Omen 30 -- een Apocalyps
Oct. 27th, 2022 09:01 pm![[personal profile]](https://www.dreamwidth.org/img/silk/identity/user.png){kind=small}
janestarzHet is al echt lang geleden dat ik voor het laatste op Omen was, en ik kwam er omdat ik met Hieronymus sprak op de verjaardag van Tegingûr. Ik wilde wel weer eens een lage status spelen en dat kwam er steeds maar niet van. En hij ging met nog een paar anderen een groepje adellijken neerzetten. Wat is er nu beter om daarbij aan te sluiten als dienstmaagd. Nee, huishoudster. Lady's maid is namelijk Engels en 'kamenierster' bekt niet lekker. 'Maîtraisse de Maison', aldus meneer Arend.
Omen loopt in cycli van 10 evenementen en Omen 30 was dus een afsluitend event aan het einde van een cyclus. We hadden het ongetwijfeld beter kunnen timen. Zowel Hieronymus als zijn lieve Bertine als ik speelden nieuwe personages, en we kwamen er al heel snel achter dat in een groot dorp waar iedereen allang op de hoogte is dat het einde der tijden eraan komt, je er maar moeilijk tussen komt. De aanwezige spelers, veelal in groepen opgesteld, waren vooral druk met elkaar: het bespreken van plotlijntjes en dingen die onderling geregeld moesten worden. Laten we eerlijk zijn: daar wil je geen snobistische adel bij hebben. Je hebt al genoeg aan je hoofd.
Hieronymus zijn personage Arend was gemaakt naar het voorbeeld uit "Our Flag Means Death", wat draait om een rijke adellijke die ineens besluit een schip te kopen en piraat te worden. Meneer Arend is op die voet begonnen en prima door de setting gefietst, met alle hilariteit alom.
Bertine speelde zijn adellijke vriendinnetje, de liefde van zijn leven, die door de vader van meneer Arend absoluut nooit geaccepteerd zou gaan worden. En ik mocht als Veerle mee.
We kregen de briefing dat we aan het reizen waren door het land wat overspoeld was door mist. Als je verder door de mist zou gaan kwam je in een vuurzee, en daarna in het niks. We konden dus maar één kant op: richting het dorpje Esperanza, wat in het midden van de wereld ligt.
Meneer Arend had tijdens het laatste deel van de reis een dolk geleend van Debria, een sterke vrouw in pantser, en zo gauw er ook maar iets dreigends aan leek te komen huppelde hij, zwaaiend met een dolk naar voren. "Ik zal jullie wel beschermen!" riep hij dan over zijn schouder naar ons.
Zogauw we in het dorpje waren aangekomen overlegde ik met mevrouw Rosalie over de dolk. "Het lijkt mij geen goed idee als meneer Arend nog meer met die dolk doet." zei ik. Meneer Arend liep nog steeds gevaarlijk zwaaiend aan iedereen te laten zien hoe hij schobbejakken wel een lesje zou leren. Gelukkig was Mevrouw Rosalie het roerend met me eens. Ik stelde voor dat ik Debria op zou zoeken. Mevrouw Rosalie knikte enthousiast.
Tegen Debria zei ik dat meneer Arend graag de dolk terug wilde geven, maar omdat hij haar niet zag, had hij mij erop uitgestuurd. Debria liep met me mee. Toen we bij het kampementje van de plaatselijke adellijken Arend zagen zitten, sprak ik hem aan. "Debria wil graag haar dolk terug, meneer Arend..."
Meneer Arend kon niets anders dan de dolk teruggeven, maar hij keek beteuterd. Mevrouw Rosalie knikte een goedkeurend knikje naar mij.
Het einde der tijden had rare effecten op mensen. Er werden halsoverkop huwelijken gesloten.
"Port!" riep meneer Arend. "Veerle, haal port voor me, ik wil een heildronk doen op dit gelukzalige huwelijk!"
Ik rende de taveerne in. Port? Voor vreemdelingen die we nog nooit eerder hadden gezien? Ik dacht het niet! Ik schonk een glas water in en haastte me terug naar meneer Arend. Hij zou het met water moeten doen.
Hij begon te spreken en zag toen wat er in het glas zat. "Wat is dit? Veerle, dit kan écht niet! Ik sta voor paal!" schold hij me toe. Hij smeet het water op de grond en probeerde zijn toespraak opnieuw te starten, maar met een leeg glas was het toch lastig om een heildronk uit te brengen.
Met enige regelmaat kwamen er keizerlijke legers aangelopen bij het dorp en er werd een proclamatie uitgedeeld dat de keizerin (...Keizerin something Saphira Loghairnon) het dorp Esperanza in zou nemen voor haar nieuwe paleis of zoiets. De soldaten zouden het dorp wel even leeg vegen en natuurlijk had meneer Arend zo weer een dolk te pakken. Met hulp van mevrouw Rosalie wisten we de dolk uit zijn handen te praten, maar toen had hij al gauw pijl en boog te pakken. "Jullie moeten toch beschermd worden!" was de uitgesproken mening van meneer Arend. Mevrouw Rosalie verzuchtte tegen mij "ach, zo blijft hij hopelijk een beetje op afstand."
Tijdens één aanval zaten we bij de taveerne. Een soldaat van het keizerrijk kwam aanstampen met een enorme hellebaard. Mevrouw Rosalie zat midden aan de tafel, en ik zat op de hoek. Toen de soldaat aan kwam lopen stond ik op, maar omdat mevrouw Rosalie niet weg kon, bleef ik als aan de grond genageld staan.
Terwijl zijn hellebaard omhoog zwaaide, kermde ik zachtjes "nee, nee, nee." maar dat mocht niet baten. Het laatste wat ik me herinnerde was dat hij uithaalde naar mijn buik.
Ik werd wakker met mijn hoofd op de schoot van mevrouw Rosalie. Blijkbaar was ik genezen, eerst door een elf die mijn wonden dichtbrandde, en daarna met verband ingepakt. Toen ik me iets beter voelde zocht ik de elf op, en gaf ik hem een zilverstuk als dank voor het redden van mijn leven. Dat leek me wel gepast, ondanks dat Mientje echt bang was voor elven en zei dat die elf me misschien wel ziek zou hebben gemaakt.
We kregen bezoek, en ik schonk water in in de prachtige theekopjes. Nadat het bezoek vertrokken was, laadde ik alle kopjes en schoteltjes op een dienblaadje en ging ik de afwas doen.
Bij terugkomst kreeg ik weer een veeg uit de pan. "Er waren gasten, Veerle, en er was niemand om ons te bedienen!" meneer Arend was boos.
Er waren ook geen schone kopjes, maar dat was u nog niet opgevallen. dacht ik nog. Maar dat kon ik natuurlijk niet zeggen. Ik bood mijn excuses aan en zei dat het niet meer zou gebeuren.
Het was daardoor wel duidelijk dat ik teveel werk had als enige bediende. Gelukkig waren Victor en Marcus, de anderen van stand, niet deel van mijn taken -- dat zou er nog eens bij moeten komen! Ik overlegde met Mientje, die geshockeerd zei "maar meneer Arend loopt nog steeds in zijn banyan rond!" Tja, ik had nog geen tijd gehad om meneer te helpen met omkleden.
Mientje was heel duidelijk. "Maar dit gaat ook over jouw reputatie, Veerle."
We gingen op zoek naar meer personeel, maar met de aanstaande apocalyps waren er niet veel mensen die nog op zoek waren naar een baan.
Gelukkig waren de mensen van de taveerne bereid om mij te helpen. De vader van meneer Arend was langsgekomen en we bedachten een plannetje voor als de beste man nog eens in het dorp verscheen. De taveerne beloofde personeel, bubbels, en vlammetjes, de locale delicatesse te leveren. We bereidden alles voor, en meneer Arend en mevrouw Rosalie waren overtuigd dat ze de vader van meneer Arend konden overtuigen van hoe onmisbaar Arend was, hoe goed hij voor Rosalie was, en dat niets in de weg van hun liefde mocht staan. We nodigden heer Olkan uit als adellijke om indruk te maken op de vader van meneer Arend....en toen kwamen we erachter dat er geen tijd was om nog een NPC te missen voor dit leuke zelfbedachte plotje. Nou... oké dan.
Veerle kreeg ook een uitnodiging om af en toe te helpen bij de taveerne, en mocht een theedoek van de taveerne bij zich dragen. Blijkbaar heeft dat ding veel krachten, maar alleen als ik voor de taveerne aan het werk ben.
Er was een groot ritueel met heel veel vrouwen, waarbij dingen geofferd werden, een ziener haar oog eruit sneed, en er één persoon zelfs zijn leven gaf, om te zorgen dat 'vruchtbaarheid' mee zou gaan naar de volgende cyclus, maar iedereen bleef het maar over 'liefde' hebben. Ook was meneer Arend druk bezig om zijn schildersezel als symbool voor creativiteit in te zetten zodat ook creativiteit mee kon gaan naar de volgende cyclus.
Veerle sprak met het Kind, die haar een token gaf, omdat ze beloofde verstoppertje te spelen in de volgende cyclus. Blijkbaar mocht ze daarom ook mee naar de nieuwe wereld.
Zaterdagavond werden we allemaal bij elkaar geroepen buiten het dorp, alle lampen gingen uit, en er kwamen goblins uit de bossen die ons omringden. We werden echt bij elkaar gedrongen (zo erg dat sommige mensen claustrofobie kregen) en omdat ik het niet veilig vond heb ik zo snel mogelijk een fatal gehapt zodat ik uit de cirkel kon komen. Uiteindelijk was iedereen neergeslagen.
Toen kwam er een stem "Iedereen die met het kind mee gaat, mag met mij meekomen." Blijkbaar kwam het kind ons ophalen. We liepen door het niets, een hele rare gewaarwording. Er kwam een poppenkast, waar drie verhaaltjes werden verteld. Dat was heel erg leuk, we gingen echt op in de voorstelling ("Pas op! Achter je!")
En we moesten heel erg lang wachten voor we verder mochten lopen in het bos. Sommige mensen bleven maar slechte kindermusicals zingen, wat mijn humeur absoluut niet verbeterde.
"Wat jullie nu gaan zien, is niet iets wat stervelingen normaal gesproken mogen zien. Dus als je gezien wordt, kan het zijn dat je niet meer verder mee mag."
KRAAK KRAAK RITSEL KRAAK ging de hele groep door het kreupelhout. Ik denk dan maar dat 'niet gehoord' niet hetzelfde is als 'niet gezien'. Ik ging achteraan zitten. Een groep NPCs was aan het dansen met lichtjes. Een spelleider tikte me aan, dat ik dichterbij mocht gaan zitten als ik dat wilde. Ik heb 'm bruut afgewimpeld: "Ik zit hier prima."
Ik snapte geen kut van wat er allemaal gebeurde, ik moest plassen, ik was wel klaar met dit toneelstukje. Sinds de goblins hadden wij als spelers maar één ding mogen doen: kiezen welk verhaaltje van de poppenkast we het beste vonden. Voor de rest moesten we maar gewoon alles laten gebeuren.
Toen we het bos uitkwamen waren we weer terug in het dorp, maar het was niet echt het dorp. Het was meer een collectieve herinnering of zoiets. We waren met een grote groep met het Kind meegegaan, maar de rest van de spelers was nog in het bos. Er gebeurde dus eigenlijk helemaal niets, iedereen leek maar wat te wachten. Maar ik hoop dan maar dat de rest van de spelers nog aan het overleggen was wat er gebeurd was. Voor mij was er gewoon niks aan.
Er kwamen elementalen het dorp ingelopen, en we hadden te horen gekregen dat onze magie niet werkte. De elementalen konden ons blijkbaar wel raken -- ik werd geraakt op mijn torso en mijn ene hitpoint was direct weer weg. Ik werd verbonden door een genezer en kwam weer bij. Maar om half twaalf had ik wel genoeg gehad van het railroadplot en ben ik maar naar bed gegaan.
Op zondagochtend hoefde ik gelukkig niet tijd-in -- wij werden verwacht bij de workshop van Uiltopia voor het pensioenfeestje van mama. En het is heel zonde, maar ik was blij dat ik de rest van het plot niet mee hoefde te maken. Ik weet ook niet precies hoeveel te wijten is aan het feit dat we als nieuwe speler in een apocalyps terecht kwamen, en hoeveel aan het railroadplot, maar pfff... jammer hoor.
Omen loopt in cycli van 10 evenementen en Omen 30 was dus een afsluitend event aan het einde van een cyclus. We hadden het ongetwijfeld beter kunnen timen. Zowel Hieronymus als zijn lieve Bertine als ik speelden nieuwe personages, en we kwamen er al heel snel achter dat in een groot dorp waar iedereen allang op de hoogte is dat het einde der tijden eraan komt, je er maar moeilijk tussen komt. De aanwezige spelers, veelal in groepen opgesteld, waren vooral druk met elkaar: het bespreken van plotlijntjes en dingen die onderling geregeld moesten worden. Laten we eerlijk zijn: daar wil je geen snobistische adel bij hebben. Je hebt al genoeg aan je hoofd.
Hieronymus zijn personage Arend was gemaakt naar het voorbeeld uit "Our Flag Means Death", wat draait om een rijke adellijke die ineens besluit een schip te kopen en piraat te worden. Meneer Arend is op die voet begonnen en prima door de setting gefietst, met alle hilariteit alom.
Bertine speelde zijn adellijke vriendinnetje, de liefde van zijn leven, die door de vader van meneer Arend absoluut nooit geaccepteerd zou gaan worden. En ik mocht als Veerle mee.
We kregen de briefing dat we aan het reizen waren door het land wat overspoeld was door mist. Als je verder door de mist zou gaan kwam je in een vuurzee, en daarna in het niks. We konden dus maar één kant op: richting het dorpje Esperanza, wat in het midden van de wereld ligt.
Meneer Arend had tijdens het laatste deel van de reis een dolk geleend van Debria, een sterke vrouw in pantser, en zo gauw er ook maar iets dreigends aan leek te komen huppelde hij, zwaaiend met een dolk naar voren. "Ik zal jullie wel beschermen!" riep hij dan over zijn schouder naar ons.
Zogauw we in het dorpje waren aangekomen overlegde ik met mevrouw Rosalie over de dolk. "Het lijkt mij geen goed idee als meneer Arend nog meer met die dolk doet." zei ik. Meneer Arend liep nog steeds gevaarlijk zwaaiend aan iedereen te laten zien hoe hij schobbejakken wel een lesje zou leren. Gelukkig was Mevrouw Rosalie het roerend met me eens. Ik stelde voor dat ik Debria op zou zoeken. Mevrouw Rosalie knikte enthousiast.
Tegen Debria zei ik dat meneer Arend graag de dolk terug wilde geven, maar omdat hij haar niet zag, had hij mij erop uitgestuurd. Debria liep met me mee. Toen we bij het kampementje van de plaatselijke adellijken Arend zagen zitten, sprak ik hem aan. "Debria wil graag haar dolk terug, meneer Arend..."
Meneer Arend kon niets anders dan de dolk teruggeven, maar hij keek beteuterd. Mevrouw Rosalie knikte een goedkeurend knikje naar mij.
Het einde der tijden had rare effecten op mensen. Er werden halsoverkop huwelijken gesloten.
"Port!" riep meneer Arend. "Veerle, haal port voor me, ik wil een heildronk doen op dit gelukzalige huwelijk!"
Ik rende de taveerne in. Port? Voor vreemdelingen die we nog nooit eerder hadden gezien? Ik dacht het niet! Ik schonk een glas water in en haastte me terug naar meneer Arend. Hij zou het met water moeten doen.
Hij begon te spreken en zag toen wat er in het glas zat. "Wat is dit? Veerle, dit kan écht niet! Ik sta voor paal!" schold hij me toe. Hij smeet het water op de grond en probeerde zijn toespraak opnieuw te starten, maar met een leeg glas was het toch lastig om een heildronk uit te brengen.
Met enige regelmaat kwamen er keizerlijke legers aangelopen bij het dorp en er werd een proclamatie uitgedeeld dat de keizerin (...Keizerin something Saphira Loghairnon) het dorp Esperanza in zou nemen voor haar nieuwe paleis of zoiets. De soldaten zouden het dorp wel even leeg vegen en natuurlijk had meneer Arend zo weer een dolk te pakken. Met hulp van mevrouw Rosalie wisten we de dolk uit zijn handen te praten, maar toen had hij al gauw pijl en boog te pakken. "Jullie moeten toch beschermd worden!" was de uitgesproken mening van meneer Arend. Mevrouw Rosalie verzuchtte tegen mij "ach, zo blijft hij hopelijk een beetje op afstand."
Tijdens één aanval zaten we bij de taveerne. Een soldaat van het keizerrijk kwam aanstampen met een enorme hellebaard. Mevrouw Rosalie zat midden aan de tafel, en ik zat op de hoek. Toen de soldaat aan kwam lopen stond ik op, maar omdat mevrouw Rosalie niet weg kon, bleef ik als aan de grond genageld staan.
Terwijl zijn hellebaard omhoog zwaaide, kermde ik zachtjes "nee, nee, nee." maar dat mocht niet baten. Het laatste wat ik me herinnerde was dat hij uithaalde naar mijn buik.
Ik werd wakker met mijn hoofd op de schoot van mevrouw Rosalie. Blijkbaar was ik genezen, eerst door een elf die mijn wonden dichtbrandde, en daarna met verband ingepakt. Toen ik me iets beter voelde zocht ik de elf op, en gaf ik hem een zilverstuk als dank voor het redden van mijn leven. Dat leek me wel gepast, ondanks dat Mientje echt bang was voor elven en zei dat die elf me misschien wel ziek zou hebben gemaakt.
We kregen bezoek, en ik schonk water in in de prachtige theekopjes. Nadat het bezoek vertrokken was, laadde ik alle kopjes en schoteltjes op een dienblaadje en ging ik de afwas doen.
Bij terugkomst kreeg ik weer een veeg uit de pan. "Er waren gasten, Veerle, en er was niemand om ons te bedienen!" meneer Arend was boos.
Er waren ook geen schone kopjes, maar dat was u nog niet opgevallen. dacht ik nog. Maar dat kon ik natuurlijk niet zeggen. Ik bood mijn excuses aan en zei dat het niet meer zou gebeuren.
Het was daardoor wel duidelijk dat ik teveel werk had als enige bediende. Gelukkig waren Victor en Marcus, de anderen van stand, niet deel van mijn taken -- dat zou er nog eens bij moeten komen! Ik overlegde met Mientje, die geshockeerd zei "maar meneer Arend loopt nog steeds in zijn banyan rond!" Tja, ik had nog geen tijd gehad om meneer te helpen met omkleden.
Mientje was heel duidelijk. "Maar dit gaat ook over jouw reputatie, Veerle."
We gingen op zoek naar meer personeel, maar met de aanstaande apocalyps waren er niet veel mensen die nog op zoek waren naar een baan.
Gelukkig waren de mensen van de taveerne bereid om mij te helpen. De vader van meneer Arend was langsgekomen en we bedachten een plannetje voor als de beste man nog eens in het dorp verscheen. De taveerne beloofde personeel, bubbels, en vlammetjes, de locale delicatesse te leveren. We bereidden alles voor, en meneer Arend en mevrouw Rosalie waren overtuigd dat ze de vader van meneer Arend konden overtuigen van hoe onmisbaar Arend was, hoe goed hij voor Rosalie was, en dat niets in de weg van hun liefde mocht staan. We nodigden heer Olkan uit als adellijke om indruk te maken op de vader van meneer Arend....en toen kwamen we erachter dat er geen tijd was om nog een NPC te missen voor dit leuke zelfbedachte plotje. Nou... oké dan.
Veerle kreeg ook een uitnodiging om af en toe te helpen bij de taveerne, en mocht een theedoek van de taveerne bij zich dragen. Blijkbaar heeft dat ding veel krachten, maar alleen als ik voor de taveerne aan het werk ben.
Er was een groot ritueel met heel veel vrouwen, waarbij dingen geofferd werden, een ziener haar oog eruit sneed, en er één persoon zelfs zijn leven gaf, om te zorgen dat 'vruchtbaarheid' mee zou gaan naar de volgende cyclus, maar iedereen bleef het maar over 'liefde' hebben. Ook was meneer Arend druk bezig om zijn schildersezel als symbool voor creativiteit in te zetten zodat ook creativiteit mee kon gaan naar de volgende cyclus.
Veerle sprak met het Kind, die haar een token gaf, omdat ze beloofde verstoppertje te spelen in de volgende cyclus. Blijkbaar mocht ze daarom ook mee naar de nieuwe wereld.
Zaterdagavond werden we allemaal bij elkaar geroepen buiten het dorp, alle lampen gingen uit, en er kwamen goblins uit de bossen die ons omringden. We werden echt bij elkaar gedrongen (zo erg dat sommige mensen claustrofobie kregen) en omdat ik het niet veilig vond heb ik zo snel mogelijk een fatal gehapt zodat ik uit de cirkel kon komen. Uiteindelijk was iedereen neergeslagen.
Toen kwam er een stem "Iedereen die met het kind mee gaat, mag met mij meekomen." Blijkbaar kwam het kind ons ophalen. We liepen door het niets, een hele rare gewaarwording. Er kwam een poppenkast, waar drie verhaaltjes werden verteld. Dat was heel erg leuk, we gingen echt op in de voorstelling ("Pas op! Achter je!")
En we moesten heel erg lang wachten voor we verder mochten lopen in het bos. Sommige mensen bleven maar slechte kindermusicals zingen, wat mijn humeur absoluut niet verbeterde.
"Wat jullie nu gaan zien, is niet iets wat stervelingen normaal gesproken mogen zien. Dus als je gezien wordt, kan het zijn dat je niet meer verder mee mag."
KRAAK KRAAK RITSEL KRAAK ging de hele groep door het kreupelhout. Ik denk dan maar dat 'niet gehoord' niet hetzelfde is als 'niet gezien'. Ik ging achteraan zitten. Een groep NPCs was aan het dansen met lichtjes. Een spelleider tikte me aan, dat ik dichterbij mocht gaan zitten als ik dat wilde. Ik heb 'm bruut afgewimpeld: "Ik zit hier prima."
Ik snapte geen kut van wat er allemaal gebeurde, ik moest plassen, ik was wel klaar met dit toneelstukje. Sinds de goblins hadden wij als spelers maar één ding mogen doen: kiezen welk verhaaltje van de poppenkast we het beste vonden. Voor de rest moesten we maar gewoon alles laten gebeuren.
Toen we het bos uitkwamen waren we weer terug in het dorp, maar het was niet echt het dorp. Het was meer een collectieve herinnering of zoiets. We waren met een grote groep met het Kind meegegaan, maar de rest van de spelers was nog in het bos. Er gebeurde dus eigenlijk helemaal niets, iedereen leek maar wat te wachten. Maar ik hoop dan maar dat de rest van de spelers nog aan het overleggen was wat er gebeurd was. Voor mij was er gewoon niks aan.
Er kwamen elementalen het dorp ingelopen, en we hadden te horen gekregen dat onze magie niet werkte. De elementalen konden ons blijkbaar wel raken -- ik werd geraakt op mijn torso en mijn ene hitpoint was direct weer weg. Ik werd verbonden door een genezer en kwam weer bij. Maar om half twaalf had ik wel genoeg gehad van het railroadplot en ben ik maar naar bed gegaan.
Op zondagochtend hoefde ik gelukkig niet tijd-in -- wij werden verwacht bij de workshop van Uiltopia voor het pensioenfeestje van mama. En het is heel zonde, maar ik was blij dat ik de rest van het plot niet mee hoefde te maken. Ik weet ook niet precies hoeveel te wijten is aan het feit dat we als nieuwe speler in een apocalyps terecht kwamen, en hoeveel aan het railroadplot, maar pfff... jammer hoor.
