One more human dead; cause for celebration?

Yesterdaymorning I woke up to the news that Osama bin Laden had been killed. At first, I felt relief and elation, followed quickly by a rational fear of retribution.

At work, I browsed several news sites and another emotion surfaced: grief^*.

Another human is dead. And people feel the need to celebrate because someone died. The jubilant crowds at the White house, Ground Zero...

I understand that Osama bin Laden was a the personification of a faceless evil for many. He was a person to blame for losing loved ones. I'm not saying he was a good person, because for most of the people of the world, he wasn't. We all just saw the terrorist side of him, the radical extremist (dare I say it) and as such, it is a good thing he was killed.

But my feelings in this matter are a lot more complicated. If you strip away everything, and look at the fact that another human being has died and other human beings are celebrating because he died...it just feels wrong. And I couldn't understand why I needed to look at this like this.

This morning I found this blog: Osama bin Laden is dead, one buddhist's response
It helped me understand a bit better where my feelings of grief came from.

I will quote:

One of us is gone, one apparently horrific, terrible, vicious one of us…is gone. I don’t feel regret for him or about this. I’m regretful for the rest of us who are now left thinking that this is a cause for celebration. It is not. It is a cause for sorrow at our continued inability to realize that there is no such thing as us and them; that whatever we do to cause harm to one will harm us all.

If we only could cultivate love, and spread it across the world, wouldn't it make it a better place?

-----
*) Before you run off on a tantrum, may I please point out what Ursula Vernon wrote? "...no matter how you feel about the whole issue, anybody who is busy yelling at other people for their reactions needs to shut t’hell up and write fifty times on the chalkboard I will not shame people because their reactions to large and emotional events are different than mine."

Thee in het klooster van Anmarack

Met een geïrriteerd gebaar sloot Marianne haar koffertje. De slotjes klikten dicht, en ze rechtte haar rug.
Weer een kamer in een herberg, weer een dag in Orkenslacht voorbij. Tijd om beloftes in te lossen.

De thee in het klooster van Anmarack was nu een paar dagen geleden, en ze had het moeilijk gevonden om in dat gezelschap te vertoeven. Aurelia en Alex en Ellenora die haar nog niet zo goed kenden, abt Hendrik als volslagen vreemde, en Claudius en Fedor die genoeg van haar gezicht konden aflezen.
Claudius was haar op komen halen die ochtend, een bos paarse bloemen nerveus tegen zich aangeklemd. Ze bekeek de bos bloemen die haar kamer sierden. De kamermeisjes hadden gegiecheld maar wel een aarden kruik geregeld waar de bloemen in konden staan.

Marianne dacht terug aan de thee. Ze had Alex herinnerd aan hun mislukte pogingen om thee te drinken in Vlimmen en was samen met hem in een rustig hoekje van de tuin gaan praten terwijl Aurelia Claudius uithoorde. Ze hadden bedacht hoe Liedewij tegenover de oorlog in Zepultoera zou staan, en Marianne had haar hulp aangeboden.
Het zat Alex hoog, de situatie in Zepultoera, en hij was overduidelijk bang voor de bevolking van zijn thuisbaronie.

Fedor was een onverwachte gast geweest. Zijn harde beuken op de achterpoort van de tempel had hen opgeschrikt, en Ellenora had Fedor direct omhelsd toen hij binnengelaten werd door Alex.
Fedor had direct opgemerkt dat Marianne geagiteerd haar lok naar achteren wierp en gevraagd of er iets was. Fedor zag zo veel, maar begreep nog maar zo weinig. Het was Claudius geweest die Fedor erop gewezen had dat in plaats van haar buik, Marianne’s schouder een veel betere plaats was geweest om te controleren of alles met haar in orde was.
En Fedor zei schokkende dingen. Ze wist nog niet zo goed wat ze daarvan moest maken, waarom hij van gedachten veranderd was. Waarom hij Shelindra zo kon negeren.
Uiteindelijk had ze hem met een zegening heengezonden; hij zou teruggaan naar Zepultoera -- zij zou een boodschap overbrengen aan Polomeus.

Vertrouwen.
Een groot woord. Toch wilde Aurelia het horen. Het moest uitgesproken worden.
“En dat vraag je aan mij?” had Marianne gevraagd. “Ja, natuurlijk, ik vertrouw iedereen hier aan tafel om het wapen tegen de Zwarte Graaf te gebruiken.”
En zo niet, wat verloor ze dan? Haar God zou wel gediend zijn bij zo’n verraad.
Uiteindelijk werd het door een ieder uitgesproken. Wat daarna zou gebeuren was een ander verhaal. Pijnlijk bewust van wat ze had opgeofferd, met de hoop nu op verandering gericht, zou ze de toekomst tegemoet treden.

Marianne keek uit het raam, zag Claudius de straat inlopen. Hij was blij geweest met de hulp die ze hem geboden had, nam haar aanbod graag aan. Dat was tevens de reden dat ze hem zou vergezellen naar de tempel van Dinea. Wellicht dat hij daar meer antwoorden zou kunnen vinden.

Maerquin Mugshots here