Eindejaars power knitting!
Dec. 26th, 2019 12:01 pm![[personal profile]](https://www.dreamwidth.org/img/silk/identity/user.png){kind=small}
janestarzMijn laatste twee grote opdrachten moesten écht af zijn voor Emphebion. Dat betekende dat sinds Anne-Miek afzwaaide voor haar oma-dag op woensdagmiddag, ik zat te pushen om deze laatste opdrachten af te maken. Het was niet zo heel veel meer werk...toch?
Op zondag zouden deze twee klanten (een echtpaar) samen komen passen. En op het moment dat ik bedacht had om het lekker op tijd af te ronden en daarna vrij te zijn tot en met het event, ging alles natuurlijk in slakkenpas verder. Ik bedacht me op woensdagavond, donderdagmiddag én vrijdagochtend dat het nu écht bijna klaar was en ik nog maar een paar uurtjes nodig zou hebben. Ik kon de vrije tijd al ruiken maar het ging me lang niet snel genoeg. Vrijdagmiddag om vier uur was het dan eindelijk af. Ik kon voor de grote uittocht het industrieterrein verlaten en was vrij tot en met zondag.
En omdat alles helemaal perfect zat en goed paste, kreeg ik drie dikke zoenen van beide klanten, namen ze alles mee naar huis en had ik inderdaad -- zoals gehoopt -- lekker vrij tot en met het nieuwe jaar.
Ik had na het vertrek van de klanten nog even het atelier gepoetst. De stofzuiger door de ruimte gehaald, alle vuilnis, oud papier, stofresten en plastic weggebracht naar de verschillende recyclingbakken en alle afwas gedaan, inclusief het koffiezetapparaat. Alle stekkers uit de stopcontacten. Tevreden en een beetje onwennig trok ik de deur achter me dicht. Laat het grote ontspannen beginnen!
Ten eerste moest natuurlijk mijn Daybreak geblockt worden. Dat is altijd een kleine uitdaging met ons kleine huis, want terwijl we erbij zijn kunnen we de katten op hun overtredingen wijzen. Er wordt niet op de blockingmatten gelopen, gespeeld of gelegen. Maar als je dan 's avonds naar bed gaat, spoken er beelden door mijn hoofd van twee katten die met hun renningen dwars over mijn breiwerk gaan en allemaal halen achterlaten. Ook zie ik Kwibus ervoor aan om de t-pins uit de blocking mat te trekken en die naar het bed te apporteren om zes uur 's morgens. Dat je wakker wordt met spelden in je bed...
Vraag me niet hoe ik in mijn eentje de matten opgetild heb, terwijl het breiwerk erop gespeld was, maar hij lag prima zo. Met een aantal dozen brinta in de bestekla zakte het geheel niet al te ver in, en de katten komen vooralsnog niet op het aanrecht. Dat er nu zo'n spannend ding op het aanrecht lag, was misschien net de uitnodiging die ze nodig hadden, maar het is helemaal goed gegaan. De andere dag was de shawl droog en kon ik het er weer afhalen na de koffie.
Ook was ik vóór de pizzaparty begonnen aan een nieuwe sok uit een KAL. Ik postte deze foto op (mijn zakelijke) Instagram met een berichtje over lekker ontspannen en een paar dagen vrij en gebruikte daarbij de hashtags van de ontwerpster. Daarop noemde ze mij in haar Instagram story, en dat was een hartstikke leuke verrassing!
(Normaal ben ik faliekant tegen de "stories" functie van Instagram en Facebook. Spui maar even snel een nietszeggend iets de wereld in, wat daarna 'verdwijnt'. Je kan het niet teruglezen of delen met mensen, het is het absolute snelle zenden, wat in mijn ogen niets anders is dan "Humbug!" roepen in een drukke ruimte. Het doet niks.)
Ik heb al eens eerder een sok opgezet met deze wol, maar nu heb ik eindelijk een patroon wat ik ook af ga breien. Deze kleurtjes noem ik "aardbeienijs met chocolade". Mmmm.
En ook pakte ik de Dalzill's Tessela weer op. Deze hadden een tijdje stilgelegen omdat van een chart breien een bepaalde nestel-setup nodig heeft. Ik moet midden op de bank zitten, het liefste met een kopje thee erbij. Rechts van mij ligt de chart, zo groot als hij geprint kan worden, met een blaadje eroverheen die de juiste rij aangeeft en een turflijsje met een potlood erbij voor als het blaadje verschuift. Er kan niemand naast mij zitten -- en dat terwijl de poezels heel graag op patronen en papiertjes op de bank gaan liggen, zeker als het naast MIJ is.
Als ik de BOR-marker tegenkom, zet ik een turfje en schuif ik het blaadje omhoog zodat ik de volgende rij kan lezen. Met deze setup kan ik lekker doorbreien, maar het is lastig te combineren met samen op de bank zitten of een korte brei-tijd. Je moet toch minimaal een rij of vijf kunnen doen anders schiet het niet op.
Omdat ik deze sok met een gradiënt brei en ik inmiddels verslaafd genoeg ben aan perfect matchende sokken, moest ik natuurlijk wel uitvogelen hoe ik dat voor elkaar zou krijgen. Ik breide het eerste deel van de boord en zag dat ik op het verkeerde punt was begonnen. Maar gelukkig kon ik de draad op de eerste sok leggen om te kijken waar de kleur het beste matchde op een bepaald punt. Het is even puzzelen...want hoe bepaal je dan waar je moet beginnen met breien?
Ik was bij de bloem in de boord gekomen en matchte mijn draad met dezelfde bloem op de eerste sok. Daar moest ik een heel stuk van mijn garen voor overslaan -- ik was te vroeg begonnen met breien. Ik legde twee lussen in de draad: aan het begin en het einde van het stuk draad wat ik extra moest overslaan. Zo had ik dus uitgemeten hoe lang dat stuk was.
Toen kon ik mijn sok uithalen. De ene lus legde ik gelijk met het stukje garen waar ik mijn eerste steek mee had gebreid. Schuif, schuif, schuif...net zolang tot ik bij de tweede lus was. Op dat punt van het garen heb ik mijn eerste steek gebreid. (Je meet dus precies af hoeveel verder je moet beginnen met breien.) Deze techniek heb ik bij mijn Erigineia ook gebruikt om alles "op te schuiven".
En met succes! De boord en het been lopen nu bijna precies gelijk op. Je blijft natuurlijk wel iets verschil houden door je hand van breien, maar dat is niet anders.
Wat wél heel vervelend was is dat na de hiel er ineens een derde stuk turquoise opdook, terwijl in de eerste sok er daar paars begon. Dus ik mocht mijn truc nog eens uitvoeren. Alleen dan nu door het extra stuk turquoise ertussenuit te knippen. (Ik ben wel goed, maar niet gek!)
En nu is het Tweede Kerstdag en vraag ik me stiekem af hoeveel ik nog afkrijg tot het einde van het jaar. De Tessela sokken moeten vandaag nog wel lukken, en er moeten dan nog foto's komen van de Tessela's en de Daybreak om mijn Knitting Year in Review te kunnen maken. Misschien moet ik het daar ook bij laten. Het was toch wel een productief en creatief jaar, en het is geen wedstrijd. Maar het is wel heel fijn om weer wat WIPs af te kunnen strepen.
Op zondag zouden deze twee klanten (een echtpaar) samen komen passen. En op het moment dat ik bedacht had om het lekker op tijd af te ronden en daarna vrij te zijn tot en met het event, ging alles natuurlijk in slakkenpas verder. Ik bedacht me op woensdagavond, donderdagmiddag én vrijdagochtend dat het nu écht bijna klaar was en ik nog maar een paar uurtjes nodig zou hebben. Ik kon de vrije tijd al ruiken maar het ging me lang niet snel genoeg. Vrijdagmiddag om vier uur was het dan eindelijk af. Ik kon voor de grote uittocht het industrieterrein verlaten en was vrij tot en met zondag.
En omdat alles helemaal perfect zat en goed paste, kreeg ik drie dikke zoenen van beide klanten, namen ze alles mee naar huis en had ik inderdaad -- zoals gehoopt -- lekker vrij tot en met het nieuwe jaar.
Ik had na het vertrek van de klanten nog even het atelier gepoetst. De stofzuiger door de ruimte gehaald, alle vuilnis, oud papier, stofresten en plastic weggebracht naar de verschillende recyclingbakken en alle afwas gedaan, inclusief het koffiezetapparaat. Alle stekkers uit de stopcontacten. Tevreden en een beetje onwennig trok ik de deur achter me dicht. Laat het grote ontspannen beginnen!
Ten eerste moest natuurlijk mijn Daybreak geblockt worden. Dat is altijd een kleine uitdaging met ons kleine huis, want terwijl we erbij zijn kunnen we de katten op hun overtredingen wijzen. Er wordt niet op de blockingmatten gelopen, gespeeld of gelegen. Maar als je dan 's avonds naar bed gaat, spoken er beelden door mijn hoofd van twee katten die met hun renningen dwars over mijn breiwerk gaan en allemaal halen achterlaten. Ook zie ik Kwibus ervoor aan om de t-pins uit de blocking mat te trekken en die naar het bed te apporteren om zes uur 's morgens. Dat je wakker wordt met spelden in je bed...
Vraag me niet hoe ik in mijn eentje de matten opgetild heb, terwijl het breiwerk erop gespeld was, maar hij lag prima zo. Met een aantal dozen brinta in de bestekla zakte het geheel niet al te ver in, en de katten komen vooralsnog niet op het aanrecht. Dat er nu zo'n spannend ding op het aanrecht lag, was misschien net de uitnodiging die ze nodig hadden, maar het is helemaal goed gegaan. De andere dag was de shawl droog en kon ik het er weer afhalen na de koffie.
Ook was ik vóór de pizzaparty begonnen aan een nieuwe sok uit een KAL. Ik postte deze foto op (mijn zakelijke) Instagram met een berichtje over lekker ontspannen en een paar dagen vrij en gebruikte daarbij de hashtags van de ontwerpster. Daarop noemde ze mij in haar Instagram story, en dat was een hartstikke leuke verrassing!
(Normaal ben ik faliekant tegen de "stories" functie van Instagram en Facebook. Spui maar even snel een nietszeggend iets de wereld in, wat daarna 'verdwijnt'. Je kan het niet teruglezen of delen met mensen, het is het absolute snelle zenden, wat in mijn ogen niets anders is dan "Humbug!" roepen in een drukke ruimte. Het doet niks.)
Ik heb al eens eerder een sok opgezet met deze wol, maar nu heb ik eindelijk een patroon wat ik ook af ga breien. Deze kleurtjes noem ik "aardbeienijs met chocolade". Mmmm.
En ook pakte ik de Dalzill's Tessela weer op. Deze hadden een tijdje stilgelegen omdat van een chart breien een bepaalde nestel-setup nodig heeft. Ik moet midden op de bank zitten, het liefste met een kopje thee erbij. Rechts van mij ligt de chart, zo groot als hij geprint kan worden, met een blaadje eroverheen die de juiste rij aangeeft en een turflijsje met een potlood erbij voor als het blaadje verschuift. Er kan niemand naast mij zitten -- en dat terwijl de poezels heel graag op patronen en papiertjes op de bank gaan liggen, zeker als het naast MIJ is.
Als ik de BOR-marker tegenkom, zet ik een turfje en schuif ik het blaadje omhoog zodat ik de volgende rij kan lezen. Met deze setup kan ik lekker doorbreien, maar het is lastig te combineren met samen op de bank zitten of een korte brei-tijd. Je moet toch minimaal een rij of vijf kunnen doen anders schiet het niet op.
Omdat ik deze sok met een gradiënt brei en ik inmiddels verslaafd genoeg ben aan perfect matchende sokken, moest ik natuurlijk wel uitvogelen hoe ik dat voor elkaar zou krijgen. Ik breide het eerste deel van de boord en zag dat ik op het verkeerde punt was begonnen. Maar gelukkig kon ik de draad op de eerste sok leggen om te kijken waar de kleur het beste matchde op een bepaald punt. Het is even puzzelen...want hoe bepaal je dan waar je moet beginnen met breien?
Ik was bij de bloem in de boord gekomen en matchte mijn draad met dezelfde bloem op de eerste sok. Daar moest ik een heel stuk van mijn garen voor overslaan -- ik was te vroeg begonnen met breien. Ik legde twee lussen in de draad: aan het begin en het einde van het stuk draad wat ik extra moest overslaan. Zo had ik dus uitgemeten hoe lang dat stuk was.
Toen kon ik mijn sok uithalen. De ene lus legde ik gelijk met het stukje garen waar ik mijn eerste steek mee had gebreid. Schuif, schuif, schuif...net zolang tot ik bij de tweede lus was. Op dat punt van het garen heb ik mijn eerste steek gebreid. (Je meet dus precies af hoeveel verder je moet beginnen met breien.) Deze techniek heb ik bij mijn Erigineia ook gebruikt om alles "op te schuiven".
En met succes! De boord en het been lopen nu bijna precies gelijk op. Je blijft natuurlijk wel iets verschil houden door je hand van breien, maar dat is niet anders.
Wat wél heel vervelend was is dat na de hiel er ineens een derde stuk turquoise opdook, terwijl in de eerste sok er daar paars begon. Dus ik mocht mijn truc nog eens uitvoeren. Alleen dan nu door het extra stuk turquoise ertussenuit te knippen. (Ik ben wel goed, maar niet gek!)
En nu is het Tweede Kerstdag en vraag ik me stiekem af hoeveel ik nog afkrijg tot het einde van het jaar. De Tessela sokken moeten vandaag nog wel lukken, en er moeten dan nog foto's komen van de Tessela's en de Daybreak om mijn Knitting Year in Review te kunnen maken. Misschien moet ik het daar ook bij laten. Het was toch wel een productief en creatief jaar, en het is geen wedstrijd. Maar het is wel heel fijn om weer wat WIPs af te kunnen strepen.
![[identity profile]](https://www.dreamwidth.org/img/silk/identity/openid.png){kind=small}
no subject
Date: 2019-12-26 03:45 pm (UTC)no subject
Date: 2019-12-27 08:50 am (UTC)