Dansles: Bourrée Deux Temps
Apr. 15th, 2026 02:58 pm![[personal profile]](https://www.dreamwidth.org/img/silk/identity/user.png){kind=small}
janestarzDansles gisterenavond was weer gezellig. Ik was nog best wel moe: maandag 's morgens hardlopen en dinsdag de nieuwe grasmat in de tuin uitgerold. Om daarna nog even 's avonds naar de dansles te gaan was best heftig. Mijn knieën hadden er toch echt wel een mening over.
Deze keer gingen we ons richten op de Bourrée in Twee, oftewel de Bourrée Deux Temps. We kregen een fijn stukje historie van deze dans. Omdat Balfolk aan het uitsterven was hebben ze blijkbaar dementerende bejaarden gevraagd of zij zich nog konden herinneren hoe het eruit zag toen ze een jaar of tien waren en ze naar h&uactue;n grootouders keken die het dansten. De muziek was gelukkig wel bewaard gekregen: bladmuziek is immers ook alweer honderden jaren oud.
De Bourrée is een dans waarbij twee mensen steeds naar elkaar toe, en van elkaar af dansen. De dansers staan met hun zijkant naar de muzikanten gericht, zodat het spel tussen de beide dansers duidelijk zichtbaar is. Ook is de dans op een gegeven moment omgevormd tot een liefdesspel, waarbij de twee partijen elkaar proberen te verleiden, maar de échte puritein vertelt dat het vooral gaat om te tonen wie de sterkere van de twee is. Een soort baltsgedrag voor mensen, waarbij het vrouwtje braaf langs de zijlijn kijkt.
De Bourrée had ik al wel eens gedanst, maar omdat ik nog niet zó bekend ben in de scene zijn er maar weinig mensen die me daarvoor uitgenodigd hadden. Belangrijk bij de Bourrée is ook dat je oogcontact maakt, en daardoor kan het best een intieme en confronterende dans zijn. Ik ben zeker niet de enige die daar moeite mee heeft! Bo gaf ons ook nog wat tips: je kunt naar iemand zijn oor kijken, of naar zijn wenkbrauwen, als je moeite hebt met oogcontact.
Ik had ook niet zo doorgehad dat ik op dit punt toch wel een tikkeltje neurodivers ben, maar omdat ik daar niet de enige in ben kijken mensen er ook niet zo erg meer van op en kregen we dus tips.
We hebben ons vooral gericht op het A-deel van de bourrée: hoe de dansers eerst naar elkaar toe en daarna weer van elkaar af bewegen. Het is een vrij eenvoudige set stappen die nog best wat weg heeft van een cha cha of een quickstep, maar dan in een achtje gedanst. We hebben het de hele les geoefend in ieder geval.
Volgende week gaan we verder met het B-deel, waarbij de beide dansers van plaats wisselen. In zo'n lege zaal als waar wij les hebben is dat heel erg goed te doen, maar café Wilhelmina waar je op de dansvloer meestal over de hoofden kan lopen kan dat nog best een uitdaging zijn.
Deze keer gingen we ons richten op de Bourrée in Twee, oftewel de Bourrée Deux Temps. We kregen een fijn stukje historie van deze dans. Omdat Balfolk aan het uitsterven was hebben ze blijkbaar dementerende bejaarden gevraagd of zij zich nog konden herinneren hoe het eruit zag toen ze een jaar of tien waren en ze naar h&uactue;n grootouders keken die het dansten. De muziek was gelukkig wel bewaard gekregen: bladmuziek is immers ook alweer honderden jaren oud.
De Bourrée is een dans waarbij twee mensen steeds naar elkaar toe, en van elkaar af dansen. De dansers staan met hun zijkant naar de muzikanten gericht, zodat het spel tussen de beide dansers duidelijk zichtbaar is. Ook is de dans op een gegeven moment omgevormd tot een liefdesspel, waarbij de twee partijen elkaar proberen te verleiden, maar de échte puritein vertelt dat het vooral gaat om te tonen wie de sterkere van de twee is. Een soort baltsgedrag voor mensen, waarbij het vrouwtje braaf langs de zijlijn kijkt.
De Bourrée had ik al wel eens gedanst, maar omdat ik nog niet zó bekend ben in de scene zijn er maar weinig mensen die me daarvoor uitgenodigd hadden. Belangrijk bij de Bourrée is ook dat je oogcontact maakt, en daardoor kan het best een intieme en confronterende dans zijn. Ik ben zeker niet de enige die daar moeite mee heeft! Bo gaf ons ook nog wat tips: je kunt naar iemand zijn oor kijken, of naar zijn wenkbrauwen, als je moeite hebt met oogcontact.
Ik had ook niet zo doorgehad dat ik op dit punt toch wel een tikkeltje neurodivers ben, maar omdat ik daar niet de enige in ben kijken mensen er ook niet zo erg meer van op en kregen we dus tips.
We hebben ons vooral gericht op het A-deel van de bourrée: hoe de dansers eerst naar elkaar toe en daarna weer van elkaar af bewegen. Het is een vrij eenvoudige set stappen die nog best wat weg heeft van een cha cha of een quickstep, maar dan in een achtje gedanst. We hebben het de hele les geoefend in ieder geval.
Volgende week gaan we verder met het B-deel, waarbij de beide dansers van plaats wisselen. In zo'n lege zaal als waar wij les hebben is dat heel erg goed te doen, maar café Wilhelmina waar je op de dansvloer meestal over de hoofden kan lopen kan dat nog best een uitdaging zijn.
