Winterlive 2018 [ no entry ]
Jan. 1st, 2019 06:58 pm![[personal profile]](https://www.dreamwidth.org/img/silk/identity/user.png){kind=small}
janestarzPlaceholder entry.
No report written.
No memories retained.
Placeholder entry written Oct. 2021 to keep accurate track of number of larps.
----
Below is the only report I seem to have written for this event.
----
We begonnen dit keer vroeg, wat ook betekende dat we vroeg op locatie moesten zijn. Eigenlijk vond ik dat wel fijn; het is voor ons maar een half uurtje rijden naar Esbeek en de locatie is heel fijn. Ik stalde al mijn kratten uit op een bed en claimde de matras ernaast in de hoek, verborgen achter een muur van bagage. Het omkleden is altijd fijn, ik houd van mijn rood-blauwe jurkencombinatie en ze zijn zo lekker warm! Helaas zaten ze eigenlijk net wat te strak, want ondanks dat ze rijgsluitingen hebben is de rode rond de taille toch erg strak aan het worden.
We begonnen in een herberg waar we al een week of vier vastzaten, wachtende op goedkeuring om door te reizen. De plaatselijke bevolking was aardig genoeg, maar de maaltijden werden steeds meer bonen en steeds minder iets anders, een duidelijk teken dat de herberg ook door zijn voorraad heen aan het raken was.
Bovendien waren er een aantal avonturiers afgesplitst, en zo had ik Luca al een paar weken niet gezien. Hij zou de jonkvrouwe Isabella begeleiden maar was daarna nog niet bij ons terug gekomen, en ik maakte me zorgen.
Gelukkig kwam hij die avond nog aan bij de herberg. Ik sprak mijn opluchting uit en waarschuwde hem voor de maaltijd. "Bonensoep? Dat is een luxe na waar wij zijn geweest. Daar kregen we nog net een homp brood toegeworpen." Blijkbaar had hij met Waldemar opgesloten gezeten en werden ze ondervraagd, maar door wie werd ze niet helemaal duidelijk.
Het was een schrikbarende gedachte, want ook onze groep had duidelijk gemerkt dat de situatie grimmiger was dan ooit tevoren. Er was een noodtoestand uitgeroepen door de koning en de jonkheren en -vrouwen, baronnen en graven riepen de boeren en burgers op dienst te nemen in het leger. En wij konden niet verder reizen, gestopt door een magische barrière die ons binnen of juist buiten moest houden, en een bureaucratie die er maar niet over uit kon of ons papierwerk wel in orde was.
De baron Hoogenpief die wij moesten begeleiden was er koeltjes onder. Hij sprak beleefd en zeer, zeer langdradig over de adel en de burgerij, en legde (na veel vijven en zessen) uit dat de adel natuurlijk een leger bij elkaar zou schrapen als daar reden toe was. Verder kon hij ook mooi en eindeloos lang ouwehoeren over de rechten en plichten van de adel, wat ik na twee halve zinnen al snapte maar werkelijk waar geen woord tussen kreeg om het gesprek te sturen. Uiteindelijk besloot ik dat de absoluut minimale hoffelijkheden zouden volstaan, maar helaas was Isaac zelf bijzonder goed in staat een gesprek te misbruiken voor zijn eigen persoonlijke monoloog.
---
Een brainstorm sessie met mensen die nog wel herinneringen hebben aan het evenement bracht het volgende weer naar boven.
---
In de kelder onder de herberg vonden wij een opslagkamer. Grote vaten waren opgestapeld tot het plafond, en de markeringen op de vaten waren niet te lezen, niet geschreven in een taal die wij kenden. Misschien alchemische symbolen?
Eén van de vaten lekte een beetje. Een ritueel gedaan door ??? wees uit dat het een vergif was. Een zeer sterk vergif.
Met alle vaten daar opgestapeld... als dit gebruikt zou worden tegen de bevolking, zouden er honderdduizenden wezens omkomen.
Quadim en nog een vriend van hem besloten iets aan deze kelderruimte te doen. Ze bleven achter en begonnen met een ritueel. We hebben hen nooit meer teruggezien. De herberg is in rook opgegaan, en wij reisden door.
No report written.
No memories retained.
Placeholder entry written Oct. 2021 to keep accurate track of number of larps.
----
Below is the only report I seem to have written for this event.
----
We begonnen dit keer vroeg, wat ook betekende dat we vroeg op locatie moesten zijn. Eigenlijk vond ik dat wel fijn; het is voor ons maar een half uurtje rijden naar Esbeek en de locatie is heel fijn. Ik stalde al mijn kratten uit op een bed en claimde de matras ernaast in de hoek, verborgen achter een muur van bagage. Het omkleden is altijd fijn, ik houd van mijn rood-blauwe jurkencombinatie en ze zijn zo lekker warm! Helaas zaten ze eigenlijk net wat te strak, want ondanks dat ze rijgsluitingen hebben is de rode rond de taille toch erg strak aan het worden.
We begonnen in een herberg waar we al een week of vier vastzaten, wachtende op goedkeuring om door te reizen. De plaatselijke bevolking was aardig genoeg, maar de maaltijden werden steeds meer bonen en steeds minder iets anders, een duidelijk teken dat de herberg ook door zijn voorraad heen aan het raken was.
Bovendien waren er een aantal avonturiers afgesplitst, en zo had ik Luca al een paar weken niet gezien. Hij zou de jonkvrouwe Isabella begeleiden maar was daarna nog niet bij ons terug gekomen, en ik maakte me zorgen.
Gelukkig kwam hij die avond nog aan bij de herberg. Ik sprak mijn opluchting uit en waarschuwde hem voor de maaltijd. "Bonensoep? Dat is een luxe na waar wij zijn geweest. Daar kregen we nog net een homp brood toegeworpen." Blijkbaar had hij met Waldemar opgesloten gezeten en werden ze ondervraagd, maar door wie werd ze niet helemaal duidelijk.
Het was een schrikbarende gedachte, want ook onze groep had duidelijk gemerkt dat de situatie grimmiger was dan ooit tevoren. Er was een noodtoestand uitgeroepen door de koning en de jonkheren en -vrouwen, baronnen en graven riepen de boeren en burgers op dienst te nemen in het leger. En wij konden niet verder reizen, gestopt door een magische barrière die ons binnen of juist buiten moest houden, en een bureaucratie die er maar niet over uit kon of ons papierwerk wel in orde was.
De baron Hoogenpief die wij moesten begeleiden was er koeltjes onder. Hij sprak beleefd en zeer, zeer langdradig over de adel en de burgerij, en legde (na veel vijven en zessen) uit dat de adel natuurlijk een leger bij elkaar zou schrapen als daar reden toe was. Verder kon hij ook mooi en eindeloos lang ouwehoeren over de rechten en plichten van de adel, wat ik na twee halve zinnen al snapte maar werkelijk waar geen woord tussen kreeg om het gesprek te sturen. Uiteindelijk besloot ik dat de absoluut minimale hoffelijkheden zouden volstaan, maar helaas was Isaac zelf bijzonder goed in staat een gesprek te misbruiken voor zijn eigen persoonlijke monoloog.
---
Een brainstorm sessie met mensen die nog wel herinneringen hebben aan het evenement bracht het volgende weer naar boven.
---
In de kelder onder de herberg vonden wij een opslagkamer. Grote vaten waren opgestapeld tot het plafond, en de markeringen op de vaten waren niet te lezen, niet geschreven in een taal die wij kenden. Misschien alchemische symbolen?
Eén van de vaten lekte een beetje. Een ritueel gedaan door ??? wees uit dat het een vergif was. Een zeer sterk vergif.
Met alle vaten daar opgestapeld... als dit gebruikt zou worden tegen de bevolking, zouden er honderdduizenden wezens omkomen.
Quadim en nog een vriend van hem besloten iets aan deze kelderruimte te doen. Ze bleven achter en begonnen met een ritueel. We hebben hen nooit meer teruggezien. De herberg is in rook opgegaan, en wij reisden door.
