Project Hail Mary
Apr. 6th, 2026 10:54 pm![[personal profile]](https://www.dreamwidth.org/img/silk/identity/user.png){kind=small}
janestarzVandaag (Tweede Paasdag) gingen we gezellig naar de film. Ik had het boek van Andy Weir al eens gelezen en toen ik erachter kwam dat het verfilmd werd, had ik het nog een keertje verslonden.
Omdat ik Eisirt niet zover kreeg dat hij ook het boek ging lezen, had ik hem alvast gewaarschuwd dat hij geen trailers mocht kijken, of reviews. Die zaten namelijk bomvol spoilers! (Ik probeer ze te vermijden in deze blogpost!)
Project Hail Mary (het boek) begint met de hoofdpersoon in een ruimte. Hij weet niet zo goed hoe hij daar gekomen is en wat voor ruimte het is. En jij, als lezer, weet het ook niet. En dat vond ik zo ijzersterk aan het begin van het boek! De hoofdpersoon kan niet eens de vraag beantwoorden "What is your name?".
Gaandeweg komt hij erachter waar hij zit, en dankzij slimme berekeningen en zijn observaties en af en toe een flashback, leer je gaandeweg samen met hem wat er precies aan de hand is.
De film condenseert de eerste vijf hoofdstukken, zo niet meer, in ongeveer 1 minuut helemaal aan het begin van de film, maar dat is oké. Omdat het een film is en je toch veel meer kan zien op het scherm dan wat er beschreven was op de pagina, is dat ook logisch. Je ziet dus al heel snel meer en kunt daar je eigen conclusies uit trekken.
En de film is wel een beetje verhollywoodst en grappiger dan ik had verwacht, maar dat is zeker geen kritiek. Daarnaast is de verfilming heel trouw gebleven aan het boek! Bijna alles zit erin, en dat is toch knap.
Moet je het boek dan gelezen hebben voor je de film gaat kijken? Dat hangt ervan af. Ik heb echt genoten van die ontdekkingsreis helemaal aan het begin. Wie is de hoofdpersoon eigenlijk? En wat doet hij daar?
En dat was de tweede keer dat ik het las natuurlijk geen verrassing meer. Je zou kunnen zeggen dat het begin van het boek daardoor te traag is omdat je al weet waar het naartoe gaat, maar zo heb ik het niet ervaren. Je gaat zelfs beter opletten of je nog wat meer kunt opmaken uit de beschrijvingen van wat er gebeurt.
Maar het is geen must. De film is goed opgebouwd en slaat bijna niks over. De wetenschap die in het boek gebruikt wordt, is solide*) en wordt goed uitgelegd. Natuurlijk zijn er wel wat sprongetjes gemaakt.
*) Met een aantal wondertjes die volgens de hedendaagse wetenschap echt nog niet haalbaar zijn. Maar het is science fiction, en wie weet wat we eigenlijk kunnen bereiken als we allemaal echt gaan samenwerken.
Zo kan ik me niet echt voorstellen hoe het zou zijn als de hele wereld ineens gaat samenwerken om een catastrofe te voorkomen. Dat heeft "Don't Look Up" ook perfect laten zien. In de wereld waar we nu in leven, met een Amerikaanse president die zonder goedkeuring van het Congres een ander land platbombardeert, is het geloofwaardiger dat we onze kop in het zand steken dan dat we zouden samenwerken om de wereld te redden.
Maar dat maakt Project Hail Mary niet minder goed. De film staat bol van de humor, slimme weetjes, handige oplossingen en een moraal die het beste van ons mensen laat zien. En dat maakt het een heerlijke feel good movie die ik graag nog een keer zou willen zien.
Omdat ik Eisirt niet zover kreeg dat hij ook het boek ging lezen, had ik hem alvast gewaarschuwd dat hij geen trailers mocht kijken, of reviews. Die zaten namelijk bomvol spoilers! (Ik probeer ze te vermijden in deze blogpost!)
Project Hail Mary (het boek) begint met de hoofdpersoon in een ruimte. Hij weet niet zo goed hoe hij daar gekomen is en wat voor ruimte het is. En jij, als lezer, weet het ook niet. En dat vond ik zo ijzersterk aan het begin van het boek! De hoofdpersoon kan niet eens de vraag beantwoorden "What is your name?".
Gaandeweg komt hij erachter waar hij zit, en dankzij slimme berekeningen en zijn observaties en af en toe een flashback, leer je gaandeweg samen met hem wat er precies aan de hand is.
De film condenseert de eerste vijf hoofdstukken, zo niet meer, in ongeveer 1 minuut helemaal aan het begin van de film, maar dat is oké. Omdat het een film is en je toch veel meer kan zien op het scherm dan wat er beschreven was op de pagina, is dat ook logisch. Je ziet dus al heel snel meer en kunt daar je eigen conclusies uit trekken.
En de film is wel een beetje verhollywoodst en grappiger dan ik had verwacht, maar dat is zeker geen kritiek. Daarnaast is de verfilming heel trouw gebleven aan het boek! Bijna alles zit erin, en dat is toch knap.
Moet je het boek dan gelezen hebben voor je de film gaat kijken? Dat hangt ervan af. Ik heb echt genoten van die ontdekkingsreis helemaal aan het begin. Wie is de hoofdpersoon eigenlijk? En wat doet hij daar?
En dat was de tweede keer dat ik het las natuurlijk geen verrassing meer. Je zou kunnen zeggen dat het begin van het boek daardoor te traag is omdat je al weet waar het naartoe gaat, maar zo heb ik het niet ervaren. Je gaat zelfs beter opletten of je nog wat meer kunt opmaken uit de beschrijvingen van wat er gebeurt.
Maar het is geen must. De film is goed opgebouwd en slaat bijna niks over. De wetenschap die in het boek gebruikt wordt, is solide*) en wordt goed uitgelegd. Natuurlijk zijn er wel wat sprongetjes gemaakt.
*) Met een aantal wondertjes die volgens de hedendaagse wetenschap echt nog niet haalbaar zijn. Maar het is science fiction, en wie weet wat we eigenlijk kunnen bereiken als we allemaal echt gaan samenwerken.
Zo kan ik me niet echt voorstellen hoe het zou zijn als de hele wereld ineens gaat samenwerken om een catastrofe te voorkomen. Dat heeft "Don't Look Up" ook perfect laten zien. In de wereld waar we nu in leven, met een Amerikaanse president die zonder goedkeuring van het Congres een ander land platbombardeert, is het geloofwaardiger dat we onze kop in het zand steken dan dat we zouden samenwerken om de wereld te redden.
Maar dat maakt Project Hail Mary niet minder goed. De film staat bol van de humor, slimme weetjes, handige oplossingen en een moraal die het beste van ons mensen laat zien. En dat maakt het een heerlijke feel good movie die ik graag nog een keer zou willen zien.
