![[personal profile]](https://www.dreamwidth.org/img/silk/identity/user.png){kind=small}
janestarzDit weekend was ik in de buurt van Nijmegen op het mooie terrein St. Walrick voor de Moots 2, het laatste VA-evenement dit jaar. Rosamunde stond alweer klaar, met de toevoeging van een extra voering in de rok (zodat hij niet meer aan mijn leggings zou blijven plakken) en een gewatteerde jas voor 's avonds.
Alhoewel ik me afvraag hoeveel meerwaarde zoiets heeft, zit ik toch te denken om er een IC-dagboek op na te houden. Wellicht een mooie oefening in schoonschrift, mogelijk zelfs een interessant stukje erfenis mocht Rosamunde tegen de verkeerde paal aan piesen. Tot nu toe is het me al twee evenementen lang gelukt om vrijwel geheel ongewapend rond te lopen zonder al te veel kleerscheuren.
Dit evenement waren mijn IC-vrienden neergestreken bij Metaal, ook omdat het samensmelten van Leviathan en Mantichore niet geheel was gelopen zoals zij graag hadden gezien. Emily en Lucius, wederom als "baken van gastvrijheid", hadden me op de Summoning deze zomer ernstig op sleeptouw genomen, maar doken ook graag zo gung-ho het avontuur in dat mijn personage en ikzelf toch soms wel afhaken. Daarom joeg ik een stukje werk na wat ik al sinds de Sum ambieerde: me aansluiten bij het genezersgilde. Dat is uiteindelijk gelukt -- en oh, wat had ik spijt dat ik de dolk (OC wel) zag aankomen. Maar het leverde een mooi stukje spel op: ik liet mezelf achterwaards van de bierbank af kukelen, waarna ik al bloed rochelend in de armen van mijn aanvaller Azuma lag. Of ik wel wilde leven, durfde hij te vragen....
Na mijn "proef" werd ik netjes op mijn pootjes gezet en met een opdracht de wereld in gestuurd. Het voelde een beetje alsof ik met een kluitje het riet in werd gestuurd, want tja, opdrachten doen voor het gilde als je echt wel weet hoe dat "larp" spelletje nou werkt is natuurlijk wat kneuterig.
De echte koude douche kwam echter van de factieleider van Lucht: Silas. Hij stelde keihard dat als ik niet voor de volgende Summoning me bij een factie had aangesloten, hij me hoogstpersoonlijk overhoop zou steken.
Persoonlijk was ik net zo lief factieloos gebleven, maar ik had geen enkele twijfel dat Silas zijn woorden zou nakomen. Niet dat ik erg onder de indruk was van hem als persoon, maar zijn wapens zouden vast scherp zijn.
Doet het zeer als ik hier mijn vinger insteek? - Foto dankzij Polychromical
Uiteindelijk koos ik de factie waar ik de meeste mensen al kende buiten het spelletje om: Phoenix. Daar was ik op de Summoning ook al erg vriendelijk begroet (zowel IC als OC) en het leek mij wel een goed plan om in ieder geval tussen gezellige mensen te zitten.
Die zaterdagavond stelde ik me voor aan de mensen binnen de factie en legden verschillende mensen uit hoe Phoenix te werk gaat. Toen diezelfde avond de plaatstelijke nar-vader voorstelde om een ritueel te doen om de prins te sterken, sprong er een waarlijke horde mensen op van hun warme plekje bij het vuur om mee te doen -- incluis Rosamunde. Goede keuze dus om bij deze factie te gaan.
Tussen neus en lippen door redde ik ook Azuma nog eventjes toen hij compleet catatonisch over het veld dwaalde omdat hij de Void had gezien. Door bij hem te blijven had het hoofd van het gilde haar handen vrij en toen Azuma eindelijk weer tekenen van leven vertoonde zat ik klaar voor een slaapliedje en een warme knuffel. (En dit is tevens de reden voor meer IC-schrijfsels en navelstaarderij... want daar zit natuurlijk een gedachtenkronkel achter die alleen het personage mooi kan verwoorden want ikzelf kan dat nog niet....)
Op zondag kwam mijn vuurdoop. Nadat ik de vergadering van het genezersgilde miste door puur caffeïnegebrek, kwam ik een meisje tegen die les nodig had in hoe te genezen op de Vortex. Ik nam haar onder mijn hoede en nam haar de laatste paar uren van het spel op sleeptouw. Omdat het ook haar eerste larp was kon ik veel vragen beantwoorden. We controleerden een wond die ik de dag ervoor had genezen (met dank aan Thijs, die welwillend slachtoffer was van onze priemende vingers) en werden en passant neergehoekt in de eindbattle toen we een ork gingen genezen. Beste eerste larpervaring voor meisje-in-kwestie volgens mij.
Dankzij vroege waarschuwingen dat er rotweer onderweg was, had ik mijn tent al droog ingepakt en de auto gehaald, ingepakt, en weer weggezet voordat de eerste druppels vielen.
Volgend jaar speelt VA alle drie haar evenementen op dit terrein, en ik zie ernaar uit. Het is een mooi terrein, ik zit bij een leuke factie met toffe mensen, en ik heb zelfs huiswerk opgekregen van het genezersgilde. Het was een goed weekend!
Alhoewel ik me afvraag hoeveel meerwaarde zoiets heeft, zit ik toch te denken om er een IC-dagboek op na te houden. Wellicht een mooie oefening in schoonschrift, mogelijk zelfs een interessant stukje erfenis mocht Rosamunde tegen de verkeerde paal aan piesen. Tot nu toe is het me al twee evenementen lang gelukt om vrijwel geheel ongewapend rond te lopen zonder al te veel kleerscheuren.
Dit evenement waren mijn IC-vrienden neergestreken bij Metaal, ook omdat het samensmelten van Leviathan en Mantichore niet geheel was gelopen zoals zij graag hadden gezien. Emily en Lucius, wederom als "baken van gastvrijheid", hadden me op de Summoning deze zomer ernstig op sleeptouw genomen, maar doken ook graag zo gung-ho het avontuur in dat mijn personage en ikzelf toch soms wel afhaken. Daarom joeg ik een stukje werk na wat ik al sinds de Sum ambieerde: me aansluiten bij het genezersgilde. Dat is uiteindelijk gelukt -- en oh, wat had ik spijt dat ik de dolk (OC wel) zag aankomen. Maar het leverde een mooi stukje spel op: ik liet mezelf achterwaards van de bierbank af kukelen, waarna ik al bloed rochelend in de armen van mijn aanvaller Azuma lag. Of ik wel wilde leven, durfde hij te vragen....
Na mijn "proef" werd ik netjes op mijn pootjes gezet en met een opdracht de wereld in gestuurd. Het voelde een beetje alsof ik met een kluitje het riet in werd gestuurd, want tja, opdrachten doen voor het gilde als je echt wel weet hoe dat "larp" spelletje nou werkt is natuurlijk wat kneuterig.
De echte koude douche kwam echter van de factieleider van Lucht: Silas. Hij stelde keihard dat als ik niet voor de volgende Summoning me bij een factie had aangesloten, hij me hoogstpersoonlijk overhoop zou steken.
Persoonlijk was ik net zo lief factieloos gebleven, maar ik had geen enkele twijfel dat Silas zijn woorden zou nakomen. Niet dat ik erg onder de indruk was van hem als persoon, maar zijn wapens zouden vast scherp zijn.
Doet het zeer als ik hier mijn vinger insteek? - Foto dankzij Polychromical
Uiteindelijk koos ik de factie waar ik de meeste mensen al kende buiten het spelletje om: Phoenix. Daar was ik op de Summoning ook al erg vriendelijk begroet (zowel IC als OC) en het leek mij wel een goed plan om in ieder geval tussen gezellige mensen te zitten.
Die zaterdagavond stelde ik me voor aan de mensen binnen de factie en legden verschillende mensen uit hoe Phoenix te werk gaat. Toen diezelfde avond de plaatstelijke nar-vader voorstelde om een ritueel te doen om de prins te sterken, sprong er een waarlijke horde mensen op van hun warme plekje bij het vuur om mee te doen -- incluis Rosamunde. Goede keuze dus om bij deze factie te gaan.
Tussen neus en lippen door redde ik ook Azuma nog eventjes toen hij compleet catatonisch over het veld dwaalde omdat hij de Void had gezien. Door bij hem te blijven had het hoofd van het gilde haar handen vrij en toen Azuma eindelijk weer tekenen van leven vertoonde zat ik klaar voor een slaapliedje en een warme knuffel. (En dit is tevens de reden voor meer IC-schrijfsels en navelstaarderij... want daar zit natuurlijk een gedachtenkronkel achter die alleen het personage mooi kan verwoorden want ikzelf kan dat nog niet....)
Op zondag kwam mijn vuurdoop. Nadat ik de vergadering van het genezersgilde miste door puur caffeïnegebrek, kwam ik een meisje tegen die les nodig had in hoe te genezen op de Vortex. Ik nam haar onder mijn hoede en nam haar de laatste paar uren van het spel op sleeptouw. Omdat het ook haar eerste larp was kon ik veel vragen beantwoorden. We controleerden een wond die ik de dag ervoor had genezen (met dank aan Thijs, die welwillend slachtoffer was van onze priemende vingers) en werden en passant neergehoekt in de eindbattle toen we een ork gingen genezen. Beste eerste larpervaring voor meisje-in-kwestie volgens mij.
Dankzij vroege waarschuwingen dat er rotweer onderweg was, had ik mijn tent al droog ingepakt en de auto gehaald, ingepakt, en weer weggezet voordat de eerste druppels vielen.
Volgend jaar speelt VA alle drie haar evenementen op dit terrein, en ik zie ernaar uit. Het is een mooi terrein, ik zit bij een leuke factie met toffe mensen, en ik heb zelfs huiswerk opgekregen van het genezersgilde. Het was een goed weekend!
