en lange armen gaat breien. Ik kwam dus toch eigenlijk wel een bol of 4, misschien wel meer, tekort! En omdat ik deze wol vorig jaar in December gekocht heb, is de kans op hetzelfde verfbad nihil. Het beste waar ik op kan hopen is dat een ander verfbad precies dezelfde kleur heeft.
Het probleem is ook dat het een top-down vest is, wat alles in 1 keer opzet. Dus het schouderstuk van de raglanmouwen is al gebreid, en ook de boord langs de hals. Als ik een iets ander verfbad of een contrasterende kleur zou hebben, kun je dat niet in een apart patroondeel meer verwerken. Grom.

Tijdens de koffie liet ik trots mijn Aragorn sok zien aan tante Femmie, de brei-petemoe van de familie. Iedereen vond het een mooie sok en ik kon verder aan de hiel.
Het ging pas mis toen ik weer naar huis ging. Om 17:45 had ik de trein van Alexander naar Centraal, en om 18:18 zou de trein van Centraal naar Eindhoven vertrekken. Ik zat net goed en wel in de coupé toen er omgeroepen werd dat er een aanrijding met een persoon was bij Gilze, en ik om moest reizen via Utrecht. En wat nog vervelender was: richting Utrecht ging er maar 2 x per uur een intercity vanwege geplande werkzaamheden. Om 18:45 reden we precies Rotterdam Alexander weer binnen. Ik kon wel janken.

Onderweg naar Utrecht wierp ik een kritische blik op de net gebreide onderkant van mijn Aragorn sok. De steken die ik moest samenbreien waren niet allemaal even netjes. Bij de ene kant had ik zelfs een steek te vroeg geminderd, en dat brak de mooie lijn van steken die had moeten ontstaan. Grom. Dat werd afhalen. Maar in een volle trein en met slecht licht durfde ik het niet aan om verder te gaan. Gelukkig ging de reis voorspoedig, want ik had nu geen breiwerkjes bij me waar ik mee verder durfde.
Om 20:45 liep ik thuis de deur binnen. Ik was gesloopt. Na een lange dag en een drukke treinreis (wat ik niet meer gewend ben) was ik helemaal op. Ik maakte thee, plofte op de bank en pakte toch de Aragorn er weer bij. Dat was het moment dat ik besloot om de hele hiel overnieuw te breien. Door al dat uithalen was de hiel zelf niet netjes meer, en de omslagjes van de steken bij de daadwerkelijke hiel-knik waren uitgelubberd. Ik haalde dus nog meer uit, en begon opnieuw met de verkorte toeren en omslagjes van de hiel. Dat ging natuurlijk ook mis, want eigenlijk was ik veel te moe om nog moeilijke dingen te doen. Ik heb de fout nog hersteld, en daarna alles aan de kant gelegd.

Deze week wordt weer druk met afspraken, en dat geeft mij de tijd om op het Breicafé van Ravelry eens advies over het vest te vragen. Ik zou het op zich niet erg vinden om overnieuw te beginnen, maar misschien moet ik er gewoon een spencer van maken.
Met al het gedoe met de treinen zal ik woensdag met veel liefde en plezier 400+ euro neerleggen om het gaspedaal van de auto te laten repareren. Ik vind de trein maar duur en ik heb meer moeite met mezelf af te sluiten dan vroeger. Maar € 37,40, ruim 5 uur reizen en nog geen steek gebreid is wel erg sip!