![[personal profile]](https://www.dreamwidth.org/img/silk/identity/user.png){kind=small}
janestarzHet winterlive van Emphebion was best wel geweldig, eigenlijk. Hoe raar het ook is, ik zag er best tegen op om te gaan. Eigenlijk was ik gewoon aan vakantie toe. Te lang te hard gewerkt en dan ook nog eens het idee dat er geen resultaat was om te laten zien.
Maar Emphebion is altijd goed. De mensen zijn gezellig en vriendelijk, stelletje huggers dat het zijn (precies wat ik nodig had) en ik was niet de enige die toe was aan een paar daagjes weg van de sleur en een goeie knuffel. Het enige wat er nodig is om mijn chakra's ping te laten zeggen is een vriendelijke vriend die een flinke energieboost of wat bemoedering nodig heeft en ping, daar gaan ze al.
Tijdens dit hele live speelde mijn fantastische themesong "Shut Up and Dance" door mijn hoofd. Tot de laatste dag, dat het heeeeeel eventjes omsloeg in "Suicide is Painless" voor het weer resette naar "Shut Up and Dance". Genieten!
Oh don't you dare look back
Just keep your eyes on me
I said "You're holding back"
She said "Shut up and dance with me."
This woman is my destiny
Woo-hoo~ Shut up and dance with me!
Dag 1.
Onderweg van de Tempel van de Seizoenen haalden we een vriendelijke man op die normaal in het Klooster van de Heer van het Licht verbleef. Een zeer degelijke man genaamd Luka, zijn haar netjes in een zij-scheiding en met de tekenen van de Orde van de Eenhoorn en de Heer van het Licht op zijn robes. Hij was niet alleen zeer degelijk maar ook heel proper, en bij het eerste vermoeden van roverslui op het pad vroeg hij bij voorbaat toestemming om ons aan te raken mocht het nodig zijn om genezing toe te dienen. Ik rolde mijn ogen, maar niemand kon het zien in de duisternis.
Dorian en Luka zegenden hun wapens en tevens de bijl van de houthakker Abe, die zich bij ons aangesloten had onderweg. Ik rolde nogmaals met mijn ogen toen Dorian bijna blij verzuchtte dat het demonen op ons pad waren, iets waartegen hij en Luka blijkbaar bijzonder effectief tegen konden strijden. Al gauw maakten zij korte metten met de demonen en reisden we verder naar herberg De Verborgen Toren, waar herbergier IJsbrand ons een warm welkom heette en kamers aan ons bedeelde.
We waren blijkbaar niet de enige avonturiers die naar de Verborgen Toren waren gereisd, en ik zag veel bekende gezichten. Vrouwe Yanis en Brienna, de heer Kapitein, maar ook gespuis zoals Waldemar, een zeer egocentrische man waarvan ik me nog steeds afvroeg waarom hij nog rondliep.
Ik maakte duidelijk naar Dorian dat ik het wachten nu toch echt wel beu begon te worden. Deze winter markeerde een jaar dat ik zonder stem en zonder geheugen rondliep. Dorian legde het nog één keer rustig en vriendelijk uit, met engelengeduld.
"Zafira we hebben wel gezien dat jouw stem en jouw herinneringen nauw samenhangen met een trauma. Dat als we daaraan gaan trekken, dat er meer los kan komen dan alleen je stem. Ik snap dat je heel graag weer wilt kunnen praten, dus je zult daar rekening mee moeten houden."
Ik krabbelde hanepoten in mijn boekje. "Herinnering te veel dus laat maar voor nu. Het duurt TE LANG!" en ik onderstreepte de woorden 'laat maar' een paar keer.
"Ik weet dat je heel graag weer wilt kunnen praten." zei Dorian in zijn zachte predikerstem. "Maar realiseer je wel dat als je die herinneringen nu opgeeft, je ze wellicht voor altijd kwijt bent."
Ik knikte en zuchtte, wrong mijn handschoenen tot een propje.
"Morgenochtend wil ik het ritueel doen. Na de reis ben ik te moe om het nu nog veilig te proberen."
Dag 2.
Abe en ik maakten een wandeling over het glibberige en modderige pad die ochtend. Hij was een houten staak verloren onderweg naar de Verborgen Toren, maar gelukkig konden we die terugvinden tussen de modder. Op de terugweg werden we echter belaagd door rovers, en omdat ik mijn dolken bij me had kon ik een rover met zwaard van me af houden terwijl Abe met zijn grote houthakkersbijl afrekende met de andere twee, voor wij weer richting de herberg terugwandelden.
Voor het ritueel moest ik drie ankers uitkiezen. Ik koos Abe, de eerlijkheid zelve, een goed man die altijd klaar had gestaan om mensen eraan te herinneren dat ik ook een stem had, ook al kon ik niet praten. Ook Aru, het boswezen wat zo standvastig was en soms een beetje te agressief zijn bos verdedigde. En Yanis, de priesteres die mij dansles had gegeven. Juno zat al in het ritueel om de grens tussen droom en werkelijkheid te bewaken en ook Gael keek mee. Hij nam mijn schouders vast en gaf me nog een boodschap mee: "Vergeet niet, dit is jouw pad. Jij mag bepalen waar je naartoe zult gaan. Wees trouw aan jezelf."
Dorian startte het ritueel, en de twee mannen die naast me zaten grepen mijn handen vast. Een geruststellende knik van beiden. Mijn ogen werden zwaar en de monotone stem van Dorian leek me wel in slaap te sussen.
Ik opende mijn ogen en voor me stond een man met een bril en halflang haar. Zijn ogen waren vriendelijk, en hij knikte. "Ik ben een servitar, een dienaar, van de hoeder."
Hij liet me een verhaal zien van Leo en Mathilde, een belangrijk verhaal. Leo was overduidelijk pijnlijk verliefd. Zo'n kalverliefde waarbij je handen gaan trillen. De ring die hij voor zijn Mathilde had gekocht verloor hij voor mijn ogen in het bos, en werd opgeraapt door een rover die daar ook liep. Met een licht gebaar van de servitar volgden we Leo naar de herberg, waar de herbergiersdochter Mathilde op hem zat te wachten. Leo ging op de knieën maar Matilde was erg teleurgesteld. "Als je al niet eens voor een ring kan zorgen, hoe kun je dan voor mij zorgen?"
Leo verliet de herberg en kwam onderweg een tweede bandiet tegen, die hem zijn buidel afnam. "Neem het maar! Ik ben toch alles al kwijt. Wat maakt het ook nog uit."
De servitar nam mijn arm. "Elke keuze heeft een consequentie. Wat zou er gebeuren als je hier een keuze in kon maken?"
We keerden terug naar het begin. Leo die de ring bekeek en liet vallen op het bospad. Ik raapte de ring op en gaf hem aan Leo. Hij dankte me, en liep naar zijn lief. Mathilde omhelsde hem, en ze beloofden snel te gaan trouwen. Maar nog steeds was daar die bandiet, die zijn buidel wilde stelen. Leo gaf hem met plezier af. "Mijn liefde voor Mathilde kun je me toch niet afnemen."
Uiteindelijk vervaagde het.
"Elke keuze heeft een consequentie. Je moet goed nadenken over wat je precies wilt. En wat die keuze inhoudt voor jou."
We werden wakker in de rituele cirkel van Dorian, die enigzins beteuterd keek. Hij sloot het ritueel af en dankte de aanwezigen.
Ik merkte dat mijn stem het weer deed!
"Dat was wel het meest kazige kasteelromannetje wat ik ooit heb gezien." zei ik droogjes.
Juno kneep in mijn arm. "Kom, vertel me alles, ik kon het niet goed zien. Kopje thee erbij?"
Ondertussen was Abe erg druk bezig met het portaal waar onze hulp bij nodig was. Het was al snel duidelijk dat de avonturiers weinig moeite hadden om het portaal te openen, maar wat zich daarachter bevond was nog een beetje een mysterie. Een archivaris daar aanwezig vertelde veel verhalen over een oud keizerrijk, maar hij was niet heel erg duidelijk. Ook ik waagde de sprong door het portaal.
De archivaris was een statige man met donker haar en een mooie jas, die in veelal kalme stem vertelde over het oude keizerrijk. De vier kamers die elk een deel van het verhaal van het keizerrijk vertelden konden geopend worden door verschillende personen, maar het was aan ons om uit te zoeken wie welke deur kon openen en welke magische steen bij welke deur hoorde.
Ik vroeg of ik het ook mocht proberen. Ik legde om beurten mijn hand op de magische stenen, maar er gebeurde niet veel. Tot ineens een magische barrière wegviel en één van de kamers toegankelijk werd.
"Dit is de kamer van het Recht." sprak de archivaris.
Uit zijn woorden kon ik wel opmaken dat het erg belangrijk was, maar dat vond hij waarschijnlijk van alle kamers. Het was eigenlijk een museum, waar de bezoekers vooral konden leren van de items en de verhalen. In de kamer van het Recht lagen schrijfwaren, zoals een blotter en kalligrafie pennen, maar ook een scroll. "Hier staat een verhaal op wat vertelt over schatjagers, egoïsten die slechts uit waren op hun eigen gewin. Je zou zelfs kunnen zeggen, de reden waarom er wetten nodig zijn." sprak de archivaris.
Abe waarschuwde me dat ik niet te lang in de kamer zou moeten blijven, want de magische portalen zouden zich na enige tijd weer sluiten.
"Een kwartier voor u, een kwartier voor ons." zei de archivaris. Het duurde even voordat ik doorhad dat dat betekende dat er een kwartier pauze was voordat de volgende kamer geopend kon worden, en dat elke kamer een kwartier open zou zijn. Onderwijl praatte de archivaris verder. De avonturiers vroegen honderduit, en lusiterden maar half naar wat de man te zeggen had. Hij dronk af en toe wat water uit een grote schaal, en op de tafel rondom de schaal stonden ettelijke bokalen en bekers. Ik had al gehoord dat de bekers, als zij eenmaal op de tafel geplaatst waren, niet zomaar meer verwijderd zouden kunnen worden. Maar was er ook iets met het water?
"Mag ik?" vroeg ik aan de archivaris, terwijl ik op de schaal wees. "Ik heb wat dorst."
"Gaat u gang." was zijn antwoord.
Ik schepte met een beker wat van het water op en dronk het. Het smaakte prima.
"Wat is de kennis waard?" vroeg de archivaris aan de avonturiers. Ze luisterden maar half. Eentje antwoordde dat het onschatbaar was, een ander probeerde het uit te drukken in een geldwaarde. "Ik denk..." zei ik, en de archivaris draaide zich mijn kant op. "Een mensenleven. U heeft uw leven aan het bewaren van deze kennis gewijd, en voor u was het een leven waard."
Ik had mijn beker inmiddels leeg en plaatste hem terug op de tafel.
"Dat was een ongelukkige keuze." zei de archivaris droogjes. "Die andere beker drinkt veel fijner."
We lachten nerveus.
Een aantal avonturiers vertrokken, maar ik vroeg specifiek naar de andere kamers. Er was een kamer van het Recht, de Staat, de Familie, en de Verandering.
"Zou ik de kamer van Familie mogen zien?" vroeg ik heel brutaal. "Ik ben heel benieuwd."
De archivaris concentreerde zich een moment, en de barrière verdween. "Treed binnen."
Ik krabbelde omhoog van waar ik was neergezegen en trad de kamer binnen, onderwijl hopend dat ik ook weer naar buiten zou mogen. Op een kleine tafel stonden een aantal items en een flakkerende kaars deed zeer aan mijn ogen. "De familie was zeer belangrijk in het keizerrijk;" begon de archivaris. "Het was een matriarchale samenleving, en de vrouw was het hoofd van de familie. De kist die u ziet staan was het verzamelpunt van de belangrijkste bezitten van de familie, dingen als eigendomspapieren van het land, het recht dat werd gesproken wat met de familie samenhing, als een misdadiger een aantal jaren moest werken voor de familie bijvoorbeeld."
"En de andere items? De kaars? De kelk?" vroeg ik.
"Dat waren gebruiksvoorwerpen voor de familie, voor speciale dagen in het jaar. Het bond de familie samen." zei de archivaris. "Een voorwerp is niet van zichzelf magisch of krachtig. Zoals u er tegenaan kijkt zijn het niet meer dan een gewone kaars, een gewone kelk. Maar voor een ieder die de gebruiken kent is het de kaars die wordt aangestoken bij de langste nacht, en heeft het ding veel meer betekenis en kracht."
Ik knikte. Dit had ik in de eerdere antwoorden van de archivaris al eens langs horen komen, als antwoord op andermans vragen. Soms leerde je meer van het luisteren naar de vraag dan door zelf een vraag te stellen.
"Zoals ik het nu zie...de kamer van het Recht bevat voorwerpen die te maken hebben met het vormgeven, het structuur geven aan het recht. De kamer van Familie heeft voorwerpen die de structuur geven aan de familie, houvast door de dagen van het jaar heen. Ik vermoed dat de kamer van de Staat zo ook voorwerpen heeft die de staat definiëeren. Mag ik dan ook stellen dat de kamer van Verandering de beschrijving heeft hoe de verandering binnen deze tradities vormgegeven dient te worden? Dat het letterlijk opgeeft hoe verandering bewerkstelligd kan worden?"
"Niet direct." zei de archivaris. "Eerder datgene wat de oorzaak was van de verandering."
Eenmaal buiten het portaal toog ik gelijk aan het werk. Een aantal puzzelstukjes waren direct op hun plek gevallen. Ik vroeg de kapitein aan te schuiven bij de discussie, en natuurlijk ook Dorian en Juno, Luka en Yanis, en een aantal van de wetenschappers die altijd maar rondzoemden als bezige bijtjes. De man die altijd zo bits en kortaf af vroeg ik nog even naar zijn naam. Geen wonder dat ik het niet had onthouden, Quadim - "met een Q-u!" was natuurlijk niet de gemakkelijkste naam om te onthouden. Ook de meester magiër Raistlin schoof aan bij de discussie.
"Ik heb jullie allemaal bij elkaar gevraagd omdat ik het belangrijk vind dat we informatie delen. Te vaak is de informatie bij personen gebleven die moeite hadden om deze te delen en we werken nauwelijks samen. Dus geef ik graag een voorzetje, in de hoop dat dit tweede natuur gaat worden binnen deze groep avonturiers."
We wisten allemaal hoe ontzettend toevallig het was dat we elkaar zo vaak troffen. Daar waar problemen zijn, verzamelt men avonturiers...
Ik vertelde over de ruimtes in het archief en wat de archivaris me had verteld. "Tot zover geven alle ruimtes op een bepaalde manier invulling aan het hoe, aan de structuur. De kamer van het Recht bevat voorwerpen die gebruikt worden om de wet te schrijven. De kamer van Familie bevat voorwerpen die de familie definiëren en aan elkaar bindt. Ik vermoed dat de kamer van de Staat soortgelijke voorwerpen bevat. Allemaal om te beschrijven hoe."
"Ja oké, dit is allemaal zo klaar als een klontje." zei Quadim ongeduldig.
"Dan de kamer van Verandering." vervolgde ik. "Ik heb het aan de archivaris gevraagd, of deze kamer items bevat die beschrijven hoe je verandering teweeg brengt in het Keizerrijk. Maar dit is niet het geval. De archivaris zei dat die kamer de voorwerpen bevat die de verandering zelf hebben voortgebracht."
"Hm." kwam het van diverse kanten.
"Dus ik vermoed dat in de kamer van Verandering de items liggen die het Keizerrijk uiteindelijk ten onder hebben doen gaan;" legde ik uit. "Die afbreuk deden aan het Keizerrijk en uiteindelijk de teloorgang hebben veroorzaakt."
Het was niet louter een kwestie van de herberg betreden en door de poort naar het archief stappen. Er waren maar liefst twee Ordes van de Hoeder aanwezig, en er werd een klooster van de Hoeder gebouwd. Met de ontdekking van het portaal en de schat van kennis daarachter was er zelfs al sprake van het verplaatsen van het klooster zodat het portaal geïntegreerd kon worden in het gebouw zelf.
Daarnaast lag er rondom het portaal, en de daaraangrenzende herberg, een soort barrière van magie die het portaal diende te beschermen. Terwijl constructeurs rondzwermden om steen te bekloppen en plannen te maken, klopten er op de barrière regelmatig demonen en ander gespuis. Op zoek naar de schatten uit het archief. Wat die schatten precies waren, was me nog niet helemaal duidelijk, maar dat zou niet zo heel lang meer duren.
Onderwijl was ik nog druk in de weer met het uitzoeken of ik mijn geheugen daadwerkelijk terug wilde. De servitar was duidelijk geweest dat de volgende keer dat we elkaar spraken, ik daarop een antwoord moest hebben. Abe was één van de eersten die ik het vroeg.
"Ik zou absoluut met een blanke lei willen beginnen. Wie wil dat nou niet?" was zijn antwoord.
Maar de archivaris had een ander antwoord. "Als u kunt zien in de weerspiegeling van hoe uw vrienden met u omgaan, wie u bent, dan doet uw verleden daar geen afbreuk aan. Het kan u niet schaden, het is een deel van u. Als iemand een meesterdief is en je zou naar zijn verleden gaan kijken, dan zegt men vaak 'het was vroeger al een boef'. Het verleden maakte u tot wie u bent. Accepteer het."
Toen uiteindelijk de servitar kwam om me te halen, had ik van beide soorten zoveel antwoorden gehoord dat het me duizelde. Maar de servitar vroeg er niet eens naar. Hij nam me mee naar een pad, waar de rover die de buidel van Leo had gestolen aan kwam lopen bij haar dorp. Daar stond een man op wacht, en snel gooide ze de buidel in de struiken.
"Wie gaat daar? Oh, ben jij het. Laat maar eens zien of je gestolen waar bij je hebt." zei de wachter bits.
De servitar liet me wederom kiezen. Zou de rover vrijuit moeten gaan? Of moest ze juist voor het gerecht gesleept worden?
"Waarom moet ik hier kiezen?"
"Elke keuze heeft consequenties. Je kunt niet altijd zien wat de consequenties zijn." antwoordde de servitar cryptisch.
Het was verdomde koud op dat pad. Ik wou dat die stomme engel opschoot.
De rover werd weggevoerd door de wachter, maar de buidel bleef liggen. Later kwam ze terug om hem op te halen, nadat ze was vrijgelaten wegens gebrek aan bewijs.
Toen kwam Mathilde aanlopen op het pad. Haar ring gleed van haar vinger en ze keek over haar schouder. Hij glinsterde in het maanlicht.
"Geef je de ring terug? Of laat je hem liggen?" vroeg de servitar.
Ik brieste. Het vroor in die stomme droom en ik was mijn engelengeduld (ha,ha) aan het verliezen.
"Wie ben ik om die keuze voor haar te maken? Ik was er niet bij! Ik ken deze vrouw helemaal niet! Waarom moet ik hier de keuze maken, zij maakt toch een keuze?"
"We zullen het zien."
Mathilde liet de ring liggen, en liep verder naar huis. Een andere bandiet strompelde uit de bosjes en pakte de ring op, zou er een goede maaltijd mee kunnen kopen.
Thuis wachtte Leo op Mathilde. Ze barstte in tranen uit toen ze hem zag en biechtte op dat ze de ring had laten liggen. "Ik voelde dat hij afgleed, maar het voelde zo fout. Ik heb hem laten liggen."
"Weet je dan niet hoe hard ik werk om al deze mooie dingen voor je te kunnen betalen!" schreeuwde Leo. "En jij gaat ermee om alsof het je niks waard is!"
Eenmaal terug in de herberg liet ik me met een zucht op de bank naast Juno vallen. Ze trok een wenkbrauw op. "Alles goed Zafira?"
"Het huwelijk van Leo en Mathilde is echt het beste huwelijk OOIT;" zuchtte ik.
Ik vertelde Juno van het voorval en hoe Mathilde had verzucht dat ze al die mooie dingen niet wilde. "Ze wilde gewoon samen met hem zijn, dus hij geeft zijn baan bij de handelaar op en ze gaan bij haar ouders op een klein kamertje wonen."
"Het recept van waar geluk." glimlachte Juno sarcastisch. "Thee?"
Ze schonk mijn beker vol en ik groef mijn breiwerkje op uit mijn mand.
"En wat heb je nu met de servitar afgesproken?" vroeg Juno.
"Dat ik de herinneringen nu niet nodig heb, maar dat ik ze ook niet kwijt wil. Ik heb altijd nog de optie om ze in te zien, als het nodig is."
Het gesprek ging al snel over in meer speculatie over het leven van Leo en Mathilde, en we maakten woordgrapjes over de naam Leo. "Ik ben Leo-nie!"
Dag 3.
Wederom een ochtendwandeling, maar deze keer leidde Abe naast mij ook Harman mee de bossen in. De voorgaande dag hadden we een pad langs een beekje verkend, wat erg modderig en glad was geweest. Nu togen we richting het kamp van de Kraaien, een beruchte roversbende. Abe en Harman wezen hutten aan die de rovers hadden gebouwd.
Af en toe wees Harman het pad aan, want ik was compleet plompverloren gelopen in de wildernis. Als ik weer eens bleef staan om een interessante paddestoel te bekijken liep Abe gewoon door, en zonder een pad was ik mijn richting volledig kwijt geraakt. Het was een nuttige wandeling en langzaam stapelden de paddestoelen zich op in mijn mandje. Harman vertelde over de barrière.
"Ik loop regelmatig een ronde langs de barrière en wat me opvalt is dat er een deuk in lijkt te zitten. De aanvallen van demonen eisen hun tol, en ik vraag me af hoe lang we het nog uit kunnen houden."
Eenmaal terug van de wandeling (geen van de paddestoelen bleek echt nuttig te zijn) overlegden we met Dorian.
"De barrière is niet zomaar te versterken." zei Dorian. "Hij is gemaakt met de magie van de oude goden en zoals jullie weten hebben we een jaar of 7 geleden te maken gekregen met een nieuw Pantheon."
Dorian zat aardig op de spreekstoel en vervolgde: "Zelfs als ik nu een ritueel zou willen doen om de barrière te versterken, dan zou ik altijd werken met de krachten die de Heer van het Licht mij geeft, altijd vanuit de goden van het nieuwe Pantheon. Dat gaat niet zo goed samen met die oude magie. Er zal zeker een transitieperiode zijn, zelfs als we de oude krachten al zouden kunnen hergebruiken. Maar ik denk dat het beter is om de nieuwe cirkel binnen of buiten de oude barrière te leggen. Afhankelijk van wat beter is."
Quadim en de meester magiër Raistlin hadden meer informatie. "Dat museum staat bol van de magie, natuurlijk." zei Quadim. "Al die magische deuren. Om over de wachters nog maar niet te spreken."
De wachters waren kleine blauwe stenen poppetjes, die op een klein voetstukje geplaatst konden worden. Rhys had er één geplaatst en een artefact meegenomen uit het archief wat geopend was.
"Natuurlijk." zuchtte ik. "We lopen al dagen te roepen dat de voorwerpen uit het archief veiliger zijn achter het portaal, dat we ze vooral niet gaan moeten verplaatsen, en Rhys neemt het mee naar een handig toegankelijke herberg vlakbij een stelletje demonen."
"Zoals ik het begreep was dit tevens de wil van de archivaris." zei Quadim. "Het voorwerp komt uit het archief van de kamer van Familie. Het is een soort citruspers."
De archivaris had het duidelijk uitgelegd. Er waren vier wachters, en bij het plaatsen van de vier wachters in de juiste kamer in de juiste volgorde zou het archief geopend worden. Wat me tot dat moment nog niet duidelijk was, was dat er vier archieven zouden zijn, in elke kamer één. Ik was er van uitgegaan dat er een centraal archief was.
Zogauw het portaal toegankelijk was sprongen er meerdere avonturiers doorheen, waaronder de meester magiër Raistlin, Yanis, Abe en ikzelf. Abe opende de kamer van Familie, en de avonturiers renden bijna naar binnen. Toen ik zag wat ze deden werd ik boos.
"Doen jullie dit thuis ook!?" riep ik verbolgen. "Meester magiër, van u had ik toch beter verwacht. Er gaat een deur open en we duiken en masse op de kisten die daar aanwezig zijn, want stel je voor dat er een schat inzit. Ga je schamen!"
"En nu iedereen naar buiten!" riep Abe boos. "Zafira heeft gelijk, jullie hebben geen manieren."
De avonturiers trokken zich terug naar de entree van het museum, maar Abe riep me terug. De archivaris en hij waren achtergebleven in de kamer van Familie en Abe wilde me erbij hebben. Ik zag in de gang Yanis zitten, die zo goed en kwaad als het ging mee probeerde te luisteren naar het verhaal van de archivaris.
Toen ik weer even buiten het portaal was (ik probeerde mijn bezoeken kort te houden zodat mijn hoofd niet ging tollen en ik goed thee bleef drinken), had ik de tijd om mijn theorie over avonturiers te delen. Ik liet mijn boekje aan Juno zien, waar ik de drie categorieëen uit had geschreven.
Categorie 1: Dient zichzelf, eigenbelang, egoïstisch. Kan gevaarlijk zijn maar is te controleren/manipuleren. Tam / Hondsdol, niet onderschatten.
Categorie 2: Dient een groter goed. Denkt het beter te weten. Trekt zijn eigen plan. Vindt dat anderen er goed aan doen om naar hem te luisteren, heeft de wijsheid in pacht.
Categorie 3: Degelijk persoon.
"Oh ja." zei Juno vragend. "En waar valt Dorian dan onder? En Abe?"
Ik lachte. "Dorian is duidelijk een 2. En Abe is een 3."
"Je moet geen uitspraken doen over zaken waar je geen weet van hebt, Zafira." zei Abe boos. "Er is een heleboel waar ik jou niet over ga vertellen en ik kan je niet vertellen hoe verschrikkelijk mis je het hebt."
We keken verbouwereerd naar zijn boze rug terwijl hij wegliep. Juno keek me vragend aan.
Het bijzondere is wel dat de andere persoon die ik als categorie 3 beschreef niet veel later een contract sloot met een demon. Linda, een genezeres nota bene, had daarmee een enorm probleem gekregen. Luka was met name verbouwereerd.
"Nou, dat gaan we zo niet laten." zei Luka beslist. "Ik zal bidden tot de Heer van het Licht en hem vragen mij jouw last te laten dragen."
Hij liep weg in de richting van het haardvuur, en ik probeerde hem tot rede te manen. "Luka, dit is niet jouw taak. Zij heeft een fout gemaakt, iets doms gedaan. Het is stom gelopen omdat andere mensen zich ermee gingen bemoeien. Maar jij kunt dit niet voor haar doen."
Luka schudde zijn hoofd en sloot zich voor me af. Hij kruiste zijn benen en zonk onherroepelijk in gebed.
Het duurde niet lang of het gebed werd beëindigd. Linda zat inmiddels ook in de buurt en sprong op toen ze Luka zag bewegen.
"De Heer van het Licht heeft me duidelijk gemaakt dat het niet mijn taak is om dit te dragen." zuchtte Luka. Hij keek met enige moeite Linda aan. Ik haalde mijn hand van zijn schouder en stapte terug. Het was een mooi plaatje zo, en ik was er niet bij nodig. Ze moesten er samen uitkomen.
Een paar uur later waren ze nog steeds diep in gesprek verzonken.
Niet lang daarna zocht Harman me op. "Ik heb iets te delen en dat is een beetje een moeilijk verhaal. Ik wil ook niet dat iedereen het zomaar weet."
Harman vroeg de grootmeester van de Orde van de Hoeder mee, en de meester, en tevens Aru en Yanis, en mij. Waarom hij mij erbij wilde hebben weet ik nog steeds niet precies, maar wellicht dat mijn actie van de dag ervoor er wat mee te maken had.
Toen wij ergens rustig zaten vertelde Harman zijn verhaal.
"Sinds wij hier aangekomen zijn loop ik regelmatig een ronde langs de barrière om te controleren hoeveel schade de aanvallen van de demonen doen en of er zwakke plekken zijn. Ik denk dat ik een keer of acht al dat rondje heb gelopen vandaag, en dat is niet onopgemerkt gebleven. Zo kwam er op een bepaald moment iemand naar me toe en die heeft me verteld dat er een demonoloog in het bos zit, die demonen aan zich bindt. Hij gebruikte hierbij het woord "ketting", maar ik weet niet of het dan om het sieraad gaat of om een fysieke keten waarmee de demonen gebonden zijn. Maar het lijkt me belangrijk dat we die demonoloog gaan proberen te verslaan en de ketting te breken. Ongebonden demonen die hun eigen plan trekken zijn veel minder gevaarlijk dan wanneer ze aan een mens gebonden zijn en samenwerken om één plan uit te voeren."
Ik herinnerde me het verhaal van de archivaris over de keizerin, hoe zij aan haar dochter en erfgename een ketting gaf. Zou het die ketting zijn? Ik opperde de gedachte.
"Dat is iets om uit te zoeken." zei de grootmeester. "Zou u dat willen doen? U staat op goede voet met de archivaris?"
Ik knikte.
Tevens was daar het gevaar dat als de barrière zou vallen, mogelijk alle archieven open zouden gaan. Als het museum zo doordrongen was van magie, en die magie zou ineens wegvallen, dan was er geen wachter die het tegen kon houden.
Er waren een hoop kwartjes op hun plek gevallen, en ik rende bijna naar het portaal om mijn vragen voor te leggen aan de archivaris. Ik moest echter even wachten tot de avonturiers die voor mij binnen waren gekomen hun vragen hadden gesteld en hun kamers hadden bekeken. Ik wist nu bijna zeker dat de ring in het archief verborgen lag, en als de verhalen over de kracht die men aan voorwerpen geeft, waar was, moesten de demonen en de demonoloog die ring nooit in handen krijgen.
"De ring en de ketting zijn aan elkaar verbonden, maar helaas heb ik de ketting nooit in de collectie op kunnen nemen. Zelfs de gebroken ketting, als heel echt geen mogelijkheid is, is van onschatbare waarde om toe te voegen aan het archief." zei de archivaris.
Ik keek Yanis aan, die met mij mee was gegaan. "Dan is dat nu ons belangrijkste doel. De demonoloog verslaan, de ketting zuiveren zodat er geen demonen meer aan gebonden zijn, en dan de ketting bijplaatsen in de archieven."
"Tevens een waarschuwing." zei de archivaris. "Het keizerrijk werd geleid door de keizerin en de ring en de ketting waren natuurlijk bestemd voor de keizerin en haar opvolger, haar dochter die tevens het leger leidde als generaal. Deze voorwerpen zouden niet door een man beroerd moeten worden. Daar zouden wat...bijwerkingen aan kunnen kleven."
Ik bezocht nog maals de kamer van de Familie. De archivaris vertelde dat de citruspers (Quadim had er nog een veel betere naam voor, die wist precies waar het ding voor bedoeld was en genoot ervan om ons te verbeteren als we de simpelere term gebruikten) weer teruggeplaatst was.
"Het was ook een test van mij, om te zien hoe jullie met het ding om zouden gaan." zei de archivaris, terwijl een glimlach om zijn lippen speelde.
Ik bekeek de kist die het belangrijkste bezit van de familie zou herbergen. "Mag ik de kist openmaken, zien wat erin zit?"
"Maar natuurlijk, staat u vrij." zei de archivaris.
Ik opende voorzichtig de kist en tuurde naar binnen. Ik had gehoopt op brieven van bezit of andere papieren, maar een grillige witte vorm was het enige wat erin zat. Ik tilde het voorzichtig eruit en rook eraan.
"Oh wauw." zei ik met ontzag. "Natuurlijk. Dit is...zó waar."
Ik gaf het door aan Yanis, die met een verwarde blik het ding teruggaf aan mij. "Wat is het?" vroeg ze.
"Het is zout." zei ik.
Die avond werd de situatie steeds nijpender. De demonen bleven aanvallen uitvoeren en de barrière die de herberg en het portaal veilig hielden werd steeds zwakker. Ik was op zoek naar de wachters, en het was Aru die de eerste wachter had gehad. Hij bleek buiten, bij de barrière te zijn, dus ik huppelde die kant op. Ik voelde me onverwoestbaar, en de nacht was aanzienlijk warmer nu de ijsregen was gestopt.
"Vrouwe, u loopt alleen buiten, zonder wapens." zei een vrouwelijke krijger bezorgd. Ze bewaakte de barrière en liep met me mee op. Ik gebaarde naar een groepje in de verte. "Is Aru daar?"
Ik riep Aru, en vroeg of hij me straks opzocht, maar op terugweg gleed ik uit in de modder. De vrouw stond erop dat ze me terug zou escorteren naar de herberg.
Aru nam de componenten die ik hem aanbod gretig aan, maar bekende dat hij geen blauwe poppetjes meer had gevonden.
Harman kwam naar me toe. "De laatste wachter is bij Waldemar."
"Bij Waldemar?" vroeg ik sceptisch. Hij was één van de avonturiers die het hardst voor zichzelf vocht, lak had aan autoriteit, een echte categorie 1. Hij had al meerdere aanvaringen gehad met de kapitein, die nota bene hoger in rang was dan Waldemar. "Waarom leeft die man nog?"
"Tja, dat vraag ik me ook wel eens af." zei Harman met een halve glimlach om zijn lippen. "Maar die aanval van net? Die demon die ze over de barrière gesmeerd hebben? Ik hoor nu zijn stem in mijn hoofd."
We hadden afgesproken dat we het archief bij daglicht wilden openen omdat als de demonen door zouden breken, ze overdag minder krachtig zouden zijn dan 's nachts. Maar het leek erop dat onze kans verkeken was. "Nu dus?"
Harman knikte. Met een paar dapperen stapte ik het portaal door. De kapitein had de wachter van Waldemar gekregen, nadat we hem verteld hadden wat onze plannen met het archief waren. De man stond erop dat hij het wist, maar gelukkig drong hij niet aan om mee te gaan. Ik had ook een wachter in mijn buidel, en Abe had de laatste wachter in zijn bezit.
"Waarom nu ineens zo'n haast?" blafte de archivaris. "De tweede wachter is al een dag in uw bezit, maar daar heeft u lang mee gewacht. En nu in het holst van de nacht besluit u ineens dat u haast heeft, dat u echt niet meer kan wachten en dat het allemaan NU moet gebeuren! En bovendien treed u alle tradities met voeten, of ik maar even de volgende kamer voor u wil openen?! Hoe DURFT u!"
Ik stamelde een verontschuldiging. Hoe kon ik hem uitleggen dat ik niet al mijn reisgenoten evenveel vertrouwde. Dat het voorval van eerder waarbij ettelijke avonturiers met hun snuit de kisten in wilde duiken eerder regel was dan uitzondering. Ik voelde me heel klein en kwam niet meer uit mijn woorden.
"Mira kan de kamer van Verandering openen." zei Quadim, die met ons meegegaan was. Terwijl hij de vrouwe ophaalde keken de kapitein en ik schaapachtig naar onze voeten.
Enigzins buiten adem kwam Mira het voorportaal in wandelen. "Waar was ik voor nodig? U riep dus ik ben gelijk gekomen."
"Zou u de kamer van Verandering willen openen?" vroeg ik haar.
Ik haalde de wachter uit mijn buideltje. Op de tafel zag ik allerlei wapens liggen, een scroll met nog een verhaal. Het zag er vrij onheilspellend uit. Ik plaatste de wachter op het kleine voetstukje tussen de stalen wapens en liep naar de kist achterin de kamer.
"Ik hoop dat u waardig bent." zei de archivaris, terwijl ik een messing artefact uit de kist tilde. "U heeft een half uur."
Het klonk verschrikkelijk onheilspellend, en ik had geen idee wat er van me verwacht werd. Het leek op een soort ingewikkelde kandelaar, met een driehoekige uitsparing temidden een rechthoekig frame.
"Ik denk dat we een beetje hulp nodig gaan hebben." zei ik zachtjes.
Quadim stak zijn handen uit. "Mag ik?"
Hij draaide het voorwerp om in zijn handen en bekeek het van alle kanten, terwijl de kapitein hulptroepen ging halen. Al snel begon het voorpoortaal vol te worden van mensen. De archivaris was nog steeds chargrijnig en bekeek het groepje fronsend. Raistlin nam het voorwerp over en begon een klein ritueel om te achterhalen wat het was en waar het voor gediend had. Onderwijl was de kamer van Verandering alweer afgesloten en werd er druk gediscussieerd.
De kamer van het Recht kon ik openen, en de kapitein plaatste zijn wachter. Met een luid gerommel schoof er een stuk van de muur open. Erachter stond een kistje, en terwijl we de kamer uitstapten bleek dat de archivaris al een heel stuk vrolijker was. De archivaris vertelde dat in de vijf buisjes die met een kurk afgesloten waren, gif zat wat voor de hoogste edelen was. Als zij veroordeeld werden tot de dood, was dit de elegantere oplossing.
"Dit is te gevaarlijk, wat als het in de verkeerde handen valt? Zet maar terug." besloten we gezamenlijk.
Ook was Raistlin met knallende koppijn uit zijn ritueel gekomen. De magie waarmee het archief doordrenkt was had niet meegeholpen in het bepalen van wat het messing ding was. Hij kon echter wel vertellen dat het een item was wat gebruikt werd bij rituelen in naam van de Brenger der Nachtmerries, vermoedelijk een gebruik wat vlak voor de val van het Keizerrijk werd ingevoerd en waarschijnlijk had bijgedragen aan de afbreuk van het keizerrijk.
We keken de archivaris vragend aan. Was dit wat hij wilde horen van ons?
"Om eerlijk te zijn wist ik niet precies waar het voorwerp voor diende, maar wel konden we achterhalen dat het iets met de ondergang van het keizerrijk te maken had." zei de archivaris.
"Laten we het terugplaatsen. Hier is het veiliger." zei ik.
"Nee." zei de archivaris resoluut. "Dit neemt u mee hiervandaan. Het wordt niet teruggeplaatst in het archief."
Dag 4.
Omdat we afgesproken hadden de laatste wachter de volgende ochtend te plaatsen, verzamelden we na het ontbijt. Inmiddels was bij mij het kwartje gevallen dat het archief van de Staat de Ring van de Keizerin zou bevatten, aangezien we sterke vermoedens hadden dat de ketting die in het bos gevonden was, de ketting voor de troonopvolger en generaal was. Er zou een groep dapperen proberen om de ketting te vinden en te vernietigen, terwijl wij het archief in zouden duiken.
Ik zag er erg tegenop om het archief weer in te gaan. De archivaris had heel duidelijk gemaakt hoe hij tegenover onze haast stond en ik had geen zin om weer uitgekafferd te worden. Maar het was belangrijker om de ring veilig te stellen en, als het nodig was, te gebruiken om de ketting te vernietigen. Zelfs de archivaris had al eens gezegd dat hij bijzonder onder de indruk was van de weerbarstigheid van onze groep. Hij had vrouwe Mira ook al eens de wind van voren gegeven en zich verwonderd over het feit dat ze toch steeds weer terug kwam voor meer kennis.
We hadden echter een ander probleem. Eén van de jongste avonturiers was Billy, zoon van een avonturier die maar wat graag overal bij kwam staan. Niemand vertrouwde hem echt, want hij was zo onbezonnen uit op avontuur dat het alleen maar problemen zou kunnen geven. Abe vertelde dat hij zo gauw het portaal open was gegaan naar binnen was gestapt, en Billy aantrof in de kamer van het Recht, dat de muur van het archief open was en het kistje met het gif verdwenen was. Alles wees erop dat Billy het gif had gestolen, en Dorian en Juno stapten in om te helpen bepalen of dat ook echt zo was.
Onderwijl ging ik met de kapitein terug naar de kamer van de Staat. Bij het plaatsen van de laatste wachter schoof ook hier een stuk muur open, en toen het geluid weggestorven was, keerde het onverwacht terug, echoënd door de gangen. "Het archief is geopend." zei de archivaris. "Alle wachters zijn geplaatst."
Ook hier stond een kistje achter de muur, en de kapitein pakte een ring met een grote paarse steen eruit. Zelfs in zijn grove leren handschoenen was de steen reusachtig. Ik bekeek het ding met ontzag, en opende de buidel die aan mijn riem bungelde. "Hier." stelde ik voor.
De kapitein liet de ring erin vallen en zette het lege kistje terug.
We keerden terug naar de herberg. "Wedden dat men het binnen een uur een goed idee vindt dat iemand die ring gaat dragen?" zei ik lacherig.
De kapitein lachte. "Dat is echt zo'n slecht plan. Maar waarschijnlijk niet binnen een uur. Misschien twee."
"Zeg kapitein, wanneer was de laatste keer dat u gewoon een kopje thee heeft gedronken zonder dat iemand u kwam storen?" vroeg ik.
We haalden twee bekers thee en namen plaats in de tussenkamer, niet direct bij het haardvuur en het portaal, maar ook niet bij de bar waar Billy vastgehouden werd en mensen in en uit liepen.
"Mag ik u vragen, kapitein, hoe u heet?" vroeg ik beleefd.
"David."
"Hallo David, ze noemen mij Zafira." we schudden elkaars hand.
Het was eigenlijk best wel lekker om even te zitten met een kopje thee. We werden bijna niet gestoord voor de volle 15 minuten. Toen stond Harman bij onze tafel.
Hij bracht verslag uit: de demonoloog was verslagen en gedood. Maar de ketting konden ze niet vernietigen. "We krijgen het gevoel dat het onderdeel is van een set."
"Dat zou onze vermoedens kunnen bevestigen." zei ik, en ik liet hem de ring in mijn buidel zien.
"Ze staan op het punt om het ritueel voor de nieuwe barrière te starten." zei Harman. "Dus we verwachten een aanval."
Eigenlijk wilden we veilig binnen blijven, maar de servitar van de Hoeder stak daar een stokje voor. Het was niet de guitige man, Ruhon, die ik eerder had gezien, maar een vrouw met een wilde blik in haar ogen. Ze vertelde niet alleen dat zij een demon was, maar ook dat de kapitein buiten veel harder nodig zou zijn.
Terwijl ze wegdraaide van kapitein David, viel haar oog op mij. Ze trok één wenkbrauw omhoog en zei: "Succes..."
Ik hielp de kapitein in zijn pantser, worstelde met de riempjes van zijn stalen borstplaat. Toen gingen we naar buiten. Veel van de avonturiers waren al gevallen en Linda was druk bezig met het verbinden van Yanis terwijl Waldemar een verbandje om Abe's borst wikkelde.
Ik weet niet meer precies hoe, maar de ketting was daar ook. Ik pakte hem op en gaf hem aan Yanis. Yanis die de ring wel even zou dragen als ze kon, omdat zij tenminste niet ongewapend het bos in zou gaan. Maar haar gezicht vertrok en ze liet de ketting vallen. Ik pakte hem weer op.
Pijn en misselijkheid, een enorm vieze smaak in mijn mond. De ketting was inderdaad niet zuiver. Met enige moeite liet ik de ketting vallen.
Quadim droeg de ketting weg van de herberg, zo ver als hij kon, en leende een breekijzer van een van de monsterjagers. Maar de ketting wilde niet breken.
Even later werd ik me bewust van het feit dat mijn buidel niet meer recht naar beneden bungelde, maar van mijn lichaam afstond. Alsof hij werd aangetrokken door de ketting die op de grond lag.
Ik wees kapitein David op dit feit. "Heb ik toch mijn weddenschap gewonnen?"
"Weet je zeker dat je dit wil?" vroeg hij.
"Ik weet heel zeker dat ik dit niet wil!" riep ik terug. "Maar heeft iemand een beter idee?"
Gael stond ineens naast me. "Weet je nog wat ik tegen je gezegd heb? Dit is jouw pad. Jij bepaalt!"
De buidel begon nog harder aan mijn riem te trekken, en ik kon nog maar net mijn evenwicht behouden. Er was nog één gedachte die door mijn hoofd spookte.
"Luka!" riep ik. "Waar is Luka?"
Luka kwam naar me toe. Ik werd langzaam richting de ketting getrokken. "Luka, beloof me één ding. Dit is mijn keuze. Jij mag niet mijn pijn overnemen. Beloof het me!"
Hij slikte een paar keren, en knikte.
"Ik wil dat je het zegt." We stonden nu boven de ketting, en mijn buidel trok hard naar beneden.
"Ik beloof het." zei Luka.
Ik haalde de ring, de ongelooflijk grote, paarse ring, uit mijn buidel en schoof hem aan mijn vinger.
Ik hurkte en pakte de ketting op. Er was nu geen pijn en geen misselijkheid meer. Toen kwam ik omhoog en draaide ik me naar de andere avonturiers, naar iedereen die achter mij had gestaan.
"Lang leve Keizerin Leonie Zafira de Eerste!" riep Quadim.
Hij knielde.
Bijna iedereen knielde.
Maar Emphebion is altijd goed. De mensen zijn gezellig en vriendelijk, stelletje huggers dat het zijn (precies wat ik nodig had) en ik was niet de enige die toe was aan een paar daagjes weg van de sleur en een goeie knuffel. Het enige wat er nodig is om mijn chakra's ping te laten zeggen is een vriendelijke vriend die een flinke energieboost of wat bemoedering nodig heeft en ping, daar gaan ze al.
Tijdens dit hele live speelde mijn fantastische themesong "Shut Up and Dance" door mijn hoofd. Tot de laatste dag, dat het heeeeeel eventjes omsloeg in "Suicide is Painless" voor het weer resette naar "Shut Up and Dance". Genieten!
Just keep your eyes on me
I said "You're holding back"
She said "Shut up and dance with me."
This woman is my destiny
Woo-hoo~ Shut up and dance with me!
Dag 1.
Onderweg van de Tempel van de Seizoenen haalden we een vriendelijke man op die normaal in het Klooster van de Heer van het Licht verbleef. Een zeer degelijke man genaamd Luka, zijn haar netjes in een zij-scheiding en met de tekenen van de Orde van de Eenhoorn en de Heer van het Licht op zijn robes. Hij was niet alleen zeer degelijk maar ook heel proper, en bij het eerste vermoeden van roverslui op het pad vroeg hij bij voorbaat toestemming om ons aan te raken mocht het nodig zijn om genezing toe te dienen. Ik rolde mijn ogen, maar niemand kon het zien in de duisternis.
Dorian en Luka zegenden hun wapens en tevens de bijl van de houthakker Abe, die zich bij ons aangesloten had onderweg. Ik rolde nogmaals met mijn ogen toen Dorian bijna blij verzuchtte dat het demonen op ons pad waren, iets waartegen hij en Luka blijkbaar bijzonder effectief tegen konden strijden. Al gauw maakten zij korte metten met de demonen en reisden we verder naar herberg De Verborgen Toren, waar herbergier IJsbrand ons een warm welkom heette en kamers aan ons bedeelde.
We waren blijkbaar niet de enige avonturiers die naar de Verborgen Toren waren gereisd, en ik zag veel bekende gezichten. Vrouwe Yanis en Brienna, de heer Kapitein, maar ook gespuis zoals Waldemar, een zeer egocentrische man waarvan ik me nog steeds afvroeg waarom hij nog rondliep.
Ik maakte duidelijk naar Dorian dat ik het wachten nu toch echt wel beu begon te worden. Deze winter markeerde een jaar dat ik zonder stem en zonder geheugen rondliep. Dorian legde het nog één keer rustig en vriendelijk uit, met engelengeduld.
"Zafira we hebben wel gezien dat jouw stem en jouw herinneringen nauw samenhangen met een trauma. Dat als we daaraan gaan trekken, dat er meer los kan komen dan alleen je stem. Ik snap dat je heel graag weer wilt kunnen praten, dus je zult daar rekening mee moeten houden."
Ik krabbelde hanepoten in mijn boekje. "Herinnering te veel dus laat maar voor nu. Het duurt TE LANG!" en ik onderstreepte de woorden 'laat maar' een paar keer.
"Ik weet dat je heel graag weer wilt kunnen praten." zei Dorian in zijn zachte predikerstem. "Maar realiseer je wel dat als je die herinneringen nu opgeeft, je ze wellicht voor altijd kwijt bent."
Ik knikte en zuchtte, wrong mijn handschoenen tot een propje.
"Morgenochtend wil ik het ritueel doen. Na de reis ben ik te moe om het nu nog veilig te proberen."
Dag 2.
Abe en ik maakten een wandeling over het glibberige en modderige pad die ochtend. Hij was een houten staak verloren onderweg naar de Verborgen Toren, maar gelukkig konden we die terugvinden tussen de modder. Op de terugweg werden we echter belaagd door rovers, en omdat ik mijn dolken bij me had kon ik een rover met zwaard van me af houden terwijl Abe met zijn grote houthakkersbijl afrekende met de andere twee, voor wij weer richting de herberg terugwandelden.
Voor het ritueel moest ik drie ankers uitkiezen. Ik koos Abe, de eerlijkheid zelve, een goed man die altijd klaar had gestaan om mensen eraan te herinneren dat ik ook een stem had, ook al kon ik niet praten. Ook Aru, het boswezen wat zo standvastig was en soms een beetje te agressief zijn bos verdedigde. En Yanis, de priesteres die mij dansles had gegeven. Juno zat al in het ritueel om de grens tussen droom en werkelijkheid te bewaken en ook Gael keek mee. Hij nam mijn schouders vast en gaf me nog een boodschap mee: "Vergeet niet, dit is jouw pad. Jij mag bepalen waar je naartoe zult gaan. Wees trouw aan jezelf."
Dorian startte het ritueel, en de twee mannen die naast me zaten grepen mijn handen vast. Een geruststellende knik van beiden. Mijn ogen werden zwaar en de monotone stem van Dorian leek me wel in slaap te sussen.
Ik opende mijn ogen en voor me stond een man met een bril en halflang haar. Zijn ogen waren vriendelijk, en hij knikte. "Ik ben een servitar, een dienaar, van de hoeder."
Hij liet me een verhaal zien van Leo en Mathilde, een belangrijk verhaal. Leo was overduidelijk pijnlijk verliefd. Zo'n kalverliefde waarbij je handen gaan trillen. De ring die hij voor zijn Mathilde had gekocht verloor hij voor mijn ogen in het bos, en werd opgeraapt door een rover die daar ook liep. Met een licht gebaar van de servitar volgden we Leo naar de herberg, waar de herbergiersdochter Mathilde op hem zat te wachten. Leo ging op de knieën maar Matilde was erg teleurgesteld. "Als je al niet eens voor een ring kan zorgen, hoe kun je dan voor mij zorgen?"
Leo verliet de herberg en kwam onderweg een tweede bandiet tegen, die hem zijn buidel afnam. "Neem het maar! Ik ben toch alles al kwijt. Wat maakt het ook nog uit."
De servitar nam mijn arm. "Elke keuze heeft een consequentie. Wat zou er gebeuren als je hier een keuze in kon maken?"
We keerden terug naar het begin. Leo die de ring bekeek en liet vallen op het bospad. Ik raapte de ring op en gaf hem aan Leo. Hij dankte me, en liep naar zijn lief. Mathilde omhelsde hem, en ze beloofden snel te gaan trouwen. Maar nog steeds was daar die bandiet, die zijn buidel wilde stelen. Leo gaf hem met plezier af. "Mijn liefde voor Mathilde kun je me toch niet afnemen."
Uiteindelijk vervaagde het.
"Elke keuze heeft een consequentie. Je moet goed nadenken over wat je precies wilt. En wat die keuze inhoudt voor jou."
We werden wakker in de rituele cirkel van Dorian, die enigzins beteuterd keek. Hij sloot het ritueel af en dankte de aanwezigen.
Ik merkte dat mijn stem het weer deed!
"Dat was wel het meest kazige kasteelromannetje wat ik ooit heb gezien." zei ik droogjes.
Juno kneep in mijn arm. "Kom, vertel me alles, ik kon het niet goed zien. Kopje thee erbij?"
Ondertussen was Abe erg druk bezig met het portaal waar onze hulp bij nodig was. Het was al snel duidelijk dat de avonturiers weinig moeite hadden om het portaal te openen, maar wat zich daarachter bevond was nog een beetje een mysterie. Een archivaris daar aanwezig vertelde veel verhalen over een oud keizerrijk, maar hij was niet heel erg duidelijk. Ook ik waagde de sprong door het portaal.
De archivaris was een statige man met donker haar en een mooie jas, die in veelal kalme stem vertelde over het oude keizerrijk. De vier kamers die elk een deel van het verhaal van het keizerrijk vertelden konden geopend worden door verschillende personen, maar het was aan ons om uit te zoeken wie welke deur kon openen en welke magische steen bij welke deur hoorde.
Ik vroeg of ik het ook mocht proberen. Ik legde om beurten mijn hand op de magische stenen, maar er gebeurde niet veel. Tot ineens een magische barrière wegviel en één van de kamers toegankelijk werd.
"Dit is de kamer van het Recht." sprak de archivaris.
Uit zijn woorden kon ik wel opmaken dat het erg belangrijk was, maar dat vond hij waarschijnlijk van alle kamers. Het was eigenlijk een museum, waar de bezoekers vooral konden leren van de items en de verhalen. In de kamer van het Recht lagen schrijfwaren, zoals een blotter en kalligrafie pennen, maar ook een scroll. "Hier staat een verhaal op wat vertelt over schatjagers, egoïsten die slechts uit waren op hun eigen gewin. Je zou zelfs kunnen zeggen, de reden waarom er wetten nodig zijn." sprak de archivaris.
Abe waarschuwde me dat ik niet te lang in de kamer zou moeten blijven, want de magische portalen zouden zich na enige tijd weer sluiten.
"Een kwartier voor u, een kwartier voor ons." zei de archivaris. Het duurde even voordat ik doorhad dat dat betekende dat er een kwartier pauze was voordat de volgende kamer geopend kon worden, en dat elke kamer een kwartier open zou zijn. Onderwijl praatte de archivaris verder. De avonturiers vroegen honderduit, en lusiterden maar half naar wat de man te zeggen had. Hij dronk af en toe wat water uit een grote schaal, en op de tafel rondom de schaal stonden ettelijke bokalen en bekers. Ik had al gehoord dat de bekers, als zij eenmaal op de tafel geplaatst waren, niet zomaar meer verwijderd zouden kunnen worden. Maar was er ook iets met het water?
"Mag ik?" vroeg ik aan de archivaris, terwijl ik op de schaal wees. "Ik heb wat dorst."
"Gaat u gang." was zijn antwoord.
Ik schepte met een beker wat van het water op en dronk het. Het smaakte prima.
"Wat is de kennis waard?" vroeg de archivaris aan de avonturiers. Ze luisterden maar half. Eentje antwoordde dat het onschatbaar was, een ander probeerde het uit te drukken in een geldwaarde. "Ik denk..." zei ik, en de archivaris draaide zich mijn kant op. "Een mensenleven. U heeft uw leven aan het bewaren van deze kennis gewijd, en voor u was het een leven waard."
Ik had mijn beker inmiddels leeg en plaatste hem terug op de tafel.
"Dat was een ongelukkige keuze." zei de archivaris droogjes. "Die andere beker drinkt veel fijner."
We lachten nerveus.
Een aantal avonturiers vertrokken, maar ik vroeg specifiek naar de andere kamers. Er was een kamer van het Recht, de Staat, de Familie, en de Verandering.
"Zou ik de kamer van Familie mogen zien?" vroeg ik heel brutaal. "Ik ben heel benieuwd."
De archivaris concentreerde zich een moment, en de barrière verdween. "Treed binnen."
Ik krabbelde omhoog van waar ik was neergezegen en trad de kamer binnen, onderwijl hopend dat ik ook weer naar buiten zou mogen. Op een kleine tafel stonden een aantal items en een flakkerende kaars deed zeer aan mijn ogen. "De familie was zeer belangrijk in het keizerrijk;" begon de archivaris. "Het was een matriarchale samenleving, en de vrouw was het hoofd van de familie. De kist die u ziet staan was het verzamelpunt van de belangrijkste bezitten van de familie, dingen als eigendomspapieren van het land, het recht dat werd gesproken wat met de familie samenhing, als een misdadiger een aantal jaren moest werken voor de familie bijvoorbeeld."
"En de andere items? De kaars? De kelk?" vroeg ik.
"Dat waren gebruiksvoorwerpen voor de familie, voor speciale dagen in het jaar. Het bond de familie samen." zei de archivaris. "Een voorwerp is niet van zichzelf magisch of krachtig. Zoals u er tegenaan kijkt zijn het niet meer dan een gewone kaars, een gewone kelk. Maar voor een ieder die de gebruiken kent is het de kaars die wordt aangestoken bij de langste nacht, en heeft het ding veel meer betekenis en kracht."
Ik knikte. Dit had ik in de eerdere antwoorden van de archivaris al eens langs horen komen, als antwoord op andermans vragen. Soms leerde je meer van het luisteren naar de vraag dan door zelf een vraag te stellen.
"Zoals ik het nu zie...de kamer van het Recht bevat voorwerpen die te maken hebben met het vormgeven, het structuur geven aan het recht. De kamer van Familie heeft voorwerpen die de structuur geven aan de familie, houvast door de dagen van het jaar heen. Ik vermoed dat de kamer van de Staat zo ook voorwerpen heeft die de staat definiëeren. Mag ik dan ook stellen dat de kamer van Verandering de beschrijving heeft hoe de verandering binnen deze tradities vormgegeven dient te worden? Dat het letterlijk opgeeft hoe verandering bewerkstelligd kan worden?"
"Niet direct." zei de archivaris. "Eerder datgene wat de oorzaak was van de verandering."
Eenmaal buiten het portaal toog ik gelijk aan het werk. Een aantal puzzelstukjes waren direct op hun plek gevallen. Ik vroeg de kapitein aan te schuiven bij de discussie, en natuurlijk ook Dorian en Juno, Luka en Yanis, en een aantal van de wetenschappers die altijd maar rondzoemden als bezige bijtjes. De man die altijd zo bits en kortaf af vroeg ik nog even naar zijn naam. Geen wonder dat ik het niet had onthouden, Quadim - "met een Q-u!" was natuurlijk niet de gemakkelijkste naam om te onthouden. Ook de meester magiër Raistlin schoof aan bij de discussie.
"Ik heb jullie allemaal bij elkaar gevraagd omdat ik het belangrijk vind dat we informatie delen. Te vaak is de informatie bij personen gebleven die moeite hadden om deze te delen en we werken nauwelijks samen. Dus geef ik graag een voorzetje, in de hoop dat dit tweede natuur gaat worden binnen deze groep avonturiers."
We wisten allemaal hoe ontzettend toevallig het was dat we elkaar zo vaak troffen. Daar waar problemen zijn, verzamelt men avonturiers...
Ik vertelde over de ruimtes in het archief en wat de archivaris me had verteld. "Tot zover geven alle ruimtes op een bepaalde manier invulling aan het hoe, aan de structuur. De kamer van het Recht bevat voorwerpen die gebruikt worden om de wet te schrijven. De kamer van Familie bevat voorwerpen die de familie definiëren en aan elkaar bindt. Ik vermoed dat de kamer van de Staat soortgelijke voorwerpen bevat. Allemaal om te beschrijven hoe."
"Ja oké, dit is allemaal zo klaar als een klontje." zei Quadim ongeduldig.
"Dan de kamer van Verandering." vervolgde ik. "Ik heb het aan de archivaris gevraagd, of deze kamer items bevat die beschrijven hoe je verandering teweeg brengt in het Keizerrijk. Maar dit is niet het geval. De archivaris zei dat die kamer de voorwerpen bevat die de verandering zelf hebben voortgebracht."
"Hm." kwam het van diverse kanten.
"Dus ik vermoed dat in de kamer van Verandering de items liggen die het Keizerrijk uiteindelijk ten onder hebben doen gaan;" legde ik uit. "Die afbreuk deden aan het Keizerrijk en uiteindelijk de teloorgang hebben veroorzaakt."
Het was niet louter een kwestie van de herberg betreden en door de poort naar het archief stappen. Er waren maar liefst twee Ordes van de Hoeder aanwezig, en er werd een klooster van de Hoeder gebouwd. Met de ontdekking van het portaal en de schat van kennis daarachter was er zelfs al sprake van het verplaatsen van het klooster zodat het portaal geïntegreerd kon worden in het gebouw zelf.
Daarnaast lag er rondom het portaal, en de daaraangrenzende herberg, een soort barrière van magie die het portaal diende te beschermen. Terwijl constructeurs rondzwermden om steen te bekloppen en plannen te maken, klopten er op de barrière regelmatig demonen en ander gespuis. Op zoek naar de schatten uit het archief. Wat die schatten precies waren, was me nog niet helemaal duidelijk, maar dat zou niet zo heel lang meer duren.
Onderwijl was ik nog druk in de weer met het uitzoeken of ik mijn geheugen daadwerkelijk terug wilde. De servitar was duidelijk geweest dat de volgende keer dat we elkaar spraken, ik daarop een antwoord moest hebben. Abe was één van de eersten die ik het vroeg.
"Ik zou absoluut met een blanke lei willen beginnen. Wie wil dat nou niet?" was zijn antwoord.
Maar de archivaris had een ander antwoord. "Als u kunt zien in de weerspiegeling van hoe uw vrienden met u omgaan, wie u bent, dan doet uw verleden daar geen afbreuk aan. Het kan u niet schaden, het is een deel van u. Als iemand een meesterdief is en je zou naar zijn verleden gaan kijken, dan zegt men vaak 'het was vroeger al een boef'. Het verleden maakte u tot wie u bent. Accepteer het."
Toen uiteindelijk de servitar kwam om me te halen, had ik van beide soorten zoveel antwoorden gehoord dat het me duizelde. Maar de servitar vroeg er niet eens naar. Hij nam me mee naar een pad, waar de rover die de buidel van Leo had gestolen aan kwam lopen bij haar dorp. Daar stond een man op wacht, en snel gooide ze de buidel in de struiken.
"Wie gaat daar? Oh, ben jij het. Laat maar eens zien of je gestolen waar bij je hebt." zei de wachter bits.
De servitar liet me wederom kiezen. Zou de rover vrijuit moeten gaan? Of moest ze juist voor het gerecht gesleept worden?
"Waarom moet ik hier kiezen?"
"Elke keuze heeft consequenties. Je kunt niet altijd zien wat de consequenties zijn." antwoordde de servitar cryptisch.
Het was verdomde koud op dat pad. Ik wou dat die stomme engel opschoot.
De rover werd weggevoerd door de wachter, maar de buidel bleef liggen. Later kwam ze terug om hem op te halen, nadat ze was vrijgelaten wegens gebrek aan bewijs.
Toen kwam Mathilde aanlopen op het pad. Haar ring gleed van haar vinger en ze keek over haar schouder. Hij glinsterde in het maanlicht.
"Geef je de ring terug? Of laat je hem liggen?" vroeg de servitar.
Ik brieste. Het vroor in die stomme droom en ik was mijn engelengeduld (ha,ha) aan het verliezen.
"Wie ben ik om die keuze voor haar te maken? Ik was er niet bij! Ik ken deze vrouw helemaal niet! Waarom moet ik hier de keuze maken, zij maakt toch een keuze?"
"We zullen het zien."
Mathilde liet de ring liggen, en liep verder naar huis. Een andere bandiet strompelde uit de bosjes en pakte de ring op, zou er een goede maaltijd mee kunnen kopen.
Thuis wachtte Leo op Mathilde. Ze barstte in tranen uit toen ze hem zag en biechtte op dat ze de ring had laten liggen. "Ik voelde dat hij afgleed, maar het voelde zo fout. Ik heb hem laten liggen."
"Weet je dan niet hoe hard ik werk om al deze mooie dingen voor je te kunnen betalen!" schreeuwde Leo. "En jij gaat ermee om alsof het je niks waard is!"
Eenmaal terug in de herberg liet ik me met een zucht op de bank naast Juno vallen. Ze trok een wenkbrauw op. "Alles goed Zafira?"
"Het huwelijk van Leo en Mathilde is echt het beste huwelijk OOIT;" zuchtte ik.
Ik vertelde Juno van het voorval en hoe Mathilde had verzucht dat ze al die mooie dingen niet wilde. "Ze wilde gewoon samen met hem zijn, dus hij geeft zijn baan bij de handelaar op en ze gaan bij haar ouders op een klein kamertje wonen."
"Het recept van waar geluk." glimlachte Juno sarcastisch. "Thee?"
Ze schonk mijn beker vol en ik groef mijn breiwerkje op uit mijn mand.
"En wat heb je nu met de servitar afgesproken?" vroeg Juno.
"Dat ik de herinneringen nu niet nodig heb, maar dat ik ze ook niet kwijt wil. Ik heb altijd nog de optie om ze in te zien, als het nodig is."
Het gesprek ging al snel over in meer speculatie over het leven van Leo en Mathilde, en we maakten woordgrapjes over de naam Leo. "Ik ben Leo-nie!"
Dag 3.
Wederom een ochtendwandeling, maar deze keer leidde Abe naast mij ook Harman mee de bossen in. De voorgaande dag hadden we een pad langs een beekje verkend, wat erg modderig en glad was geweest. Nu togen we richting het kamp van de Kraaien, een beruchte roversbende. Abe en Harman wezen hutten aan die de rovers hadden gebouwd.
Af en toe wees Harman het pad aan, want ik was compleet plompverloren gelopen in de wildernis. Als ik weer eens bleef staan om een interessante paddestoel te bekijken liep Abe gewoon door, en zonder een pad was ik mijn richting volledig kwijt geraakt. Het was een nuttige wandeling en langzaam stapelden de paddestoelen zich op in mijn mandje. Harman vertelde over de barrière.
"Ik loop regelmatig een ronde langs de barrière en wat me opvalt is dat er een deuk in lijkt te zitten. De aanvallen van demonen eisen hun tol, en ik vraag me af hoe lang we het nog uit kunnen houden."
Eenmaal terug van de wandeling (geen van de paddestoelen bleek echt nuttig te zijn) overlegden we met Dorian.
"De barrière is niet zomaar te versterken." zei Dorian. "Hij is gemaakt met de magie van de oude goden en zoals jullie weten hebben we een jaar of 7 geleden te maken gekregen met een nieuw Pantheon."
Dorian zat aardig op de spreekstoel en vervolgde: "Zelfs als ik nu een ritueel zou willen doen om de barrière te versterken, dan zou ik altijd werken met de krachten die de Heer van het Licht mij geeft, altijd vanuit de goden van het nieuwe Pantheon. Dat gaat niet zo goed samen met die oude magie. Er zal zeker een transitieperiode zijn, zelfs als we de oude krachten al zouden kunnen hergebruiken. Maar ik denk dat het beter is om de nieuwe cirkel binnen of buiten de oude barrière te leggen. Afhankelijk van wat beter is."
Quadim en de meester magiër Raistlin hadden meer informatie. "Dat museum staat bol van de magie, natuurlijk." zei Quadim. "Al die magische deuren. Om over de wachters nog maar niet te spreken."
De wachters waren kleine blauwe stenen poppetjes, die op een klein voetstukje geplaatst konden worden. Rhys had er één geplaatst en een artefact meegenomen uit het archief wat geopend was.
"Natuurlijk." zuchtte ik. "We lopen al dagen te roepen dat de voorwerpen uit het archief veiliger zijn achter het portaal, dat we ze vooral niet gaan moeten verplaatsen, en Rhys neemt het mee naar een handig toegankelijke herberg vlakbij een stelletje demonen."
"Zoals ik het begreep was dit tevens de wil van de archivaris." zei Quadim. "Het voorwerp komt uit het archief van de kamer van Familie. Het is een soort citruspers."
De archivaris had het duidelijk uitgelegd. Er waren vier wachters, en bij het plaatsen van de vier wachters in de juiste kamer in de juiste volgorde zou het archief geopend worden. Wat me tot dat moment nog niet duidelijk was, was dat er vier archieven zouden zijn, in elke kamer één. Ik was er van uitgegaan dat er een centraal archief was.
Zogauw het portaal toegankelijk was sprongen er meerdere avonturiers doorheen, waaronder de meester magiër Raistlin, Yanis, Abe en ikzelf. Abe opende de kamer van Familie, en de avonturiers renden bijna naar binnen. Toen ik zag wat ze deden werd ik boos.
"Doen jullie dit thuis ook!?" riep ik verbolgen. "Meester magiër, van u had ik toch beter verwacht. Er gaat een deur open en we duiken en masse op de kisten die daar aanwezig zijn, want stel je voor dat er een schat inzit. Ga je schamen!"
"En nu iedereen naar buiten!" riep Abe boos. "Zafira heeft gelijk, jullie hebben geen manieren."
De avonturiers trokken zich terug naar de entree van het museum, maar Abe riep me terug. De archivaris en hij waren achtergebleven in de kamer van Familie en Abe wilde me erbij hebben. Ik zag in de gang Yanis zitten, die zo goed en kwaad als het ging mee probeerde te luisteren naar het verhaal van de archivaris.
Toen ik weer even buiten het portaal was (ik probeerde mijn bezoeken kort te houden zodat mijn hoofd niet ging tollen en ik goed thee bleef drinken), had ik de tijd om mijn theorie over avonturiers te delen. Ik liet mijn boekje aan Juno zien, waar ik de drie categorieëen uit had geschreven.
Categorie 1: Dient zichzelf, eigenbelang, egoïstisch. Kan gevaarlijk zijn maar is te controleren/manipuleren. Tam / Hondsdol, niet onderschatten.
Categorie 2: Dient een groter goed. Denkt het beter te weten. Trekt zijn eigen plan. Vindt dat anderen er goed aan doen om naar hem te luisteren, heeft de wijsheid in pacht.
Categorie 3: Degelijk persoon.
"Oh ja." zei Juno vragend. "En waar valt Dorian dan onder? En Abe?"
Ik lachte. "Dorian is duidelijk een 2. En Abe is een 3."
"Je moet geen uitspraken doen over zaken waar je geen weet van hebt, Zafira." zei Abe boos. "Er is een heleboel waar ik jou niet over ga vertellen en ik kan je niet vertellen hoe verschrikkelijk mis je het hebt."
We keken verbouwereerd naar zijn boze rug terwijl hij wegliep. Juno keek me vragend aan.
Het bijzondere is wel dat de andere persoon die ik als categorie 3 beschreef niet veel later een contract sloot met een demon. Linda, een genezeres nota bene, had daarmee een enorm probleem gekregen. Luka was met name verbouwereerd.
"Nou, dat gaan we zo niet laten." zei Luka beslist. "Ik zal bidden tot de Heer van het Licht en hem vragen mij jouw last te laten dragen."
Hij liep weg in de richting van het haardvuur, en ik probeerde hem tot rede te manen. "Luka, dit is niet jouw taak. Zij heeft een fout gemaakt, iets doms gedaan. Het is stom gelopen omdat andere mensen zich ermee gingen bemoeien. Maar jij kunt dit niet voor haar doen."
Luka schudde zijn hoofd en sloot zich voor me af. Hij kruiste zijn benen en zonk onherroepelijk in gebed.
Het duurde niet lang of het gebed werd beëindigd. Linda zat inmiddels ook in de buurt en sprong op toen ze Luka zag bewegen.
"De Heer van het Licht heeft me duidelijk gemaakt dat het niet mijn taak is om dit te dragen." zuchtte Luka. Hij keek met enige moeite Linda aan. Ik haalde mijn hand van zijn schouder en stapte terug. Het was een mooi plaatje zo, en ik was er niet bij nodig. Ze moesten er samen uitkomen.
Een paar uur later waren ze nog steeds diep in gesprek verzonken.
Niet lang daarna zocht Harman me op. "Ik heb iets te delen en dat is een beetje een moeilijk verhaal. Ik wil ook niet dat iedereen het zomaar weet."
Harman vroeg de grootmeester van de Orde van de Hoeder mee, en de meester, en tevens Aru en Yanis, en mij. Waarom hij mij erbij wilde hebben weet ik nog steeds niet precies, maar wellicht dat mijn actie van de dag ervoor er wat mee te maken had.
Toen wij ergens rustig zaten vertelde Harman zijn verhaal.
"Sinds wij hier aangekomen zijn loop ik regelmatig een ronde langs de barrière om te controleren hoeveel schade de aanvallen van de demonen doen en of er zwakke plekken zijn. Ik denk dat ik een keer of acht al dat rondje heb gelopen vandaag, en dat is niet onopgemerkt gebleven. Zo kwam er op een bepaald moment iemand naar me toe en die heeft me verteld dat er een demonoloog in het bos zit, die demonen aan zich bindt. Hij gebruikte hierbij het woord "ketting", maar ik weet niet of het dan om het sieraad gaat of om een fysieke keten waarmee de demonen gebonden zijn. Maar het lijkt me belangrijk dat we die demonoloog gaan proberen te verslaan en de ketting te breken. Ongebonden demonen die hun eigen plan trekken zijn veel minder gevaarlijk dan wanneer ze aan een mens gebonden zijn en samenwerken om één plan uit te voeren."
Ik herinnerde me het verhaal van de archivaris over de keizerin, hoe zij aan haar dochter en erfgename een ketting gaf. Zou het die ketting zijn? Ik opperde de gedachte.
"Dat is iets om uit te zoeken." zei de grootmeester. "Zou u dat willen doen? U staat op goede voet met de archivaris?"
Ik knikte.
Tevens was daar het gevaar dat als de barrière zou vallen, mogelijk alle archieven open zouden gaan. Als het museum zo doordrongen was van magie, en die magie zou ineens wegvallen, dan was er geen wachter die het tegen kon houden.
Er waren een hoop kwartjes op hun plek gevallen, en ik rende bijna naar het portaal om mijn vragen voor te leggen aan de archivaris. Ik moest echter even wachten tot de avonturiers die voor mij binnen waren gekomen hun vragen hadden gesteld en hun kamers hadden bekeken. Ik wist nu bijna zeker dat de ring in het archief verborgen lag, en als de verhalen over de kracht die men aan voorwerpen geeft, waar was, moesten de demonen en de demonoloog die ring nooit in handen krijgen.
"De ring en de ketting zijn aan elkaar verbonden, maar helaas heb ik de ketting nooit in de collectie op kunnen nemen. Zelfs de gebroken ketting, als heel echt geen mogelijkheid is, is van onschatbare waarde om toe te voegen aan het archief." zei de archivaris.
Ik keek Yanis aan, die met mij mee was gegaan. "Dan is dat nu ons belangrijkste doel. De demonoloog verslaan, de ketting zuiveren zodat er geen demonen meer aan gebonden zijn, en dan de ketting bijplaatsen in de archieven."
"Tevens een waarschuwing." zei de archivaris. "Het keizerrijk werd geleid door de keizerin en de ring en de ketting waren natuurlijk bestemd voor de keizerin en haar opvolger, haar dochter die tevens het leger leidde als generaal. Deze voorwerpen zouden niet door een man beroerd moeten worden. Daar zouden wat...bijwerkingen aan kunnen kleven."
Ik bezocht nog maals de kamer van de Familie. De archivaris vertelde dat de citruspers (Quadim had er nog een veel betere naam voor, die wist precies waar het ding voor bedoeld was en genoot ervan om ons te verbeteren als we de simpelere term gebruikten) weer teruggeplaatst was.
"Het was ook een test van mij, om te zien hoe jullie met het ding om zouden gaan." zei de archivaris, terwijl een glimlach om zijn lippen speelde.
Ik bekeek de kist die het belangrijkste bezit van de familie zou herbergen. "Mag ik de kist openmaken, zien wat erin zit?"
"Maar natuurlijk, staat u vrij." zei de archivaris.
Ik opende voorzichtig de kist en tuurde naar binnen. Ik had gehoopt op brieven van bezit of andere papieren, maar een grillige witte vorm was het enige wat erin zat. Ik tilde het voorzichtig eruit en rook eraan.
"Oh wauw." zei ik met ontzag. "Natuurlijk. Dit is...zó waar."
Ik gaf het door aan Yanis, die met een verwarde blik het ding teruggaf aan mij. "Wat is het?" vroeg ze.
"Het is zout." zei ik.
Die avond werd de situatie steeds nijpender. De demonen bleven aanvallen uitvoeren en de barrière die de herberg en het portaal veilig hielden werd steeds zwakker. Ik was op zoek naar de wachters, en het was Aru die de eerste wachter had gehad. Hij bleek buiten, bij de barrière te zijn, dus ik huppelde die kant op. Ik voelde me onverwoestbaar, en de nacht was aanzienlijk warmer nu de ijsregen was gestopt.
"Vrouwe, u loopt alleen buiten, zonder wapens." zei een vrouwelijke krijger bezorgd. Ze bewaakte de barrière en liep met me mee op. Ik gebaarde naar een groepje in de verte. "Is Aru daar?"
Ik riep Aru, en vroeg of hij me straks opzocht, maar op terugweg gleed ik uit in de modder. De vrouw stond erop dat ze me terug zou escorteren naar de herberg.
Aru nam de componenten die ik hem aanbod gretig aan, maar bekende dat hij geen blauwe poppetjes meer had gevonden.
Harman kwam naar me toe. "De laatste wachter is bij Waldemar."
"Bij Waldemar?" vroeg ik sceptisch. Hij was één van de avonturiers die het hardst voor zichzelf vocht, lak had aan autoriteit, een echte categorie 1. Hij had al meerdere aanvaringen gehad met de kapitein, die nota bene hoger in rang was dan Waldemar. "Waarom leeft die man nog?"
"Tja, dat vraag ik me ook wel eens af." zei Harman met een halve glimlach om zijn lippen. "Maar die aanval van net? Die demon die ze over de barrière gesmeerd hebben? Ik hoor nu zijn stem in mijn hoofd."
We hadden afgesproken dat we het archief bij daglicht wilden openen omdat als de demonen door zouden breken, ze overdag minder krachtig zouden zijn dan 's nachts. Maar het leek erop dat onze kans verkeken was. "Nu dus?"
Harman knikte. Met een paar dapperen stapte ik het portaal door. De kapitein had de wachter van Waldemar gekregen, nadat we hem verteld hadden wat onze plannen met het archief waren. De man stond erop dat hij het wist, maar gelukkig drong hij niet aan om mee te gaan. Ik had ook een wachter in mijn buidel, en Abe had de laatste wachter in zijn bezit.
"Waarom nu ineens zo'n haast?" blafte de archivaris. "De tweede wachter is al een dag in uw bezit, maar daar heeft u lang mee gewacht. En nu in het holst van de nacht besluit u ineens dat u haast heeft, dat u echt niet meer kan wachten en dat het allemaan NU moet gebeuren! En bovendien treed u alle tradities met voeten, of ik maar even de volgende kamer voor u wil openen?! Hoe DURFT u!"
Ik stamelde een verontschuldiging. Hoe kon ik hem uitleggen dat ik niet al mijn reisgenoten evenveel vertrouwde. Dat het voorval van eerder waarbij ettelijke avonturiers met hun snuit de kisten in wilde duiken eerder regel was dan uitzondering. Ik voelde me heel klein en kwam niet meer uit mijn woorden.
"Mira kan de kamer van Verandering openen." zei Quadim, die met ons meegegaan was. Terwijl hij de vrouwe ophaalde keken de kapitein en ik schaapachtig naar onze voeten.
Enigzins buiten adem kwam Mira het voorportaal in wandelen. "Waar was ik voor nodig? U riep dus ik ben gelijk gekomen."
"Zou u de kamer van Verandering willen openen?" vroeg ik haar.
Ik haalde de wachter uit mijn buideltje. Op de tafel zag ik allerlei wapens liggen, een scroll met nog een verhaal. Het zag er vrij onheilspellend uit. Ik plaatste de wachter op het kleine voetstukje tussen de stalen wapens en liep naar de kist achterin de kamer.
"Ik hoop dat u waardig bent." zei de archivaris, terwijl ik een messing artefact uit de kist tilde. "U heeft een half uur."
Het klonk verschrikkelijk onheilspellend, en ik had geen idee wat er van me verwacht werd. Het leek op een soort ingewikkelde kandelaar, met een driehoekige uitsparing temidden een rechthoekig frame.
"Ik denk dat we een beetje hulp nodig gaan hebben." zei ik zachtjes.
Quadim stak zijn handen uit. "Mag ik?"
Hij draaide het voorwerp om in zijn handen en bekeek het van alle kanten, terwijl de kapitein hulptroepen ging halen. Al snel begon het voorpoortaal vol te worden van mensen. De archivaris was nog steeds chargrijnig en bekeek het groepje fronsend. Raistlin nam het voorwerp over en begon een klein ritueel om te achterhalen wat het was en waar het voor gediend had. Onderwijl was de kamer van Verandering alweer afgesloten en werd er druk gediscussieerd.
De kamer van het Recht kon ik openen, en de kapitein plaatste zijn wachter. Met een luid gerommel schoof er een stuk van de muur open. Erachter stond een kistje, en terwijl we de kamer uitstapten bleek dat de archivaris al een heel stuk vrolijker was. De archivaris vertelde dat in de vijf buisjes die met een kurk afgesloten waren, gif zat wat voor de hoogste edelen was. Als zij veroordeeld werden tot de dood, was dit de elegantere oplossing.
"Dit is te gevaarlijk, wat als het in de verkeerde handen valt? Zet maar terug." besloten we gezamenlijk.
Ook was Raistlin met knallende koppijn uit zijn ritueel gekomen. De magie waarmee het archief doordrenkt was had niet meegeholpen in het bepalen van wat het messing ding was. Hij kon echter wel vertellen dat het een item was wat gebruikt werd bij rituelen in naam van de Brenger der Nachtmerries, vermoedelijk een gebruik wat vlak voor de val van het Keizerrijk werd ingevoerd en waarschijnlijk had bijgedragen aan de afbreuk van het keizerrijk.
We keken de archivaris vragend aan. Was dit wat hij wilde horen van ons?
"Om eerlijk te zijn wist ik niet precies waar het voorwerp voor diende, maar wel konden we achterhalen dat het iets met de ondergang van het keizerrijk te maken had." zei de archivaris.
"Laten we het terugplaatsen. Hier is het veiliger." zei ik.
"Nee." zei de archivaris resoluut. "Dit neemt u mee hiervandaan. Het wordt niet teruggeplaatst in het archief."
Dag 4.
Omdat we afgesproken hadden de laatste wachter de volgende ochtend te plaatsen, verzamelden we na het ontbijt. Inmiddels was bij mij het kwartje gevallen dat het archief van de Staat de Ring van de Keizerin zou bevatten, aangezien we sterke vermoedens hadden dat de ketting die in het bos gevonden was, de ketting voor de troonopvolger en generaal was. Er zou een groep dapperen proberen om de ketting te vinden en te vernietigen, terwijl wij het archief in zouden duiken.
Ik zag er erg tegenop om het archief weer in te gaan. De archivaris had heel duidelijk gemaakt hoe hij tegenover onze haast stond en ik had geen zin om weer uitgekafferd te worden. Maar het was belangrijker om de ring veilig te stellen en, als het nodig was, te gebruiken om de ketting te vernietigen. Zelfs de archivaris had al eens gezegd dat hij bijzonder onder de indruk was van de weerbarstigheid van onze groep. Hij had vrouwe Mira ook al eens de wind van voren gegeven en zich verwonderd over het feit dat ze toch steeds weer terug kwam voor meer kennis.
We hadden echter een ander probleem. Eén van de jongste avonturiers was Billy, zoon van een avonturier die maar wat graag overal bij kwam staan. Niemand vertrouwde hem echt, want hij was zo onbezonnen uit op avontuur dat het alleen maar problemen zou kunnen geven. Abe vertelde dat hij zo gauw het portaal open was gegaan naar binnen was gestapt, en Billy aantrof in de kamer van het Recht, dat de muur van het archief open was en het kistje met het gif verdwenen was. Alles wees erop dat Billy het gif had gestolen, en Dorian en Juno stapten in om te helpen bepalen of dat ook echt zo was.
Onderwijl ging ik met de kapitein terug naar de kamer van de Staat. Bij het plaatsen van de laatste wachter schoof ook hier een stuk muur open, en toen het geluid weggestorven was, keerde het onverwacht terug, echoënd door de gangen. "Het archief is geopend." zei de archivaris. "Alle wachters zijn geplaatst."
Ook hier stond een kistje achter de muur, en de kapitein pakte een ring met een grote paarse steen eruit. Zelfs in zijn grove leren handschoenen was de steen reusachtig. Ik bekeek het ding met ontzag, en opende de buidel die aan mijn riem bungelde. "Hier." stelde ik voor.
De kapitein liet de ring erin vallen en zette het lege kistje terug.
We keerden terug naar de herberg. "Wedden dat men het binnen een uur een goed idee vindt dat iemand die ring gaat dragen?" zei ik lacherig.
De kapitein lachte. "Dat is echt zo'n slecht plan. Maar waarschijnlijk niet binnen een uur. Misschien twee."
"Zeg kapitein, wanneer was de laatste keer dat u gewoon een kopje thee heeft gedronken zonder dat iemand u kwam storen?" vroeg ik.
We haalden twee bekers thee en namen plaats in de tussenkamer, niet direct bij het haardvuur en het portaal, maar ook niet bij de bar waar Billy vastgehouden werd en mensen in en uit liepen.
"Mag ik u vragen, kapitein, hoe u heet?" vroeg ik beleefd.
"David."
"Hallo David, ze noemen mij Zafira." we schudden elkaars hand.
Het was eigenlijk best wel lekker om even te zitten met een kopje thee. We werden bijna niet gestoord voor de volle 15 minuten. Toen stond Harman bij onze tafel.
Hij bracht verslag uit: de demonoloog was verslagen en gedood. Maar de ketting konden ze niet vernietigen. "We krijgen het gevoel dat het onderdeel is van een set."
"Dat zou onze vermoedens kunnen bevestigen." zei ik, en ik liet hem de ring in mijn buidel zien.
"Ze staan op het punt om het ritueel voor de nieuwe barrière te starten." zei Harman. "Dus we verwachten een aanval."
Eigenlijk wilden we veilig binnen blijven, maar de servitar van de Hoeder stak daar een stokje voor. Het was niet de guitige man, Ruhon, die ik eerder had gezien, maar een vrouw met een wilde blik in haar ogen. Ze vertelde niet alleen dat zij een demon was, maar ook dat de kapitein buiten veel harder nodig zou zijn.
Terwijl ze wegdraaide van kapitein David, viel haar oog op mij. Ze trok één wenkbrauw omhoog en zei: "Succes..."
Ik hielp de kapitein in zijn pantser, worstelde met de riempjes van zijn stalen borstplaat. Toen gingen we naar buiten. Veel van de avonturiers waren al gevallen en Linda was druk bezig met het verbinden van Yanis terwijl Waldemar een verbandje om Abe's borst wikkelde.
Ik weet niet meer precies hoe, maar de ketting was daar ook. Ik pakte hem op en gaf hem aan Yanis. Yanis die de ring wel even zou dragen als ze kon, omdat zij tenminste niet ongewapend het bos in zou gaan. Maar haar gezicht vertrok en ze liet de ketting vallen. Ik pakte hem weer op.
Pijn en misselijkheid, een enorm vieze smaak in mijn mond. De ketting was inderdaad niet zuiver. Met enige moeite liet ik de ketting vallen.
Quadim droeg de ketting weg van de herberg, zo ver als hij kon, en leende een breekijzer van een van de monsterjagers. Maar de ketting wilde niet breken.
Even later werd ik me bewust van het feit dat mijn buidel niet meer recht naar beneden bungelde, maar van mijn lichaam afstond. Alsof hij werd aangetrokken door de ketting die op de grond lag.
Ik wees kapitein David op dit feit. "Heb ik toch mijn weddenschap gewonnen?"
"Weet je zeker dat je dit wil?" vroeg hij.
"Ik weet heel zeker dat ik dit niet wil!" riep ik terug. "Maar heeft iemand een beter idee?"
Gael stond ineens naast me. "Weet je nog wat ik tegen je gezegd heb? Dit is jouw pad. Jij bepaalt!"
De buidel begon nog harder aan mijn riem te trekken, en ik kon nog maar net mijn evenwicht behouden. Er was nog één gedachte die door mijn hoofd spookte.
"Luka!" riep ik. "Waar is Luka?"
Luka kwam naar me toe. Ik werd langzaam richting de ketting getrokken. "Luka, beloof me één ding. Dit is mijn keuze. Jij mag niet mijn pijn overnemen. Beloof het me!"
Hij slikte een paar keren, en knikte.
"Ik wil dat je het zegt." We stonden nu boven de ketting, en mijn buidel trok hard naar beneden.
"Ik beloof het." zei Luka.
Ik haalde de ring, de ongelooflijk grote, paarse ring, uit mijn buidel en schoof hem aan mijn vinger.
Ik hurkte en pakte de ketting op. Er was nu geen pijn en geen misselijkheid meer. Toen kwam ik omhoog en draaide ik me naar de andere avonturiers, naar iedereen die achter mij had gestaan.
"Lang leve Keizerin Leonie Zafira de Eerste!" riep Quadim.
Hij knielde.
Bijna iedereen knielde.
![[identity profile]](https://www.dreamwidth.org/img/silk/identity/openid.png){kind=small}
no subject
Date: 2018-01-08 01:39 pm (UTC)no subject
Date: 2018-01-08 03:50 pm (UTC)