![[personal profile]](https://www.dreamwidth.org/img/silk/identity/user.png){kind=small}
janestarzAlsof ik nog niet genoeg op mijn (brei-)bordje heb liggen... Muze ging zich er even mee bemoeien. Vlak voor het Wildling Weekend besloot ik nog even om een oude hobby uit het stof te trekken en ben ik al naalbindend het Wildlingweekend doorgekomen. Maar zo'n weekendje buiten in de kou was voor mij een perfecte test voor mijn kostuum. Windsong draagt een rok, longsleeve en leren top, maar daar draag ik ettelijke lagen onder en over in de hoop ook eind November het niet al te koud te hebben. De wollen mantel van Eisirt, gevoerd met fleece ziet er zalig warm uit, maar is nog altijd niet voldoende. Dus maakte ik (ook voor de Moots) een gewatteerde jas van katoen, gewoon met een laagje fleece erin en een viscose voering.
Op het Wildling weekend werd wel duidelijk dat er twee dingen nog echt nodig waren: iets rond mijn hals/hoofd en misschien ook betere mittens. Want, aldus sprak mijn muze, als ik dan toch de breinaalden erbij zou pakken kon ik best ook handschoentjes breien.
(De originele handschoenen voor Windsong van sokkenwol zijn nog altijd veel te kriebelig.)
Alzo geschiedde. Muze in galop, grijs wolletje uit de stash erbij en maar breien. Ik vond een hooded scarf met een ajourpatroon erin wat misschien wel zou werken. Het was nog een heel gepuzzel of het niet de "Treads" handschoenen zouden worden, maar ik heb nou eenmaal leren handschoenen waar ik de vingers van afgeknipt heb, dus handschoenen hadden een lagere prioriteit.
Alle yarn-overs, verschillende manieren van samenbreien...het is toch niet helemaal mijn koekje hoor. Mooi wordt het zeker, maar ach... voor je het patroon eenmaal door hebt ben je drie kleuren grijs haar rijker.
En voor een capuchon heb je toch al snel een lap van 60 x 30 centimeter nodig. Hoe mooi mijn lapje ook werd, ik zag mijn bolletje wol snel kleiner worden. Ik heb een volle en een aangebroken bol grijze Cascade Heather, dus er zat een limiet aan wat ik weg kon breien. Uiteindelijk toch maar eens gepast. De middenachternaad van de capuchon even aan elkaar geregen met een sokkennaaldje, het dinges op mijn knar, en.... de flap was nog niet eens lang genoeg om op mijn sleutelbeen te liggen. Dat zou dan mijn sjaal moeten worden....niet echt een sjaal.
Ik droomde door... want een look als "Lady Edith's hooded scarf" (Ravelry Link) of deze mooie rode (Ravelry Link) zouden toch echt wel moeten lukken....ooit?
Het kwam zelfs tot het punt dat ik zelf iets op papier schetste. Deze vorm. Hier steken opnemen voor een rand. Misschien een gerstekorrel voor de capuchon, want dat geeft een prachtige structuur, met daarlangs een simpele kabel. Wildlings zijn immers zo verfijnd als een knotwilg.
De wol was mijn grootste limitatie, want het was net iets meer dan anderhalve streng Cascade. Genoeg wol in mijn stash om me de komende drie jaar op nul budget prima bezig te houden, dus om nu geld uit te gaan geven vond ik niet echt nodig. Gelukkig heeft Ravelry een geweldige advanced search, waar je woltype, looplengte en kledingstuk kunt invoeren voor het antwoord op de vraag "wat kan ik maken met deze wol".
Een avond zoeken later kwam ik een mooie col tegen. Een col? Tja, ook een col kun je prima over je hoofd draperen, met dan als extra eis dat hij dus soepel moet vallen. In de "andere mensen maakten hem ook!" lijst, was zelfs een col die ik zo mooi vond staan, dat ik de knoop eindelijk kon doorhakken. Dit zou hem worden!
Bij mijn boodschappenrun bij de Aldi kwam ik echter een zak met pulloverwol tegen, een mooie 50/50 mix van merino met acryl, en omdat het de laatste zak was nu 6 bollen voor 3,50. Lichter grijs, mogelijk een sport weight. Wég was mijn voornemen om geen geld aan deze inspiratie uit te geven. Het bleek, net als de Cascade, een Worsted te zijn. Ik zette gelijk de Treads handschoenen op, nog voordat ik de Casu Cowl begon. Nu kon ik immers allebei breien zonder te hoeven kiezen!
En hopperdepop, daar kwam Muze weer om de hoek galopperen (heb ik al eens verteld dat ze Thalia heet, en de muze van Komedie én Tragedie is?). Of ik niet beter toch die ajour sjaal met capuchon op kon zetten. Met 6 bollen had ik daar nu zeker wel genoeg garen voor.
Na nog een dag in besluiteloosheid gezeten te hebben, heb ik de knoop doorgehakt. Klaar nu, basta! Ik ben het geneuzel zat! De Casu cowl in Cascade, want dat is een duidelijke donkere grijs. De handschoentjes in de lichte grijs van de Aldi. En als mevrouw nog meer wil, dan heeft ze maar te wachten!
En toen bleek, dat het patroon van de Treads handschoentjes niet helemaal klopt, of dat mijn gauge niet overeenkomt. De linnen steek (averechte band) komt helemaal niet mooi uit in het garen, en de duim gusset is veel te klein op 11 steken. Daar moet ik me misschien nog eens goed over buigen.
Het begin van de Casu Cowl.
Met de Casu Cowl gaat het geweldig. Op het ont-breit bij Ikea gisteren stelde Mariëtta me gerust dat een dubbele gerstekorrel gewoon wat stijver valt, maar dat ik geen naald omhoog moet gaan, omdat het anders gaten geeft. Hij schiet goed op en gerstekorrel is natuurlijk heerlijk warm en Wildling-proof (beetje chunky, zonder finesse, en lekker in-your-face). Ik weet zeker dat hij prachtig wordt met blocken. En het mooiste is nog: je breit hem in de breedte, dus als je garen op is, maak je hem dicht en weet je precies hoe groot hij wordt. Altijd garen genoeg.
Mevrouw de Muze heeft nu even strafwerk, ik ben klaar met haar gehannes. Zo kom ik natuurlijk nooit aan al het andere toe wat ik wil maken. Maar ik ben wel heel blij dat ik die mooie Cascade nu gebruik voor een col die ik ook gewoon dagelijks aankan -- grijs is toch wel mijn kleur.
Nu nog even doorprikken, dan kan ik hem op het evenement gewoon aan.
Op het Wildling weekend werd wel duidelijk dat er twee dingen nog echt nodig waren: iets rond mijn hals/hoofd en misschien ook betere mittens. Want, aldus sprak mijn muze, als ik dan toch de breinaalden erbij zou pakken kon ik best ook handschoentjes breien.
(De originele handschoenen voor Windsong van sokkenwol zijn nog altijd veel te kriebelig.)
Alzo geschiedde. Muze in galop, grijs wolletje uit de stash erbij en maar breien. Ik vond een hooded scarf met een ajourpatroon erin wat misschien wel zou werken. Het was nog een heel gepuzzel of het niet de "Treads" handschoenen zouden worden, maar ik heb nou eenmaal leren handschoenen waar ik de vingers van afgeknipt heb, dus handschoenen hadden een lagere prioriteit.
Alle yarn-overs, verschillende manieren van samenbreien...het is toch niet helemaal mijn koekje hoor. Mooi wordt het zeker, maar ach... voor je het patroon eenmaal door hebt ben je drie kleuren grijs haar rijker.
En voor een capuchon heb je toch al snel een lap van 60 x 30 centimeter nodig. Hoe mooi mijn lapje ook werd, ik zag mijn bolletje wol snel kleiner worden. Ik heb een volle en een aangebroken bol grijze Cascade Heather, dus er zat een limiet aan wat ik weg kon breien. Uiteindelijk toch maar eens gepast. De middenachternaad van de capuchon even aan elkaar geregen met een sokkennaaldje, het dinges op mijn knar, en.... de flap was nog niet eens lang genoeg om op mijn sleutelbeen te liggen. Dat zou dan mijn sjaal moeten worden....niet echt een sjaal.
Ik droomde door... want een look als "Lady Edith's hooded scarf" (Ravelry Link) of deze mooie rode (Ravelry Link) zouden toch echt wel moeten lukken....ooit?
Het kwam zelfs tot het punt dat ik zelf iets op papier schetste. Deze vorm. Hier steken opnemen voor een rand. Misschien een gerstekorrel voor de capuchon, want dat geeft een prachtige structuur, met daarlangs een simpele kabel. Wildlings zijn immers zo verfijnd als een knotwilg.
De wol was mijn grootste limitatie, want het was net iets meer dan anderhalve streng Cascade. Genoeg wol in mijn stash om me de komende drie jaar op nul budget prima bezig te houden, dus om nu geld uit te gaan geven vond ik niet echt nodig. Gelukkig heeft Ravelry een geweldige advanced search, waar je woltype, looplengte en kledingstuk kunt invoeren voor het antwoord op de vraag "wat kan ik maken met deze wol".
Een avond zoeken later kwam ik een mooie col tegen. Een col? Tja, ook een col kun je prima over je hoofd draperen, met dan als extra eis dat hij dus soepel moet vallen. In de "andere mensen maakten hem ook!" lijst, was zelfs een col die ik zo mooi vond staan, dat ik de knoop eindelijk kon doorhakken. Dit zou hem worden!
Bij mijn boodschappenrun bij de Aldi kwam ik echter een zak met pulloverwol tegen, een mooie 50/50 mix van merino met acryl, en omdat het de laatste zak was nu 6 bollen voor 3,50. Lichter grijs, mogelijk een sport weight. Wég was mijn voornemen om geen geld aan deze inspiratie uit te geven. Het bleek, net als de Cascade, een Worsted te zijn. Ik zette gelijk de Treads handschoenen op, nog voordat ik de Casu Cowl begon. Nu kon ik immers allebei breien zonder te hoeven kiezen!
En hopperdepop, daar kwam Muze weer om de hoek galopperen (heb ik al eens verteld dat ze Thalia heet, en de muze van Komedie én Tragedie is?). Of ik niet beter toch die ajour sjaal met capuchon op kon zetten. Met 6 bollen had ik daar nu zeker wel genoeg garen voor.
Na nog een dag in besluiteloosheid gezeten te hebben, heb ik de knoop doorgehakt. Klaar nu, basta! Ik ben het geneuzel zat! De Casu cowl in Cascade, want dat is een duidelijke donkere grijs. De handschoentjes in de lichte grijs van de Aldi. En als mevrouw nog meer wil, dan heeft ze maar te wachten!
En toen bleek, dat het patroon van de Treads handschoentjes niet helemaal klopt, of dat mijn gauge niet overeenkomt. De linnen steek (averechte band) komt helemaal niet mooi uit in het garen, en de duim gusset is veel te klein op 11 steken. Daar moet ik me misschien nog eens goed over buigen.
Het begin van de Casu Cowl.
Met de Casu Cowl gaat het geweldig. Op het ont-breit bij Ikea gisteren stelde Mariëtta me gerust dat een dubbele gerstekorrel gewoon wat stijver valt, maar dat ik geen naald omhoog moet gaan, omdat het anders gaten geeft. Hij schiet goed op en gerstekorrel is natuurlijk heerlijk warm en Wildling-proof (beetje chunky, zonder finesse, en lekker in-your-face). Ik weet zeker dat hij prachtig wordt met blocken. En het mooiste is nog: je breit hem in de breedte, dus als je garen op is, maak je hem dicht en weet je precies hoe groot hij wordt. Altijd garen genoeg.
Mevrouw de Muze heeft nu even strafwerk, ik ben klaar met haar gehannes. Zo kom ik natuurlijk nooit aan al het andere toe wat ik wil maken. Maar ik ben wel heel blij dat ik die mooie Cascade nu gebruik voor een col die ik ook gewoon dagelijks aankan -- grijs is toch wel mijn kleur.
Nu nog even doorprikken, dan kan ik hem op het evenement gewoon aan.
![[identity profile]](https://www.dreamwidth.org/img/silk/identity/openid.png){kind=small}
no subject
Date: 2016-11-05 07:46 pm (UTC)no subject
Date: 2016-11-06 07:45 am (UTC)no subject
Date: 2016-11-07 08:12 am (UTC)