Balfolk: Bouton

[janestarz]

Deze keer was het een avondje balfolk met een band die voor het eerst in Nederland kwam spelen: Bouton uit België. Een band die folkmuziek combineert met electronische samples. Maar ook een accordion, trombone, en basklarinet waren op het podium aanwezig. Het zou een interessant geheel worden.

Roos en Bram kwamen mij extra vroeg ophalen omdat Glow in het stadscentrum zaken nog wel eens opzekop kon zetten. Gelukkig viel het mee en waren we dus tijdens de soundcheck van de band al aanwezig in café Wilhelmina. De bandleden waren druk bezig en zongen een prachtig stukje meerstemmig, wat ze dan weg lieten vallen wat klonk alsof ze fysiek omvielen. Dat kwam later die avond nog terug aan het einde van een nummer. Bijzonder om te horen.

We leerden drie nieuwe dansen waar ik nog nooit van had gehoord. De eerste was een tricot - een combinatie van de hanter dro en de andro. Ik ben niet zo'n fan van de andro, omdat je voeten en je handen in een andere maat lijken te bewegen. De ene doet drie dingen in een vierkwartsmaat, de andere doet er vier. Heel desorienterend.
De tweede dans was een plinn, maar die weet ik al niet eens meer. En de derde dans die we leerden was de Rond de Saint Vincent. Deze moest in een kleine cirkel van niet meer dan acht mensen gedanst worden. En alhoewel de stappen simpel genoeg waren (en de links-voor-links-achter me aan volleybaltraining liet denken) had ook deze had weer rare armgebaren. Het stappen ging goed totdat ik iets met mijn armen moest gaan doen, en daar ging het mis. Ik raakte flink gefrustreerd - wat verergerd werd omdat één van mijn cirkelgenoten hardop mee ging tellen in de hoop dat dat zou helpen. Maar wat komt overeen met "drie vier" als we net met "lo-co-mo-tief" hadden geteld!?

Geen bijster goed begin van de avond dus. Gelukkig had de band er zin in en ging het gelijk los met de eerste dans. Ik had wel wat last van mijn knie dus ik sloeg de tovercirkel maar over. Het skippen bij het draaien zou die vast niet kunnen waarderen. Wel danste ik een Scottish met een van de leden van de Knights of the Kitchen Table die ik al veel vaker had gezien bij de balfolk. Daarna kon ik aansluiten bij een tricot. Wat een lastige dans is dat! Je zou aan de muziek moeten kunnen horen wanneer je wisselt tussen hanter dro en andro, maar we waren al gewaarschuwd dat sommige bands het leuk vonden om de dansers op het verkeerde been te zetten.

Omdat de zangeres (geaccentueerd) Engels sprak vond ik het ook heel moeilijk om te verstaan wat de volgende dans was. En nog erger: ze speelden ontzettend veel dansen die maar een paar mensen kenden. Het is altijd wel leuk als de accordeonist even op de vloer uitlegt hoe de volgende dans gaat en vaak kun je het dan wel makkelijk oppikken, maar er waren zat andere dansen waarbij ik gewoon echt niet aan kon haken.
Wel was er een vriendelijke danseres die mij meenam in een Mazurka, want die ben ik nog niet echt machtig, en ze leidde mij er soepeltjes en met zachte hand doorheen.

Uiteindelijk werd ik de band en de drukte een beetje moe. De muziek zat echt heel goed in elkaar, maar de electronische ondertoon en de klanken van de zangeres begonnen een beetje te vervelen. Ook hielp het niet mee dat ik niet echt mee kon doen met de dansen. Zelfs Vincent had er een opmerking over; 'mensen willen gewoon dansen'. Maar hij kent natuurlijk een hoop meer dansen en kan ook prima alle walsen en bourrées - dansen die ik nog graag een keer wil leren. Het was heel fijn om de grote menigte mensen achter ons te laten en weer lekker naar huis te gaan.