Emphebion 57 - zomerlive 2019
Aug. 26th, 2019 10:31 pm![[personal profile]](https://www.dreamwidth.org/img/silk/identity/user.png){kind=small}
janestarzWaaaaauuuuw, wauw, wauw. Emphebion was weer de bom! Meestal is een larp met een nachtje extra een heerlijke relaxte aangelegenheid, want je hebt een dagje extra vrij, een dagje extra dat je niet zelf hoeft te koken maar je gewoon door Jamil kan laten verwennen, een dagje extra met hele toffe mensen en gewoon een dagje extra tijd voor al dat plot wat in de rondte zweeft.
Meestal heb ik wel een momentje rust tussen het gekonkel door, zodat ik even bij kan komen met een kopje thee en een breiwerkje terwijl ik mijn gedachten over het plot laat dwalen. Nu heb ik zo ongeveer het equivalent van 1 uur sok gebreid, gezien de lengte van ongeveer 3 centimeter die ik verder gekomen ben aan die sok tijdens het evenement.
Ik loop voor het verslag van het afgelopen winterlive al een maand of acht achter, dus laat ik maar even puntsgewijs proberen op te noemen wat ik allemaal meegemaakt heb, anders gaat er helemaal niets van komen.
Omdat ik een legging-faal had bij het aantrekken van mijn kostuum, moest ik nog even provisorisch de compleet uitgescheurde binnenbeennaad van de enige capri legging die ik bij me had, dichtnaaien. De stevige backstitch heeft het hele weekend prima gehouden, en het scheelde me een stukje ruimte in de koffer op terugweg, maar ik had er wel even de pee in. Ook dat we midden in het bos begonnen, op een overgroeid pad met kniehoog gras, met slechts een caprilegging en enkelhoge laarzen was voor mij een aardig teken-risico. Voor zover ik weet ben ik er veilig vanaf gekomen, hoera 40% deet.
Maar dit waren dan ook de enige minpuntjes van het hele weekend. Het is voorbij gevlogen, dus even in een vogelvlucht uitgelicht:
Ik had mij al redelijk geschikt naar het idee dat ik geen keizerin zou zijn. De kloof tussen adel en volk, met daar als losse flodders de avonturiers tussenin, is echt heel groot (winterlive 2018). De avonturiers die mij wél graag als keizerin zouden zien hebben me tijdens het winterlive aardig tegen het glazen plafond aangeplet, en dat was heel frustrerend (IC). Wel vond ik dat grote verschil écht heel tof (OC). De adel stond als een huis, er was met geen mogelijkheid een voet op gelijke hoogte te krijgen, en de meewarige blikken van de jonkvrouwe Isabella werden ook deze live veelvoudig herhaald.
Toch zijn er nog steeds spelers die me af en toe dat kleine duwtje geven. Nu weet ik niet zeker of ik Blossom daaronder mag scharen, die altijd beleefd zijn pet afneemt en buigt. Maar ook meester Raislin blijft maar niet-zo-heel-subtiele hints geven: "Oh, maar daar kan u toch wel een wet voor aanpassen, toch?". En blijft Ryas me steevast aanspreken met 'U', terwijl hij voorzichtig vanaf de zijlijn me met subtiele hints een leiderschapsrol in de schoenen schuift. *hartjes*
Al vrij snel had ik in het spel een stapel paperassen onder ogen gekregen, die bij een plaatselijke ruïne van een tempel waren gevonden. Waar op de eerste avond nog een aantal werklieden zouden wachten tot het licht was om met hun werk te beginnen, was er de volgende ochtend slechts een stel lijken te vinden met twee karakteristieke beetwonden in de nek. De paperassen waren gebruikt om mogelijk een vuurtje mee aan te steken. Naast tekeningen die we bestempelden als instructies voor een ritueel, instructies voor constructeurs en gedichten in het Iis. Deze brieven en gedichten leken in een geheimtaal geschreven en toen die eenmaal vertaald werden, werd duidelijk dat de Vier Kwaden een ritueel zouden houden om een verbinding of een versmelting aan te gaan. Geen goed nieuws dus.
Ook waren de artefacten die we in de afgelopen twee jaar hadden bemachtigd en met (enige) moeite uit de handen van de Vier Kwaden hadden weten te houden, prominent vertegenwoordigd in één van de tekeningen van het ritueel.
De adel, inclusief Nigel (die binnenkort land zou gaan kopen om een titel te bemachtigen) en ik (als dubieus geval) hield elke dag een vergadering om de ontdekkingen van die dag te bespreken. Zo konden we op donderdagavond al snel een koers uitstippelen. Waar wilden we ons mee bezig houden? Wie gaat wat uitzoeken? Wie verzamelt de informatie? En wie delegeert er dingen? Ik was een beetje bang dat 1x per dag te weinig zou zijn, maar uiteindelijk was het prima timing. Er was meer dan voldoende tijd om informatie tussen de stappen door te delen, en na die initiële vergadering was elke opvolgende vergadering echt perfect getimed met de nieuwe informatie die verkregen, bestudeerd, vergeleken en daarna in de vergadering gedeeld moest worden.
Op vrijdag raakten een aantal mensen besmet met rondwarende zielen die in de ruïne van de tempel waren vrijgekomen. Die middag deed Tornashuk een ritueel om hen gehoord te laten worden. Mira de scribent tekende de verhalen op in haar boekje, terwijl de bezeten avonturiers heel eventjes de controle loslieten zodat de zielen konden vertellen wat hen overkomen was. Doordat de zielen gehoord waren, kon Yanis als priester van de Vader der Vergankelijkheid, de zielen begeleiden en vonden zij rust. Hartverscheurende verhalen over menselijke offers...
Maar Tornashuk werd steeds zwakker. Het oproepen van zoveel spirits eisde zijn tol. Koppig als hij altijd was, dienstbaar voor anderen, ging hij door tot het laatste. Toen ik zag dat het ritueel in de cirkel doorging terwijl Tornashuk daar al op de grond lag en Tabitha zijn staf overnam, ging ik er snel bijzitten. Langzaam werd het ritueel beëindigd en de cirkel gereinigd. Het duurde allemaal zo lang!
Yanis vertelde dat de ziel van Tornashuk in stukjes gebroken was, omdat de energie overal nodig geweest was. Ze probeerden zijn ziel weer heel te maken, hem te vragen terug te keren naar zijn lichaam.
Ik ving de blik van Gael op die aan de andere kant van de cirkel stond. Het sprak boekdelen, en we barsten bijna tegelijkertijd in tranen uit. Nadat Tabitha Tornashuk vroeg of hij weer terug wilde komen of dat hij naar zijn voorvaderen wilde gaan, sprintte Gael heel hard weg, huilend. Ik bleef verstijfd zitten. Ik kon nog niet geloven dat Tornashuk niet terug zou willen komen. Nog enkele tergend langzame minuten gleden voorbij. Toen begon Yanis met haar werk; ze riep de Vader der Vergankelijkheid aan om de ziel van Tornashuk te begeleiden naar zijn voorvaderen. Ik voelde de arm van Linda om me heen, en kroop tegen haar schouder weg. (snot en tranen!) Het lichaam van Tornashuk zakte weg in de grond, het ontbindingsproces versneld door het gebed, zodat hij niet als ondode opgeroepen kon worden.
Toen Tabitha en Yanis hun gebeden beëindigden, rende ik naar het bos. Gael kwam net weer terug gelopen en ik rende naar hem toe. "Hij is echt weg." snikte ik in zijn schouder.
Goden wat is het heerlijk om even flink te janken.
Op zaterdag kwamen Juno en Dorian op bezoek. Juno was inmiddels hogepriester in de Tempel van de Seizoenen en had veel nieuwe taken gekregen. Ze werden direct bijgepraat en natuurlijk probeerden ze gelijk overal te helpen, tot grote ergernis van Juno. Ze stond publiekelijk Dorian te berispen in de gang van de herberg, dat dit de reden was dat ze zich teruggetrokken hadden naar de tempel, maar dat hij het niet kon laten om overal maar gelijk in het diepe te springen.
De handelaren van de handelspost waren ook geweldig. Een weefster, constructeur, alchemiste, chirurgijn en later zelfs ook een boekbinder. Hun grote leider was een met goud en juwelen uitgedoste kristalwisselaar. Alhoewel ik weinig met de anderen optrok, maakte de constructeur maar wat graag een praatje met me. Hij stelde voornamelijk vragen over de laconieke manier waarop avonturiers op dingen reageren. Zo was er een hogepriester van de Brenger omgelegd door Blossom, en was deze laatste ontsnapt nadat hij in hechtenis was genomen. Yanis was echter elders bezig in het bos, dus het lijk van de hogepriester moest ergens koel opgeborgen worden.
Toen later diezelfde middag de alchemiste even lekker wilde douchen omdat het een bewogen middag was geweest, en ze de deur van de douche opentrok, tuimelde daar het lijk van de hogepriester uit. De alchemiste had een complete paniekaanval. De avonturiers rolden bijna over de grond van het lachen. En Simon, de constructeur, eiste boos een verklaring. "Vinden jullie dit NORMAAL ofzo?"
Gelukkig kon ik met hem een goed gesprek aanknopen. Hij stelde veel vragen over "de stereotypen" die wij als avonturiers tegenkwamen. We reageerden namelijk nogal blasé op allerlei dingen. Bijvoorbeeld toen Wallach zelf, één van de Vier Kwaden, het pantser wat de smid net had afgerond oppakte en er vrolijk mee wegliep. Nouja, vrolijk....het is en blijft Wallach natuurlijk...
Avonturiers trekken nu eenmaal problemen aan. Of problemen trekken avonturiers aan.
Toen dook er ineens (zaterdag) een document op. In de stapel paperassen waren een aantal bekende gezichten opgedoken: Quadim en ikzelf. Wij zouden deelnemen aan het ritueel. Ik vouwde het document met mijn beeltenis en karakteristieken op. Gelukkig stond er op dat ik onvrijwillig zou deelnemen aan het ritueel.
Maar omdat uit de vertaalde brieven niet helemaal duidelijk was om welk jaar het zou gaan, waren we nog steeds niet helemaal zeker wanneer het ritueel zou plaatsvinden. We theoretiseerden dat het misschien een aantal jaren geleden al had plaatsgevonden en was mislukt, en dat mijn deelname aan het ritueel de reden was waarom ik mijn geheugen kwijt was. Quadim was niet wijds geliefd, en inmiddels overleden (winterlive 2018) en kon er dus niets meer over vertellen. Pas op zondag realiseerde ik me dat ik met Dorian in een droom terug was gegaan naar het moment waarop ik mijn geheugen verloor, en dat ik toen in een ketel had staan roeren. Dat leek me niet heel erg ritualistisch.
Zaterdagavond was ik wel toe aan een kleine wandeling. Het zitten op het gras deed zeer aan mijn heupen en knieën en de herberg was heet en bedompt. Ik nodigde Ryas uit voor een wandeling. Hij had ook een aanvaring met de dood gehad de avond ervoor, maar was door zijn zus Yanis gelukkig weer teruggehaald. Dat akkefietje maakte het alleen nog maar veel duidelijker dat ik zijn wijze raad en gezelschap écht niet wil missen.
We liepen naar de bosrand, en ineens viel een achtergrondgeluid op omdat het steeds harder werd en mogelijk dus dichterbij kwam. Eerst dacht ik nog dat het grapjassen aan de andere kant van het bos waren, maar toen zagen we iemand die kleding als Luca aanhad uit het bos komen rennen. Het was een bebaarde man, en hij werd achtervolgd door een enorm grote wolf!
Vlak daarna die avond kwamen er een groep unseelie langs om ons te vervelen. Ze zochten een slachtoffer uit en probeerden negatieve emoties op te wekken door heel vervelende vragen te stellen. Vooral Linda werd erg in een hoek gedreven; zo erg dat ik de unseelie die haar lastig valde uitdaagde om dan liever zijn kunsten op mij te proberen. Nou, dat heb ik geweten!
Uiteindelijk werd er een kunstje verzonnen door Simon, en kregen we een flesje. Daar moest een blije herinnering in van de persoon die het flesje wilde dragen, en die blijde herinnering maakte een klein lichtje wat de Unseelie op afstand hielden.
Kort daarna waagden Ryas en ik een tweede poging. Dit keer kwamen we daadwerkelijk het bos in. Plots verscheen er een licht, en daar stapte een lange man uit. Hij stelde zich voor als Bartolomeus, servitar van de Spil. Hij was blij verrast dat ik geen domme dingen zei als "maar de Spil kan helemaal geen engelen hebben" en knoopte een gesprek aan met Ryas. Doordat hij priester van de Spil was geworden, datgene waar de hele wereld inclusief het Pantheon om draait, is hij al zijn magische vaardigheden kwijtgeraakt. Maar daaarmee raakte hij ook zichzelf kwijt. Ik had ook al gezien dat Ryas niet blij was in zijn nieuwe rol en was dus erg blij dat Bartolomeus de moeite nam om Ryas op te peppen en wat aanwijzingen te geven.
Toen draaide hij naar mij. "Heb jij nog vragen?"
Bartolomeus had me eerder in het gesprek, toen ik me voorstelde, contractdrager genoemd. Ik vroeg hem wat hij daarmee bedoelde.
Het kwam erop neer dat door mijn bloedlijn, die blijkbaar rechtstreeks teruggaat naar de keizerin van het oude keizerrijk Osdorkska, ik een wel heel bijzondere erfenis had gekregen. Niet alleen een schattige set juwelen, helaas. Blijkbaar had de toenmalige keizerin contracten afgesloten met demonen om haar keizerrijk op te bouwen, en die contracten hebben een bepaalde loopduur; en worden doorgegeven aan de nazaten van de bloedlijn.
Hij zei nog net geen "Succes." Of misschien wel. Ik was een beetje te verbouwereerd om het precies te onthouden.
Diezelfde avond nam ik een paar mensen in vertrouwen: Yanis, vanwege haar kennis en connecties, die al wel eens met demonen te maken had gehad. Meester Raistlin, omdat hij misschien bijzondere kennis zou hebben en omdat hij nog steeds een redelijk verknipt beeld had van wie ik nou eigenlijk zou kunnen gaan worden. Linda, omdat ze altijd mijn moeilijke verhalen aanhoort en veel te weinig van de gezellige momenten meekrijgt, maar ik vertrouw haar blindelings. En de moeilijkste: Luca, volgeling van de Heer van het Licht. Omdat die een schurfthekel aan demonen zou hebben en ik hem niet buiten zou kunnen sluiten. Het idee dat hij erachter zou komen nadat ik dit voor hem verzwegen had, zou mijn hart breken. Ik zou hem nooit zo kunnen bedriegen.
Tabitha was al naar bed en haar en Harman lichtte ik de volgende dag in.
Diezelfde avond haalde ik de ring van zijn plekje op de ketting en schoof ik de ring om mijn vinger. Want een sieraad kun je verbergen in het decolleté van je jurk, maar dit zit nou eenmaal in mijn bloed. Dit is iets wat ik alleen aan mijn kinderen zou kunnen doorgeven, en ik zou het nooit meer kunnen verbergen.
Op zondag deden we een ritueel. We vroegen Sublio, een servitar die vroeger demon was geweest, om hulp. Hij kwam direct, met een flauwe grap dat hij aan tafel zat en dat we tenminste iets lekkers zouden kunnen aanbieden. Grote zwarte vleugels staken onder zijn blauwe jas vandaan. "Prachtig wat je van deze wereld gemaakt hebt. Helemaal Brenger." zei hij, toen hij doorkreeg wie ik was.
We vroegen hem naar de contracten, maar zijn antwoord was duidelijk. Er was geen kast waar de contracten in opgeslagen waren, die in te slaan was. "Wel weet ik dat er flink gehandeld is onder de demonen over de contracten die jouw voorouders hebben afgesloten."
Contracten. Meervoud.
"De oude keizerin heeft goed onderhandeld, want ze wilde een enorm keizerrijk. Ze heeft de Drakenwachters laten ontwikkelen. Weten jullie wat dat zijn? Dat is als je draken en mensen gaat kruisen, en dát is geen makkelijke taak." Sublio wijdde uit over het enorme keizerrijk wat mijn voorouder had opgebouwd met de hulp en de kracht die zij uit de contracten met demonen had verkregen. "Op een gegeven moment was het verdomde moeilijk om nog voldoende maagden te vinden om een heel bad te vullen." zei hij droogjes.
Hij sloot af met een laatste paar tips. "Mijn halfzus weet er waarschijnlijk meer van, maar zij is veel te druk met dat ritueel wat gaat gebeuren deze winter. Daar zouden jullie ook mee bezig moeten zijn. En daarna....nouja, laten we het maar zo zeggen: De waarheid zit in de juwelen."
-----
Het hoofdplot? Tja, ik ga ervan uit dat ik vast bezig was met het hoofdplot voor het winterlive. De tempel in het bos, het bot van de Brenger, het zuiveren van de tempel en het bevechten van de ondoden heb ik helemaal gemist. Wel heb ik twee van de Vier Kwaden in het echt gezien en heb ik een heleboel informatie gelezen, gedeeld, belobby'd en verzameld.
Het meest bizarre is nog dat ik compleet geen angst voel voor het ritueel van de Vier Kwaden wat plaats zal gaan vinden deze winter. Uit de documenten die gevonden zijn blijkt dat ik 'onvrijwillige deelnemer' ga zijn, en door de link in mijn bloed en de hoeveelheid rollende spiermassa's en spetterende magie die de Vier Kwaden tot hun beschikking hebben, ga ik er niet van uit dat we wat dan ook maar uit kunnen halen tegen de Vier Kwaden of de deelname aan het ritueel. Daar heb ik, en heeft Zafira, zich volledig in berust.
De veel grotere uitdaging gaat zijn om de avonturiers ervan te overtuigen wélke invloed wij willen gaan uitoefenen op het ritueel. Er zijn hele duidelijke aanwijzingen dat dát onze taak is. Dat wij invloed kunnnen en moeten gaan hebben, omdat de Goden dat niet direct kunnen of mogen doen. En dan komen er een heleboel vergaderingen aan, denk ik. Daar kan Zoltanax nog een puntje aan zuigen.
Meestal heb ik wel een momentje rust tussen het gekonkel door, zodat ik even bij kan komen met een kopje thee en een breiwerkje terwijl ik mijn gedachten over het plot laat dwalen. Nu heb ik zo ongeveer het equivalent van 1 uur sok gebreid, gezien de lengte van ongeveer 3 centimeter die ik verder gekomen ben aan die sok tijdens het evenement.
Ik loop voor het verslag van het afgelopen winterlive al een maand of acht achter, dus laat ik maar even puntsgewijs proberen op te noemen wat ik allemaal meegemaakt heb, anders gaat er helemaal niets van komen.
Omdat ik een legging-faal had bij het aantrekken van mijn kostuum, moest ik nog even provisorisch de compleet uitgescheurde binnenbeennaad van de enige capri legging die ik bij me had, dichtnaaien. De stevige backstitch heeft het hele weekend prima gehouden, en het scheelde me een stukje ruimte in de koffer op terugweg, maar ik had er wel even de pee in. Ook dat we midden in het bos begonnen, op een overgroeid pad met kniehoog gras, met slechts een caprilegging en enkelhoge laarzen was voor mij een aardig teken-risico. Voor zover ik weet ben ik er veilig vanaf gekomen, hoera 40% deet.
Maar dit waren dan ook de enige minpuntjes van het hele weekend. Het is voorbij gevlogen, dus even in een vogelvlucht uitgelicht:
Toch zijn er nog steeds spelers die me af en toe dat kleine duwtje geven. Nu weet ik niet zeker of ik Blossom daaronder mag scharen, die altijd beleefd zijn pet afneemt en buigt. Maar ook meester Raislin blijft maar niet-zo-heel-subtiele hints geven: "Oh, maar daar kan u toch wel een wet voor aanpassen, toch?". En blijft Ryas me steevast aanspreken met 'U', terwijl hij voorzichtig vanaf de zijlijn me met subtiele hints een leiderschapsrol in de schoenen schuift. *hartjes*
Ook waren de artefacten die we in de afgelopen twee jaar hadden bemachtigd en met (enige) moeite uit de handen van de Vier Kwaden hadden weten te houden, prominent vertegenwoordigd in één van de tekeningen van het ritueel.
Maar Tornashuk werd steeds zwakker. Het oproepen van zoveel spirits eisde zijn tol. Koppig als hij altijd was, dienstbaar voor anderen, ging hij door tot het laatste. Toen ik zag dat het ritueel in de cirkel doorging terwijl Tornashuk daar al op de grond lag en Tabitha zijn staf overnam, ging ik er snel bijzitten. Langzaam werd het ritueel beëindigd en de cirkel gereinigd. Het duurde allemaal zo lang!
Yanis vertelde dat de ziel van Tornashuk in stukjes gebroken was, omdat de energie overal nodig geweest was. Ze probeerden zijn ziel weer heel te maken, hem te vragen terug te keren naar zijn lichaam.
Ik ving de blik van Gael op die aan de andere kant van de cirkel stond. Het sprak boekdelen, en we barsten bijna tegelijkertijd in tranen uit. Nadat Tabitha Tornashuk vroeg of hij weer terug wilde komen of dat hij naar zijn voorvaderen wilde gaan, sprintte Gael heel hard weg, huilend. Ik bleef verstijfd zitten. Ik kon nog niet geloven dat Tornashuk niet terug zou willen komen. Nog enkele tergend langzame minuten gleden voorbij. Toen begon Yanis met haar werk; ze riep de Vader der Vergankelijkheid aan om de ziel van Tornashuk te begeleiden naar zijn voorvaderen. Ik voelde de arm van Linda om me heen, en kroop tegen haar schouder weg. (snot en tranen!) Het lichaam van Tornashuk zakte weg in de grond, het ontbindingsproces versneld door het gebed, zodat hij niet als ondode opgeroepen kon worden.
Toen Tabitha en Yanis hun gebeden beëindigden, rende ik naar het bos. Gael kwam net weer terug gelopen en ik rende naar hem toe. "Hij is echt weg." snikte ik in zijn schouder.
Goden wat is het heerlijk om even flink te janken.
Toen later diezelfde middag de alchemiste even lekker wilde douchen omdat het een bewogen middag was geweest, en ze de deur van de douche opentrok, tuimelde daar het lijk van de hogepriester uit. De alchemiste had een complete paniekaanval. De avonturiers rolden bijna over de grond van het lachen. En Simon, de constructeur, eiste boos een verklaring. "Vinden jullie dit NORMAAL ofzo?"
Gelukkig kon ik met hem een goed gesprek aanknopen. Hij stelde veel vragen over "de stereotypen" die wij als avonturiers tegenkwamen. We reageerden namelijk nogal blasé op allerlei dingen. Bijvoorbeeld toen Wallach zelf, één van de Vier Kwaden, het pantser wat de smid net had afgerond oppakte en er vrolijk mee wegliep. Nouja, vrolijk....het is en blijft Wallach natuurlijk...
Avonturiers trekken nu eenmaal problemen aan. Of problemen trekken avonturiers aan.
Maar omdat uit de vertaalde brieven niet helemaal duidelijk was om welk jaar het zou gaan, waren we nog steeds niet helemaal zeker wanneer het ritueel zou plaatsvinden. We theoretiseerden dat het misschien een aantal jaren geleden al had plaatsgevonden en was mislukt, en dat mijn deelname aan het ritueel de reden was waarom ik mijn geheugen kwijt was. Quadim was niet wijds geliefd, en inmiddels overleden (winterlive 2018) en kon er dus niets meer over vertellen. Pas op zondag realiseerde ik me dat ik met Dorian in een droom terug was gegaan naar het moment waarop ik mijn geheugen verloor, en dat ik toen in een ketel had staan roeren. Dat leek me niet heel erg ritualistisch.
We liepen naar de bosrand, en ineens viel een achtergrondgeluid op omdat het steeds harder werd en mogelijk dus dichterbij kwam. Eerst dacht ik nog dat het grapjassen aan de andere kant van het bos waren, maar toen zagen we iemand die kleding als Luca aanhad uit het bos komen rennen. Het was een bebaarde man, en hij werd achtervolgd door een enorm grote wolf!
Vlak daarna die avond kwamen er een groep unseelie langs om ons te vervelen. Ze zochten een slachtoffer uit en probeerden negatieve emoties op te wekken door heel vervelende vragen te stellen. Vooral Linda werd erg in een hoek gedreven; zo erg dat ik de unseelie die haar lastig valde uitdaagde om dan liever zijn kunsten op mij te proberen. Nou, dat heb ik geweten!
Uiteindelijk werd er een kunstje verzonnen door Simon, en kregen we een flesje. Daar moest een blije herinnering in van de persoon die het flesje wilde dragen, en die blijde herinnering maakte een klein lichtje wat de Unseelie op afstand hielden.
Toen draaide hij naar mij. "Heb jij nog vragen?"
Bartolomeus had me eerder in het gesprek, toen ik me voorstelde, contractdrager genoemd. Ik vroeg hem wat hij daarmee bedoelde.
Het kwam erop neer dat door mijn bloedlijn, die blijkbaar rechtstreeks teruggaat naar de keizerin van het oude keizerrijk Osdorkska, ik een wel heel bijzondere erfenis had gekregen. Niet alleen een schattige set juwelen, helaas. Blijkbaar had de toenmalige keizerin contracten afgesloten met demonen om haar keizerrijk op te bouwen, en die contracten hebben een bepaalde loopduur; en worden doorgegeven aan de nazaten van de bloedlijn.
Hij zei nog net geen "Succes." Of misschien wel. Ik was een beetje te verbouwereerd om het precies te onthouden.
Tabitha was al naar bed en haar en Harman lichtte ik de volgende dag in.
Diezelfde avond haalde ik de ring van zijn plekje op de ketting en schoof ik de ring om mijn vinger. Want een sieraad kun je verbergen in het decolleté van je jurk, maar dit zit nou eenmaal in mijn bloed. Dit is iets wat ik alleen aan mijn kinderen zou kunnen doorgeven, en ik zou het nooit meer kunnen verbergen.
We vroegen hem naar de contracten, maar zijn antwoord was duidelijk. Er was geen kast waar de contracten in opgeslagen waren, die in te slaan was. "Wel weet ik dat er flink gehandeld is onder de demonen over de contracten die jouw voorouders hebben afgesloten."
Contracten. Meervoud.
"De oude keizerin heeft goed onderhandeld, want ze wilde een enorm keizerrijk. Ze heeft de Drakenwachters laten ontwikkelen. Weten jullie wat dat zijn? Dat is als je draken en mensen gaat kruisen, en dát is geen makkelijke taak." Sublio wijdde uit over het enorme keizerrijk wat mijn voorouder had opgebouwd met de hulp en de kracht die zij uit de contracten met demonen had verkregen. "Op een gegeven moment was het verdomde moeilijk om nog voldoende maagden te vinden om een heel bad te vullen." zei hij droogjes.
Hij sloot af met een laatste paar tips. "Mijn halfzus weet er waarschijnlijk meer van, maar zij is veel te druk met dat ritueel wat gaat gebeuren deze winter. Daar zouden jullie ook mee bezig moeten zijn. En daarna....nouja, laten we het maar zo zeggen: De waarheid zit in de juwelen."
-----
Het hoofdplot? Tja, ik ga ervan uit dat ik vast bezig was met het hoofdplot voor het winterlive. De tempel in het bos, het bot van de Brenger, het zuiveren van de tempel en het bevechten van de ondoden heb ik helemaal gemist. Wel heb ik twee van de Vier Kwaden in het echt gezien en heb ik een heleboel informatie gelezen, gedeeld, belobby'd en verzameld.
Het meest bizarre is nog dat ik compleet geen angst voel voor het ritueel van de Vier Kwaden wat plaats zal gaan vinden deze winter. Uit de documenten die gevonden zijn blijkt dat ik 'onvrijwillige deelnemer' ga zijn, en door de link in mijn bloed en de hoeveelheid rollende spiermassa's en spetterende magie die de Vier Kwaden tot hun beschikking hebben, ga ik er niet van uit dat we wat dan ook maar uit kunnen halen tegen de Vier Kwaden of de deelname aan het ritueel. Daar heb ik, en heeft Zafira, zich volledig in berust.
De veel grotere uitdaging gaat zijn om de avonturiers ervan te overtuigen wélke invloed wij willen gaan uitoefenen op het ritueel. Er zijn hele duidelijke aanwijzingen dat dát onze taak is. Dat wij invloed kunnnen en moeten gaan hebben, omdat de Goden dat niet direct kunnen of mogen doen. En dan komen er een heleboel vergaderingen aan, denk ik. Daar kan Zoltanax nog een puntje aan zuigen.
