Charm XVIII: Only the sun rises for free

Charm was very, very awesome, once again. I swear, if I didn’t have Maerquin this would have been my favourite event. As it is, I am very blessed with GM’s who take my wishes into account (my skin can’t abide make-up) and give me fun things to do.


margrietje in one of my fav pictures of the weekend. It was sunny!

I was a bit wary about the role I’d been given. cabaray said he'd typecast me, but I noticed what he wrote was nothing like he'd ever seen me play before. It was a bit of a complicated role, and I was of the opinion he could have just used two NPC’s to play this character. As it turned out it was a good thing I had so much to do.

Warning!
I am about to relate what I played. This might yield information about other PC’s that you and your character do not yet know. Please remain fair and refrain from using this information in your future play. Houd IC en OC strikt gescheiden!

The entire weekend I played one role, most like a DPC. Some players didn’t realise I was an NPC, no doubt thinking I was just a PC like them. In any case, I had tremendous fun. Meet ( Maria Belladonna, heart mage )

This Charm was again a great one, with lots of intrigue on my part. I'm not usually good at evil roles, or even chaotic neutral, but I really enjoyed Maria Belladonna. Perhaps it was just the fact I got to run around the night with Diego and Bram. Evil might be contagious. In any case, all that remains to do now is look forward to the next one. Who knows, Maria might return. She is not done with Duckdalf or Mirak yet...

More photos on Flickr ~ Charm website

Marianne schrijft...

Met een zucht doopte Marianne haar pennetje weer in de inkt. Een mooi perkament zou het niet meer worden. Ze was geschrokken toen een boer de deur van de herberg opengooide met een grote knal. "Lammetjes!" riep hij luidkeels. "De eersten van het jaar. Karel, dat vraagt om een appelcider."
De herbergier had gul een gratis pul cider ingeschonken voor de boer, maar Marianne probeerde met wat zand haar rol perkament nog een beetje te redden. Gelukkig was het een opzetje voor iets voor haarzelf, en niet een belangrijke opdracht. Ach, elke opdracht was belangrijk, maar geld voor een nette brief had bijna niemand meer.

Achter haar begon een onzekere stem zachtjes te zingen, en Marianne boog zich verlegen over haar perkament heen. Ze kende het liedje nu inmiddels wel. Naarmate de zanger vorderde, begonnen de eerste tranen al te vloeien. Een vrouw, haar schort vol met vlekken van de keuken, boog zich naar Marianne toe. Verlegen sloeg Marianne haar ogen neer. "Ach meisje;" zei de vrouw; "als je je man verloren zou hebben, net als ik, zou je graag een lied hebben om hem bij te herinneren."
"Uw man is overleden?" vroeg Marianne verlegen.
"Drie winters geleden, aan de hoestziekte." Ze veegde met een zakdoek over haar gezicht. "Ach meisje, mag ik je over hem vertellen? Het helpt soms, om hem te herinneren."
Marianne doopte haar pen in de inkt en pakte een vers blad perkament. "Ik ontmoette Jan in het voorjaar. De kersenbomen bloeiden zo mooi, zo mooi. Grote witte bloesems aan de bomen, en toen hij me kusde voor de eerste keer dwarrelden de bloemblaadjes om ons heen."
Haar pen kraste over het perkament, terwijl de vrouw vertelde. En op de achtergrond klonk het lied. "En je weet dat ze zal zwijgen over wat je haar toevertrouwde. Zorgvuldig opgeborgen, blijft voor haar alles bij het oude."