Je bent je de tandjes aan het breien
Mar. 12th, 2017 09:32 pm![[personal profile]](https://www.dreamwidth.org/img/silk/identity/user.png){kind=small}
janestarzZoals mijn lieve moeder zou zeggen "je bent je de tandjes aan het breien" -- een uitdrukking die al sinds mijn kindertijd ingegoten is voor een activiteit waarmee je doorgaat omdat het nu eenmaal moeite kost om iets af te maken en het nou eenmaal zo moet gaan. Het spreekt van doorzettingsvermogen, lonkt naar een grimas van 'de tanden op elkaar', en ergens vermoed ik dat het een kind-vriendelijke versie is van "je de tyfus breien."
De eerste uitdaging van de Sock Madness is niet zo eenvoudig.
De Twisted Madness is, zoals eerder genoemd, een intensief patroon. Het is zwaar op de handen om te breien en kost veel garen omdat elke derde en vierde steek om elkaar heen draaien in een mini-kabeltje. Daardoor wordt de steek langer en kost het dus meer garen. Daarnaast is het patroon zo geschreven dat je die 'twist' op de linkernaald breit: steek in achterin de tweede steek, brei, haal lus terug, steek achterin eerste steek in, brei, laat beide steken tegelijk afglijden.
Er zijn plekjes op mijn vingers waarvan ik nooit kon vermoeden dat ze pijn gingen doen. Ik heb nog nooit een brei-blessure opgelopen, maar nu merkte ik toch dat het afgieten van een volle pan boerenkool pijnscheuten in mijn rechterpols veroorzaakte. Het laatste gewricht van mijn rechter ringvinger voelt ook niet helemaal zuiver, en er is een vermoeidheid in mijn handen die overduidelijk veroorzaakt wordt door de madness.
De weg naar mijn sokken was ook niet zonder slag of stoot. De spie (die ruimte geeft aan wreef en hiel) van de eerste sok heb ik wel vijf keer gebreid. Ik kwam er niet heel goed uit 'hoe' ik in patroon verder moest gaan. En zelfs toen mijn hoofd het doorhad, wilden mijn handen niet altijd meewerken. Ook heb ik op de verkeerde plek gemeerderd en af en toe moest er zeer gericht een setje steken met terugwerkende kracht alsnog verdraaid worden (in de vorige toer. Dat heet: laat vallen, doe moeite, zweet, zweet, vloek, en dan weer goed ophalen).
Het kwam zelfs tot sok-spaghetti:
Gelukkig alleen de spie, niet de hele sok!
Zaterdag ging de druk van de ketel. Ik had 'm af! De eerste sok was een feit, en daarmee was ik verzekerd van een plekje als cheerleader. Je dingt dan niet mee naar de grotere prijzen of de eeuwige roem, maar je krijgt wel alle patronen gratis en kunt in je eigen tempo meebreien.
Want met alle pijn en moeite die met deze eerste sok gepaard ging, wist ik niet zeker meer of ik nog wel echt mee wilde doen aan de wedstrijd. Ik vroeg me af of het die moeite wel waard zou zijn. Deze wedstrijd is zó blessuregevoelig, dat met deze klachten in de kwalificatieronde ik toch al serieus aan mijn achterhoofd moest krabben of ik nog wel echt actief in de wedstrijd mee zou willen doen.
Ik werk immers ook met mijn handen, en als ik door een brei-blessure ook niet meer kan naaien, ben ik veel verder van huis.
Waar het eerder in de sok voelde als opgeven, begon het nu gewoon een kwestie van gezond verstand te worden. Ik vond het maar stom als ik in het eerste jaar dat ik meedoe, gelijk in ronde 1 zou zeggen "tsja, laat maar." -- Niet dat ik denk dat iemand me kan verwijten dat ik het snel opgeef als dingen me tegenzitten (5 keer de spie! VIJF KEER!), maar meer dat ik ontzettend naar deze Sock Madness heb uitgekeken. Vorig jaar zat ik vlak voor mijn examens en heb ik er bewust voor gekozen dat het verstandig zou zijn om niet mee te doen. (Dit jaar wijst ook uit hoe verstandig die beslissing was!)
Maar het was ook een uitnodiging om nog eens een stapje naar achteren te doen en naar mijn leven te kijken. Gewoon, even sec, zoals je dat zo mooi kan zeggen. Droog.
Eisirt werkt onregelmatige uren, en heeft het daar soms best wel zwaar mee. Dat probeer ik te ondersteunen door toch een goede maaltijd met vitamines beschikbaar te hebben, ook al lukt dat niet altijd. Hij zegt dat boerenkool om 11 uur 's avonds de bom is, dus ik maak er in ieder geval vrienden mee.
Daarnaast werk ik op mijn atelier, en zeker met de avonddiensten van Eisirt is het mijn gewoonte aan het worden om iets later te beginnen en geen echte eindtijd in mijn achterhoofd te houden. Wordt het zeven uur of tien uur... Dat is misschien niet zo'n gezond ritme, maar ik krijg wel bergen werk verzet. En omdat ik het steeds drukker krijg, zijn die uren hard nodig.
Een andere tijdsvreter is mijn nieuwe eetpatroon. Daar gaat best veel planning inzitten, dus ik moet maaltijden voorbereiden voor de andere dag -- het is niet zo eenvoudig als een boterham met kaas smeren.
Doe daar een lichte portie ontstressende yoga bij, en je hebt best een vol schema. Toch weet ik er makkelijk een uur of 3 aan breitijd per avond (zeker als Eisirt werkt) bij in te proppen.
Is het wel een gezond schema? Geen idee. Ik ondervind er weinig stress van, en ik vind het belangrijk om mijn werkuren rondom die van Eisirt in te vullen. Het bewust voorbereiden van maaltijden voor mezelf en voor hem houdt het gezond(er) en houdt me ook betrokken bij het thuisfront. Ik zit niet alleen maar met mijn hoofd in mijn werk.
Of er een brei-wedstrijd naast past valt nog te bezien. Dit weekend heb ik in ieder geval ontzettend veel gebreid. De eerste sok kwam zaterdag van mijn pennen rollen en daarna ging ik in één moeite door met het opzetten van sok 2. Initieel was de gedachte "Ik zie het wel. Ik heb nog vijf dagen. Lukt het niet, dan lukt het niet."
Inmiddels is het zondagavond half tien. Als mijn vingers zometeen nog een half uurtje rust hebben gehad, kan ik best nog een uurtje verder breien. Dan is de spie van sok 2 ook af, en zit een groot deel van de hiel erin. De voet is dan een eitje (famous last words!) want als de hiel af is ben je al bijna 5 centimeter de voet in. En de zool wordt glad gebreid, wat ook nog eens een stuk sneller gaat dan die stomme patroonsteek.
(Daarnaast was er een galerij-ronde met Kwibus, een bezoek aan Ikea, spellejtes spelen en ook nog een heerlijke lange douche met masker voor mijn haar. Als afwisseling en rust voor de vingertjes.)
Er is dus goede hoop dat ik me inderdaad kwalificeer voor de wedstrijd. In de hoop dat de volgende ronde ietsje rustiger en met een prettiger patroon wordt. Want eerlijk is eerlijk: ik vind het een foeilelijke sok worden!
...die ik ook nog eens 1 inch langer maak dan strikt noodzakelijk (9 inch voet is minimum!)
De eerste uitdaging van de Sock Madness is niet zo eenvoudig.
De Twisted Madness is, zoals eerder genoemd, een intensief patroon. Het is zwaar op de handen om te breien en kost veel garen omdat elke derde en vierde steek om elkaar heen draaien in een mini-kabeltje. Daardoor wordt de steek langer en kost het dus meer garen. Daarnaast is het patroon zo geschreven dat je die 'twist' op de linkernaald breit: steek in achterin de tweede steek, brei, haal lus terug, steek achterin eerste steek in, brei, laat beide steken tegelijk afglijden.
Er zijn plekjes op mijn vingers waarvan ik nooit kon vermoeden dat ze pijn gingen doen. Ik heb nog nooit een brei-blessure opgelopen, maar nu merkte ik toch dat het afgieten van een volle pan boerenkool pijnscheuten in mijn rechterpols veroorzaakte. Het laatste gewricht van mijn rechter ringvinger voelt ook niet helemaal zuiver, en er is een vermoeidheid in mijn handen die overduidelijk veroorzaakt wordt door de madness.
De weg naar mijn sokken was ook niet zonder slag of stoot. De spie (die ruimte geeft aan wreef en hiel) van de eerste sok heb ik wel vijf keer gebreid. Ik kwam er niet heel goed uit 'hoe' ik in patroon verder moest gaan. En zelfs toen mijn hoofd het doorhad, wilden mijn handen niet altijd meewerken. Ook heb ik op de verkeerde plek gemeerderd en af en toe moest er zeer gericht een setje steken met terugwerkende kracht alsnog verdraaid worden (in de vorige toer. Dat heet: laat vallen, doe moeite, zweet, zweet, vloek, en dan weer goed ophalen).
Het kwam zelfs tot sok-spaghetti:
Gelukkig alleen de spie, niet de hele sok!
Zaterdag ging de druk van de ketel. Ik had 'm af! De eerste sok was een feit, en daarmee was ik verzekerd van een plekje als cheerleader. Je dingt dan niet mee naar de grotere prijzen of de eeuwige roem, maar je krijgt wel alle patronen gratis en kunt in je eigen tempo meebreien.
Want met alle pijn en moeite die met deze eerste sok gepaard ging, wist ik niet zeker meer of ik nog wel echt mee wilde doen aan de wedstrijd. Ik vroeg me af of het die moeite wel waard zou zijn. Deze wedstrijd is zó blessuregevoelig, dat met deze klachten in de kwalificatieronde ik toch al serieus aan mijn achterhoofd moest krabben of ik nog wel echt actief in de wedstrijd mee zou willen doen.
Ik werk immers ook met mijn handen, en als ik door een brei-blessure ook niet meer kan naaien, ben ik veel verder van huis.
Waar het eerder in de sok voelde als opgeven, begon het nu gewoon een kwestie van gezond verstand te worden. Ik vond het maar stom als ik in het eerste jaar dat ik meedoe, gelijk in ronde 1 zou zeggen "tsja, laat maar." -- Niet dat ik denk dat iemand me kan verwijten dat ik het snel opgeef als dingen me tegenzitten (5 keer de spie! VIJF KEER!), maar meer dat ik ontzettend naar deze Sock Madness heb uitgekeken. Vorig jaar zat ik vlak voor mijn examens en heb ik er bewust voor gekozen dat het verstandig zou zijn om niet mee te doen. (Dit jaar wijst ook uit hoe verstandig die beslissing was!)
Maar het was ook een uitnodiging om nog eens een stapje naar achteren te doen en naar mijn leven te kijken. Gewoon, even sec, zoals je dat zo mooi kan zeggen. Droog.
Eisirt werkt onregelmatige uren, en heeft het daar soms best wel zwaar mee. Dat probeer ik te ondersteunen door toch een goede maaltijd met vitamines beschikbaar te hebben, ook al lukt dat niet altijd. Hij zegt dat boerenkool om 11 uur 's avonds de bom is, dus ik maak er in ieder geval vrienden mee.
Daarnaast werk ik op mijn atelier, en zeker met de avonddiensten van Eisirt is het mijn gewoonte aan het worden om iets later te beginnen en geen echte eindtijd in mijn achterhoofd te houden. Wordt het zeven uur of tien uur... Dat is misschien niet zo'n gezond ritme, maar ik krijg wel bergen werk verzet. En omdat ik het steeds drukker krijg, zijn die uren hard nodig.
Een andere tijdsvreter is mijn nieuwe eetpatroon. Daar gaat best veel planning inzitten, dus ik moet maaltijden voorbereiden voor de andere dag -- het is niet zo eenvoudig als een boterham met kaas smeren.
Doe daar een lichte portie ontstressende yoga bij, en je hebt best een vol schema. Toch weet ik er makkelijk een uur of 3 aan breitijd per avond (zeker als Eisirt werkt) bij in te proppen.
Is het wel een gezond schema? Geen idee. Ik ondervind er weinig stress van, en ik vind het belangrijk om mijn werkuren rondom die van Eisirt in te vullen. Het bewust voorbereiden van maaltijden voor mezelf en voor hem houdt het gezond(er) en houdt me ook betrokken bij het thuisfront. Ik zit niet alleen maar met mijn hoofd in mijn werk.
Of er een brei-wedstrijd naast past valt nog te bezien. Dit weekend heb ik in ieder geval ontzettend veel gebreid. De eerste sok kwam zaterdag van mijn pennen rollen en daarna ging ik in één moeite door met het opzetten van sok 2. Initieel was de gedachte "Ik zie het wel. Ik heb nog vijf dagen. Lukt het niet, dan lukt het niet."
Inmiddels is het zondagavond half tien. Als mijn vingers zometeen nog een half uurtje rust hebben gehad, kan ik best nog een uurtje verder breien. Dan is de spie van sok 2 ook af, en zit een groot deel van de hiel erin. De voet is dan een eitje (famous last words!) want als de hiel af is ben je al bijna 5 centimeter de voet in. En de zool wordt glad gebreid, wat ook nog eens een stuk sneller gaat dan die stomme patroonsteek.
(Daarnaast was er een galerij-ronde met Kwibus, een bezoek aan Ikea, spellejtes spelen en ook nog een heerlijke lange douche met masker voor mijn haar. Als afwisseling en rust voor de vingertjes.)
Er is dus goede hoop dat ik me inderdaad kwalificeer voor de wedstrijd. In de hoop dat de volgende ronde ietsje rustiger en met een prettiger patroon wordt. Want eerlijk is eerlijk: ik vind het een foeilelijke sok worden!
...die ik ook nog eens 1 inch langer maak dan strikt noodzakelijk (9 inch voet is minimum!)
