3x Graderen
Dec. 1st, 2020 05:32 pm![[personal profile]](https://www.dreamwidth.org/img/silk/identity/user.png){kind=small}
janestarzVandaag was alweer de laatste cursusdag van de cursus Graderen. Alhoewel het iets was wat ik graag wilde leren, ben ik ook reuze blij dat het erop zit.
De eerste les begonnen we met de basis en werkten we de rok uit van maat 40 naar verschillende grotere maten. Twee weken geleden werden de meer ingewikkelde kledingstukken zoals de japon en de broek behandeld. Deze week waren de mouwen en kragen aan de beurt.
Elk onderdeel heeft zijn eigen manier van graderen, die nauw samenhangt met hoe je basispatroon is opgesteld en hoe bepaalde onderdelen onderling verdeeld zijn. Daarom moet je goed bekend zijn met de patroontekenmethode van school (Rundschau).
Ik vond het een interessante cursus, maar ik miste een beetje het zelf berekenen van de methode. Nu kregen we wel uitleg hoe je bepaalde verschillen vond tussen de maten, en mocht je daarna aan de hand van een lijst met verspringingen de patronen opschalen, maar het voelde bijna als een doolhof tekenen. "Ga bij punt A 0,1 centimeter omhoog en 0,4 centimeter naar buiten." Alhoewel we dus wel uitgelegd kregen hoe we aan de 0,1 en 0,4 centimeter komen, hebben we het niet in de les geoefend. Dat vind ik jammer, ik denk dat het beter was geland als we daar ook een oefening mee hadden gedaan. Nu voelde het voor mij bijna alsof we Paint By Numbers deden om de technieken van Van Gogh te leren. Ja, het eindresultaat ziet er goed uit, maar snap je nu ook hoe je daar gekomen bent?
Ook vervelend: op ¼e schaal tekenen en proberen 0,1 centimeter accuraat uit te zetten is echt ondoenlijk.
Ik had in het verleden, na hints van José, al zelf uitgepuzzeld hoe je makkelijk de tussenliggende maten kunt vinden als je alleen de kleinste en de grootste maat uit een reeks tekent. Dat lijkt me, na alle haakse lijntjes en één tiende centimeters, nog altijd het meest accuraat. Je legt de kleinste en grootste maat over elkaar, zorgt ervoor dat middenvoor en taillelijn gelijk liggen, en berekent hoeveel maten je tussenliggend hebt. Je bent niet zomaar vanuit je patroon naar buiten of in je patroon naar binnen aan het werken, met risico dat je compleet uit koers raakt of struikelt over een losliggende coupenaad. Je kan heel gemakkelijk zien waar de tussenliggende maten komen te liggen en (en dat is nog wel het meest briljante): je ziet direct als er iets bij één van de twee patronen niet goed is gegaan!
Al met al was het wel enorm fijn om weer even op school rond te stiefelen en leuk om mijn twee carpoolbuddies terug te zien. Ook al had ik niet zoveel zin vandaag, ik heb toch mijn best gedaan en dat telt ook voor iets.
Het zou me ongetwijfeld helpen als ik nu, net als een klasgenootje, een standaard broek helemaal zelf op en neer zou schalen aan de hand van de instructies. Zelf berekenen hoeveel elke naad opschuift, zelf tekenen waar de andere maten komen. Maar ik moet nog even bedenken of ik daar wel zin in heb, en of het wel nodig zou zijn. Ik heb immers die andere methode al prima onder de knie.
De eerste les begonnen we met de basis en werkten we de rok uit van maat 40 naar verschillende grotere maten. Twee weken geleden werden de meer ingewikkelde kledingstukken zoals de japon en de broek behandeld. Deze week waren de mouwen en kragen aan de beurt.
Elk onderdeel heeft zijn eigen manier van graderen, die nauw samenhangt met hoe je basispatroon is opgesteld en hoe bepaalde onderdelen onderling verdeeld zijn. Daarom moet je goed bekend zijn met de patroontekenmethode van school (Rundschau).
Ik vond het een interessante cursus, maar ik miste een beetje het zelf berekenen van de methode. Nu kregen we wel uitleg hoe je bepaalde verschillen vond tussen de maten, en mocht je daarna aan de hand van een lijst met verspringingen de patronen opschalen, maar het voelde bijna als een doolhof tekenen. "Ga bij punt A 0,1 centimeter omhoog en 0,4 centimeter naar buiten." Alhoewel we dus wel uitgelegd kregen hoe we aan de 0,1 en 0,4 centimeter komen, hebben we het niet in de les geoefend. Dat vind ik jammer, ik denk dat het beter was geland als we daar ook een oefening mee hadden gedaan. Nu voelde het voor mij bijna alsof we Paint By Numbers deden om de technieken van Van Gogh te leren. Ja, het eindresultaat ziet er goed uit, maar snap je nu ook hoe je daar gekomen bent?
Ook vervelend: op ¼e schaal tekenen en proberen 0,1 centimeter accuraat uit te zetten is echt ondoenlijk.
Ik had in het verleden, na hints van José, al zelf uitgepuzzeld hoe je makkelijk de tussenliggende maten kunt vinden als je alleen de kleinste en de grootste maat uit een reeks tekent. Dat lijkt me, na alle haakse lijntjes en één tiende centimeters, nog altijd het meest accuraat. Je legt de kleinste en grootste maat over elkaar, zorgt ervoor dat middenvoor en taillelijn gelijk liggen, en berekent hoeveel maten je tussenliggend hebt. Je bent niet zomaar vanuit je patroon naar buiten of in je patroon naar binnen aan het werken, met risico dat je compleet uit koers raakt of struikelt over een losliggende coupenaad. Je kan heel gemakkelijk zien waar de tussenliggende maten komen te liggen en (en dat is nog wel het meest briljante): je ziet direct als er iets bij één van de twee patronen niet goed is gegaan!
Al met al was het wel enorm fijn om weer even op school rond te stiefelen en leuk om mijn twee carpoolbuddies terug te zien. Ook al had ik niet zoveel zin vandaag, ik heb toch mijn best gedaan en dat telt ook voor iets.
Het zou me ongetwijfeld helpen als ik nu, net als een klasgenootje, een standaard broek helemaal zelf op en neer zou schalen aan de hand van de instructies. Zelf berekenen hoeveel elke naad opschuift, zelf tekenen waar de andere maten komen. Maar ik moet nog even bedenken of ik daar wel zin in heb, en of het wel nodig zou zijn. Ik heb immers die andere methode al prima onder de knie.
