Stressvrijheid!

[janestarz]

Oeps, is het alweer zo lang geleden sinds mijn laatste update? Tja, dat krijg je ervan als je (te) hard werkt en bijna geen vrij moment neemt om even goed je gedachten op een rijtje te zetten middels een blogpostje.

Vorige week maakte ik het balkon op orde met fijne bloeiende plantjes en maakten we een vrolijke foto, maar die avond lukte het me ook nog eens om de Sock Madness sokken af te ronden, op de foto te zetten en in te sturen. De tendens is toch om late avondfotos met belachelijk slecht licht te maken, waar de mods vervolgens hun oogjes scheel op turen om te zien of je wel aan het minimum voldaan hebt. Dankzij de voortgangfoto's hoefde ik geen extra foto's te maken om aan te tonen dat ik de blaadjes niet met intarsia had gemaakt en doordat ik vijf extra toeren in de voet toevoegde was de lengte ook meer dan zat om de benodigde 9 inch te halen. De bevestigingsmail kreeg ik pas nadat ik naar bed was gegaan, maar wakker worden met het nieuws dat je doormag naar de volgende ronde is ook fijn. Ik had me nog wel zo zorgen gemaakt over het feit dat mijn takjes uit de hiel, in plaats van uit te teen leken te ontspruiten, maar inmiddels heb ik al zat mensen gezien die ze precies zo geborduurd hebben. Dit zijn ze geworden:


Slechte avondlichtfoto's doen deze sokken maar matig recht.

Bovendien had ik dit paar op pijnigend strakke gauge toch in een ruime week klaar, wat me dus een week vrij gaf om bij te komen van de eerste competitieronde. Ik haalde Oma's gerepareerde sieraden op bij zegnooitnooit en gaf dit paar gelijk in de estafette aan haar mee richting DocInge.
Daarnaast breide ik een paar bijna-vanille sokken af voor Eisirt en pakte ik de Miranda weer uit het inmiddels uitgescheurde papieren tasje. Hoe zat dat ook alweer? Waar was ik gebleven? De naalden, een heerlijk lompe 5 mm groot, vlogen door het werk. Bij het verjaardagsbezoek aan Almere gisteren genoot ik in het zonnetje, bij de barbecue en binnen op de bank van mijn trui-project. Inmiddels zijn de armsgaten gescheiden van de rest van de trui en kan ik me vastbijten in de chart met meerderingen voor de grotere maten.

Maar het allerheerlijkste was nog wel dat ik nu nog maar 2 actieve projecten had: de Miranda en een paar SlipStripeSpirals. De samenbreisok voor april mocht ik vanaf 1 april pas opzetten een ook de nieuwe ronde Sock Madness zou vandaag nog niet beginnen. In deze limbo van "ik mag nog niet" werd ik gedwongen om één van de twee projecten op te pakken; want nu een andere sok opzetten betekende ook het risico dat ik bij het van start gaan van de volgende ronde zowel de samenbreisok als een tussendoorsok op de naalden zou hebben, en dat is dan weer een beetje teveel van het goede!

Vandaag pakte ik de SlipStripeSpirals erbij. Ik was begonnen met effen groen Onion nettle garen en een kleurverloop waar ik vorig jaar in de kwalificatieronde ook al verzuchtte dat ik het rood-wit niet bij de roze-paars-groen vond passen. Ook deze keer was het een doorn in het oog. En ik wist nog niet helemaal in welke maat ik de sok wilde breien, dus wanneer ik aan mijn hiel zou moeten beginnen.
Beslissing-tijd! De sok deed me aan Eisirt's zonnige Bergse buurmeisje denken, dus ik zocht te lengtes voor een maat 41 op. Ik knipte alle stukken rood-wit uit de bol garen, en schoof de ingewikkelde Sweet Tomato heel aan de kant en breide vrolijk een jo-jo hiel uit mijn hoofd op het aangegeven moment. Drie knopen doorgehakt in één sok!
En het is heerlijk. De vieze kleurclash kwijt en alleen maar vrolijke lentekleurtjes. En dankzij het patroon is het verslavend, een helix om elkaar heen draaiend blijft interessant omdat je steeds met een andere kleur werkt. Het werkt ontzettend bevrijdend en alle keuzestress is weg. Vanaf nu gewoon lekker genieten het been omhoog!

Niet getreurd, dat rood-witte gedeelte plak ik ook nog wel ergens in een sok. Ik heb namelijk een storingsbol met zwart en wit, die vast hilarisch wordt met een rood-witte contrasthiel. Hoop ik.