![[personal profile]](https://www.dreamwidth.org/img/silk/identity/user.png){kind=small}
janestarzDeze keer had ik een goed excuus voor een boekje. Belvedère is maar een ééndaags evenement, maar met alle franse namen die langsgalopperen en het gebrek aan naamkaartjes is het toch handig om namen van mensen op te schrijven en bij te houden. Alle Marietjes en Françoises haal ik hopeloos door elkaar en mijn hoofd is toch al een vreselijke zeef. En in mijn boekje maakte ik een kort spiekbriefje van familieleden en korte notities van wat mij is overkomen. Daarom kan ik redelijk snel een verslag schrijven omdat ik niet steeds heen en weer spring tussen de dingen die me overkomen zijn.
Gelukkig waren er meer Eindhovenaren die ernaartoe gingen en zo zat ik niet solo in de auto maar kon ik gewoon met Maartje (Janne Marie Claire), Martijn (Marechal Florent) en Cleo (Isabella van Spanje) meerijden in 1 auto, wat een luxe!
Ik had me ingeschreven met een "onbekend" personage en Bee maakte er iets prachtigs van: Oriana Catherine de Guise. Ik was afkomstig van de koloniën, en in mijn achtergrond stonden letterlijk hints van "Wat moet ik onthouden? Niks! Je kent deze mensen niet, zij kennen jou niet" en "fantaseer een end raak of sla dicht, wat je wil. Heb lol.". Ik had al een prachtige jurk: de Florentijnse japon van Marianne zou het heel prima doen, ook aan het hof, en ik bestelde van Etsy een prachtig haarnetje met pareltjes voor mijn haar.
Toen we aan kwamen rijden bij Fort Sabina stond er een musketier, compleet met hellebaard en borstplaat, bij de ingang van het fort op wacht, en daarmee was de toon gelijk gezet.
---
Binnenspels werd ik al snel onder de hoede genomen van mijn tante Louise, de Princesse de Conti. Zij zorgde ervoor dat ik aan de koningin en de koning werd gepresenteerd als de nieuwste telg van familie de Guise. Het zou natuurlijk absoluut niet kunnen dat ik maar rondhuppelde en pas veel te laat aan de royals zou worden voorgesteld.
Ook biechtte ik aan mijn tante de reden op dat ik naar Frankrijk was gestuurd. Het ging helemaal niet goed met het handelshuis in Nouvelle France, en ik moest de familiebanden aanhalen. Tante Louise beloofde me met een kalme stem dat dat helemaal goed zou komen.
Verder ontmoette ik ook de nieuwe Hertog, Henri de Guise, en beloofde ik de trouw van ons deel van de familie aan hem, zoals gebruikelijk was. Ik maakte ook kennis met zijn nieuwe vrouw, Alejandra (schets) die mij wel wilde koppelen aan de heer de Medici, die naarstig op zoek is naar een nieuwe vrouw om hem veel kinderen te geven en hem aan zijn geliefde Frankrijk te verbinden.
Oom Florent de Guise, de Marechal van het koninkrijk, had echter andere plannen. Hij stelde me voor aan de Eerste Minister Richelieu, om wellicht als ambassadeur van Nouvelle France aangesteld te worden. Mijn ontmoeting met hem ging mogelijk niet al te best, de Eerste Minister stelde veel gerichte vragen en mijn antwoorden waren wat haperend. Ook was door de Princesse de Conti al een andere kandidaat voorgedragen: Girard Desarges, die mij een veel betere keuze leek. Hij is uitvinder en presenteerde zijn nieuwste uitvinding, de semafoor!
Oom Florent lijkt wel het meeste op mijn papa: hij is net zo avontuurlijk en sterk van wil, maar tevens beschermend naar zijn dame.
Mijn andere tante Marie Genevieve de Abdis, stelde mij ook voor aan de pater van de familie. (Ik heb genoeg ringen gekust deze zaterdag!).
Taken on Belvedère 9
Toen tante Louise een momentje had stelde zij een prachtig contract op, waarmee zij garant zou staan voor het Handelshuis La Champagne in Nouvelle France, met slechts een paar kleine haakjes. Het zou gaan om een lening en er zou een winstdeling mee gemoeid zijn. Maar dat leek Oriana prima! Bovendien wist ze dat er ongeveer 80.000 livres per jaar nodig zouden zijn om de familie in goede staat te onderhouden, en ze vroeg 100.000 livres aan tante Louise. Dus dat heeft ze maar mooi geregeld. (lol)
Het was Alejandra's plan om Oriana aan Fernando de Medici te koppelen, maar ook hierin kon tante Louise helpen. Met haar courtier-vaardigheden verruilde zij mijn tafelplaats met die van iemand anders, zodat ik naast Fernando de Medici zou zitten bij het diner. We hadden die middag al eventjes gekeuveld tijdens een wandelingetje, en ik zag uit naar het diner. Ook vroeg ik Marie-Françoise om hulp welke gespreksonderwerpen ik aan kon halen tijdens het diner.
Terwijl de gesprekken rond de oorlogskaart in volle gang waren was er een kleine paniek: Oom Florent was kwijt en was nodig om zijn invloed over de legerpartijen uit te oefenen. Ik had hem een tijdje geleden met zijn gezelschapsdame een van de soldatenbarakken van het fort in zien gaan, maar daarna was hij spoorloos. Jeanne-Marie Claire, Marie Françoise en ik waren druk aan het zoeken en uiteindelijk spraken zij hun grootste angst uit: er zou toch geen aanslag op hem zijn gepleegd?
Uiteindelijk vonden we hem in de barakken waar ik hem naartoe had zien gaan. Hij trok net zijn jas weer aan en beende snel naar de kaartenkamer om zijn invloed als Maarschalk te laten gelden.
Ik had gehoopt op een fijn diner waarbij ik Fernando de Medici beter kon leren kennen, maar omdat er met de lunch iets niet soepel was gegaan was hij weinig spraakzaam (voornamelijk OC). Ook mocht onze tafel als laatste pas eten halen bij het buffet, dus we grepen mis op de luxe chocoladetoetjes (niet zo heel erg voor mij, maar jammer voor anderen).
Andere notabelen: de Spaanse ambassadeur Bernardino de Mendoza de Perades was erg hoffelijk naar mij. Toen aan het begin van de avond duidelijk werd dat de vrede die gesloten was nog niet geaccepteerd was door het leger van Spanjaarden in de buurt van het fort, werden we in allerijl geëvacueerd. De Spaanse ambassadeur zocht mij speciaal op en bood me een plek aan boord van het luchtschip aan, waarmee ook Duc Henri en Duchesse Alejandra zouden vertrekken, en de Duc vond dat goed. Ik wilde dat nog graag overleggen met tante Louise, maar zij was te druk in gesprek met de koning, dus kon ik het haar niet vragen.
En zo eindigde mijn eerste Belvedère avontuur!
---
Ik heb genoten van alle prachtige kostuums. Iedereen zag er prachtig uit! OMG!
Jammer genoeg had ik echt moeite om binnen te komen in de setting. Mijn familie de Guise was geweldig en nam me helemaal op sleeptouw, maar ik kon niet met alles meekomen. Het is ontzettend lastig om alle intriges te doorgronden, zeker als je geen van de namen kent, of de achtergronden van de huizen.
De setting is ook interessant. De gelijkheid van man en vrouw maakt het veel speelbaarder, maar als je dan uit de koloniën komt en er wat ouderwetser instapt ("Misschien is het handig om deze jonge huwbare telg van de familie uit te huwelijken om een nieuwe alliantie te bevestigen") wordt er door meerdere leden van de familie benadrukt "maar waar zou je zelf gelukkig van worden?". En dan sla ik dicht, want ik kom daar met foggy burn-out brein en onthoud helemaal niks, laat staan dat ik creatief kan nadenken over dat soort levensvragen.
Vervelender nog was het gebrek aan stoelen met een rugleuning. Ik heb vrijwel de hele dag op mijn pootjes gestaan of gelopen, met af en toe op een krukje zitten. Gelukkig had ik een comfortabel corset aan die mijn rug ondersteunde, maar mijn voeten en schouders waren het er toch niet mee eens.
Marianne's jurk is nog steeds geweldig mooi, en ik had een prachtig haarnetje gekocht op Etsy, met kleine pareltjes. Een krullende lok aan de voorkant, en de zachte roze make-up van Marianne maakte het een prachtig plaatje. Ik voelde me jong en mooi en een beetje in het diepe gegooid, maar dat versterkte mijn rol ook.
Ik ben benieuwd naar de volgende.
Gelukkig waren er meer Eindhovenaren die ernaartoe gingen en zo zat ik niet solo in de auto maar kon ik gewoon met Maartje (Janne Marie Claire), Martijn (Marechal Florent) en Cleo (Isabella van Spanje) meerijden in 1 auto, wat een luxe!
Ik had me ingeschreven met een "onbekend" personage en Bee maakte er iets prachtigs van: Oriana Catherine de Guise. Ik was afkomstig van de koloniën, en in mijn achtergrond stonden letterlijk hints van "Wat moet ik onthouden? Niks! Je kent deze mensen niet, zij kennen jou niet" en "fantaseer een end raak of sla dicht, wat je wil. Heb lol.". Ik had al een prachtige jurk: de Florentijnse japon van Marianne zou het heel prima doen, ook aan het hof, en ik bestelde van Etsy een prachtig haarnetje met pareltjes voor mijn haar.
Toen we aan kwamen rijden bij Fort Sabina stond er een musketier, compleet met hellebaard en borstplaat, bij de ingang van het fort op wacht, en daarmee was de toon gelijk gezet.
---
Binnenspels werd ik al snel onder de hoede genomen van mijn tante Louise, de Princesse de Conti. Zij zorgde ervoor dat ik aan de koningin en de koning werd gepresenteerd als de nieuwste telg van familie de Guise. Het zou natuurlijk absoluut niet kunnen dat ik maar rondhuppelde en pas veel te laat aan de royals zou worden voorgesteld.
Ook biechtte ik aan mijn tante de reden op dat ik naar Frankrijk was gestuurd. Het ging helemaal niet goed met het handelshuis in Nouvelle France, en ik moest de familiebanden aanhalen. Tante Louise beloofde me met een kalme stem dat dat helemaal goed zou komen.
Verder ontmoette ik ook de nieuwe Hertog, Henri de Guise, en beloofde ik de trouw van ons deel van de familie aan hem, zoals gebruikelijk was. Ik maakte ook kennis met zijn nieuwe vrouw, Alejandra (
schets) die mij wel wilde koppelen aan de heer de Medici, die naarstig op zoek is naar een nieuwe vrouw om hem veel kinderen te geven en hem aan zijn geliefde Frankrijk te verbinden. Oom Florent de Guise, de Marechal van het koninkrijk, had echter andere plannen. Hij stelde me voor aan de Eerste Minister Richelieu, om wellicht als ambassadeur van Nouvelle France aangesteld te worden. Mijn ontmoeting met hem ging mogelijk niet al te best, de Eerste Minister stelde veel gerichte vragen en mijn antwoorden waren wat haperend. Ook was door de Princesse de Conti al een andere kandidaat voorgedragen: Girard Desarges, die mij een veel betere keuze leek. Hij is uitvinder en presenteerde zijn nieuwste uitvinding, de semafoor!
Oom Florent lijkt wel het meeste op mijn papa: hij is net zo avontuurlijk en sterk van wil, maar tevens beschermend naar zijn dame.
Mijn andere tante Marie Genevieve de Abdis, stelde mij ook voor aan de pater van de familie. (Ik heb genoeg ringen gekust deze zaterdag!).
Taken on Belvedère 9
Toen tante Louise een momentje had stelde zij een prachtig contract op, waarmee zij garant zou staan voor het Handelshuis La Champagne in Nouvelle France, met slechts een paar kleine haakjes. Het zou gaan om een lening en er zou een winstdeling mee gemoeid zijn. Maar dat leek Oriana prima! Bovendien wist ze dat er ongeveer 80.000 livres per jaar nodig zouden zijn om de familie in goede staat te onderhouden, en ze vroeg 100.000 livres aan tante Louise. Dus dat heeft ze maar mooi geregeld. (lol)
Het was Alejandra's plan om Oriana aan Fernando de Medici te koppelen, maar ook hierin kon tante Louise helpen. Met haar courtier-vaardigheden verruilde zij mijn tafelplaats met die van iemand anders, zodat ik naast Fernando de Medici zou zitten bij het diner. We hadden die middag al eventjes gekeuveld tijdens een wandelingetje, en ik zag uit naar het diner. Ook vroeg ik Marie-Françoise om hulp welke gespreksonderwerpen ik aan kon halen tijdens het diner.
Terwijl de gesprekken rond de oorlogskaart in volle gang waren was er een kleine paniek: Oom Florent was kwijt en was nodig om zijn invloed over de legerpartijen uit te oefenen. Ik had hem een tijdje geleden met zijn gezelschapsdame een van de soldatenbarakken van het fort in zien gaan, maar daarna was hij spoorloos. Jeanne-Marie Claire, Marie Françoise en ik waren druk aan het zoeken en uiteindelijk spraken zij hun grootste angst uit: er zou toch geen aanslag op hem zijn gepleegd?
Uiteindelijk vonden we hem in de barakken waar ik hem naartoe had zien gaan. Hij trok net zijn jas weer aan en beende snel naar de kaartenkamer om zijn invloed als Maarschalk te laten gelden.
Ik had gehoopt op een fijn diner waarbij ik Fernando de Medici beter kon leren kennen, maar omdat er met de lunch iets niet soepel was gegaan was hij weinig spraakzaam (voornamelijk OC). Ook mocht onze tafel als laatste pas eten halen bij het buffet, dus we grepen mis op de luxe chocoladetoetjes (niet zo heel erg voor mij, maar jammer voor anderen).
Andere notabelen: de Spaanse ambassadeur Bernardino de Mendoza de Perades was erg hoffelijk naar mij. Toen aan het begin van de avond duidelijk werd dat de vrede die gesloten was nog niet geaccepteerd was door het leger van Spanjaarden in de buurt van het fort, werden we in allerijl geëvacueerd. De Spaanse ambassadeur zocht mij speciaal op en bood me een plek aan boord van het luchtschip aan, waarmee ook Duc Henri en Duchesse Alejandra zouden vertrekken, en de Duc vond dat goed. Ik wilde dat nog graag overleggen met tante Louise, maar zij was te druk in gesprek met de koning, dus kon ik het haar niet vragen.
En zo eindigde mijn eerste Belvedère avontuur!
---
Ik heb genoten van alle prachtige kostuums. Iedereen zag er prachtig uit! OMG!
Jammer genoeg had ik echt moeite om binnen te komen in de setting. Mijn familie de Guise was geweldig en nam me helemaal op sleeptouw, maar ik kon niet met alles meekomen. Het is ontzettend lastig om alle intriges te doorgronden, zeker als je geen van de namen kent, of de achtergronden van de huizen.
De setting is ook interessant. De gelijkheid van man en vrouw maakt het veel speelbaarder, maar als je dan uit de koloniën komt en er wat ouderwetser instapt ("Misschien is het handig om deze jonge huwbare telg van de familie uit te huwelijken om een nieuwe alliantie te bevestigen") wordt er door meerdere leden van de familie benadrukt "maar waar zou je zelf gelukkig van worden?". En dan sla ik dicht, want ik kom daar met foggy burn-out brein en onthoud helemaal niks, laat staan dat ik creatief kan nadenken over dat soort levensvragen.
Vervelender nog was het gebrek aan stoelen met een rugleuning. Ik heb vrijwel de hele dag op mijn pootjes gestaan of gelopen, met af en toe op een krukje zitten. Gelukkig had ik een comfortabel corset aan die mijn rug ondersteunde, maar mijn voeten en schouders waren het er toch niet mee eens.
Marianne's jurk is nog steeds geweldig mooi, en ik had een prachtig haarnetje gekocht op Etsy, met kleine pareltjes. Een krullende lok aan de voorkant, en de zachte roze make-up van Marianne maakte het een prachtig plaatje. Ik voelde me jong en mooi en een beetje in het diepe gegooid, maar dat versterkte mijn rol ook.
Ik ben benieuwd naar de volgende.
