Maerquin Kort: de Maan Huilt
May. 26th, 2013 12:39 am![[personal profile]](https://www.dreamwidth.org/img/silk/identity/user.png){kind=small}
janestarzVorig weekend was ik nog eventjes op avontuur gegaan in Marsilac. Alhoewel de week ervoor erg stressvol was en het lang duurde voordat ik zin had in het avontuur, kon ik zaterdagavond eigenlijk maar moeilijk wachten tot ik weer in de baronie rond zou huppelen.
Ik wilde toch mijn verjaardag vieren (want die was precies een week geleden) met de leuke mensen die zouden komen, maar eenmaal in de AH kon ik maar niet besluiten wat ik wilde bakken. Het was zaterdagmiddag kwart over vijf en na een lange stressvolle week werken was het wel even best. Ik kocht twee uitdeelzakken chips (want ook monsters willen wat snoepen!) en vond het wel prima.
Het ging al mis bij het ontbijt. Ik zou Ank, Chany en Magda oppikken van het station, maar Ank had zich een uur vergist in de aankomsttijd. Helaas was het toen al kwart voor elf en kon ik er met geen mogelijkheid in drie kwartier zijn. Ik heb dus Nachtvisser maar gebeld en gevraagd of hij kans zag om...
Aurum zoefde de snelweg naar het Noorden af en al met al was ik er maar een paar minuten voor Nachtvisser. Ik was al helemaal aangekleed in mijn paarse jurk en trok natuurlijk veel bekijks. Het werd alleen nog maar gezelliger toen Polomeus aan kwam rijden en vrolijk erbij kwam staan. Zo'n troepje larpers bij elkaar is toch altijd fijn.
Terwijl we nog stonden te wachten op Nathreee, waar Polomeus voor was gekomen, deed ik nog maar even snel mijn make-up. Helaas was er een grote miscommunicatie geweest waardoor Nathreee al op eigen houtje op het terrein was aangekomen en we dus voor niks stonden wachten. Daar kwamen we pas achter toen we een kwartier voor aanvangst maar gingen rijden.
Hierdoor viel mijn geplande traktatie (en tja, het was toch je verjaardag, dus je wilt toch ook even in de spotlight staan, of niet dan?) geheel in het water. Uiteindelijk was Martha zo'n beetje de enige die een spontane reactie op mijn uitdeelzakje chips had, dus ik had er aardig de pee in.
Dat mocht de binnenspelse pret niet drukken want de hele reden dat ik Marianne ging spelen was omdat Sander eindelijk weer eens Victor ging spelen. Hij bleef heel subtiel achter een aantal mensen in het bos staan, zodat ik hem net niet kon zien staan. Dat maakte de verrassing natuurlijk des te groter toen ik hem eindelijk bespiedde en om de hals kon vliegen.
Het plan werd pas een stukje verderop duidelijk: Jinni wilde graag de tempel van de Blauwe Maan bevrijden, maar de boeren die we onderweg tegenkwamen spraken van hordes halfelven. Ze hadden zelfs een mensenkind ontvoerd en de ouders in tranen achtergelaten.
Victor had nog een volgeling opgepikt: Jasmijn, een jongedame die het klooster van Eleena had verlaten en die hij wel een beetje aan het heropvoeden was. De spelletjes van Eleena werden verrijkt met Kharnun-waardige elementen, zoals "het verstoppertje spelen met andermans spulletjes". Hoe dat precies werkte, liet Jasmijn me direct zien toen we een handelaar genaamd Van de Koopkracht tegenkwamen.
Terwijl Fedor even rustig met Jinni tijd besteedde aan een zwaarddanseres en een dryade die bij het meertje onder een boom bezig waren, zette ik me aan de waterkant. Victor en Jasmijn zaten er gezellig bij, en we keuvelden wat over de lopende zaken. Victor was ervan overtuigd dat hij maar twee jaar weg was geweest, maar ik meende al veel langer zonder hem aan mijn zijde rond te lopen. Hij had in het zuiden vertoefd, maar wat hij daar precies gedaan had werd niet duidelijk, omdat Lando erbij kwam zitten. Hij vroeg netjes of dat mocht, maar had totaal geen oog voor de man en het meisje die bij mij zaten toen hij heel bot vroeg "En, hoe is het met je minnaar? Heb je nog wat van hem gehoord?"
Ik schraapte mijn keel. "Lando, mag ik je voorstellen aan mijn broer... "
Gelukkig werd de hint wel duidelijk, Lando was weer eens een ongelooflijke boerenkinkel, maar gelukkig wist Victor daar wel mee om te gaan.
We liepen Wilhelmina tegen het lijf, een zogenaamde tuinvrouwe van de tempel, maar iets was niet helemaal in orde. De halfelven die ons het bos uit probeerden te jagen, leken helemaal niets tegen haar te doen, en negeerden haar compleet. Wilhelmina kon de kracht van Shelindra aanroepen om ons onzichtbaar te maken en wilde ons graag haar prachtige tuinen laten zien bij de tempel. De spreuken werkten prima en de halfelven waren ons eventjes kwijt, maar niet voor lang. En passant sprak Wilhelmina er ook nog even over dat ze het eeuwige leven had -- of liever gezegd: onsterfelijk was -- en dat de man die haar die gift had gegegen had gevraagd of hij nog iets terug wilde voor zijn prachtige gift.
En daar had hij op gereageerd dat hij wel veel nieuwe mensen wilde leren kennen. Het liefst kinderen, want die waren nog zo jong...
Toen ik dit aan Fedor vertelde, reageerde hij bijna niet en ook Malgor en Victor wisten niet zo goed wat ze met de informatie aan moesten. Lando leek alleen maar in zichzelf gezonken te zijn, en blafte een wrange lach.
Uiteindelijk kwamen we de halfelven tegen die de baby ontvoerd hadden. Fluisterboog en de zijnen lieten ons (en hen) heel even met rust, lang genoeg om een groot bedrag losgeld bij elkaar te zoeken en dat te overhandigen in ruil voor het krijsende kind. Ik pakte het aan en wikkelde het in de deken die Jasmijn mij aanbood. Al was het alleen maar om het makkelijker te kunnen dragen en om de stank wat op te sluiten. Urgh.
Wilhelmina leidde ons naar de tempel, waar een paar dryades vertoefden in haar tuinen. De ene dryade was ziek, de ander ziek van zorgen om haar zuster. Niets baatte, en uiteindelijk leek de dryade te sterven. Een man die daar aanwezig was en ons aangespoord had de boom van de dryade te voeden met onze levensenergie, begon nog harder te raaskallen. Het was cruciaal dat we de baby zouden offeren aan die boom!
Hij bleek een hele grote enge ondode te zijn, en terwijl ik de dryade weer op haar pootjes hielp -- wat door niemand opgemerkt is -- werd hij even vakkunding in mootjes gehakt door de overige aanwezigen.
Gelukkig kwamen al snel de ouders van de baby die ik nog steeds met me meedroeg, helaas net te laat om zelf de luier van de krijtende spruit te vervangen. Maar Wilhelmina liet ons niet gaan. Zij was zo eenzaam en haar vriend bleek ook geen vriend te zijn. Uiteindelijk was het Datura die het probleem oploste. Hij zou een jaar bij haar blijven, als wij mochten gaan.
Al met al best een leuk kort, maar het had van mij nog wel een heel stuk spannender gemogen. Ik vond het erg jammer dat er absoluut geen overleg was tussen de personages. Maarja, Marianne is natuurlijk niet het beste personage voor een kort. Wel was het superleuk om Victor weer te zien!
De gezelligheid rondom het eten moest ik helaas overslaan omdat ik verwacht werd bij de beste pizzeria van Houten: mijn moeder's achtertuin.
Ik wilde toch mijn verjaardag vieren (want die was precies een week geleden) met de leuke mensen die zouden komen, maar eenmaal in de AH kon ik maar niet besluiten wat ik wilde bakken. Het was zaterdagmiddag kwart over vijf en na een lange stressvolle week werken was het wel even best. Ik kocht twee uitdeelzakken chips (want ook monsters willen wat snoepen!) en vond het wel prima.
Het ging al mis bij het ontbijt. Ik zou Ank, Chany en Magda oppikken van het station, maar Ank had zich een uur vergist in de aankomsttijd. Helaas was het toen al kwart voor elf en kon ik er met geen mogelijkheid in drie kwartier zijn. Ik heb dus Nachtvisser maar gebeld en gevraagd of hij kans zag om...
Aurum zoefde de snelweg naar het Noorden af en al met al was ik er maar een paar minuten voor Nachtvisser. Ik was al helemaal aangekleed in mijn paarse jurk en trok natuurlijk veel bekijks. Het werd alleen nog maar gezelliger toen Polomeus aan kwam rijden en vrolijk erbij kwam staan. Zo'n troepje larpers bij elkaar is toch altijd fijn.
Terwijl we nog stonden te wachten op Nathreee, waar Polomeus voor was gekomen, deed ik nog maar even snel mijn make-up. Helaas was er een grote miscommunicatie geweest waardoor Nathreee al op eigen houtje op het terrein was aangekomen en we dus voor niks stonden wachten. Daar kwamen we pas achter toen we een kwartier voor aanvangst maar gingen rijden.
Hierdoor viel mijn geplande traktatie (en tja, het was toch je verjaardag, dus je wilt toch ook even in de spotlight staan, of niet dan?) geheel in het water. Uiteindelijk was Martha zo'n beetje de enige die een spontane reactie op mijn uitdeelzakje chips had, dus ik had er aardig de pee in.
Dat mocht de binnenspelse pret niet drukken want de hele reden dat ik Marianne ging spelen was omdat Sander eindelijk weer eens Victor ging spelen. Hij bleef heel subtiel achter een aantal mensen in het bos staan, zodat ik hem net niet kon zien staan. Dat maakte de verrassing natuurlijk des te groter toen ik hem eindelijk bespiedde en om de hals kon vliegen.
Het plan werd pas een stukje verderop duidelijk: Jinni wilde graag de tempel van de Blauwe Maan bevrijden, maar de boeren die we onderweg tegenkwamen spraken van hordes halfelven. Ze hadden zelfs een mensenkind ontvoerd en de ouders in tranen achtergelaten.
Victor had nog een volgeling opgepikt: Jasmijn, een jongedame die het klooster van Eleena had verlaten en die hij wel een beetje aan het heropvoeden was. De spelletjes van Eleena werden verrijkt met Kharnun-waardige elementen, zoals "het verstoppertje spelen met andermans spulletjes". Hoe dat precies werkte, liet Jasmijn me direct zien toen we een handelaar genaamd Van de Koopkracht tegenkwamen.
Terwijl Fedor even rustig met Jinni tijd besteedde aan een zwaarddanseres en een dryade die bij het meertje onder een boom bezig waren, zette ik me aan de waterkant. Victor en Jasmijn zaten er gezellig bij, en we keuvelden wat over de lopende zaken. Victor was ervan overtuigd dat hij maar twee jaar weg was geweest, maar ik meende al veel langer zonder hem aan mijn zijde rond te lopen. Hij had in het zuiden vertoefd, maar wat hij daar precies gedaan had werd niet duidelijk, omdat Lando erbij kwam zitten. Hij vroeg netjes of dat mocht, maar had totaal geen oog voor de man en het meisje die bij mij zaten toen hij heel bot vroeg "En, hoe is het met je minnaar? Heb je nog wat van hem gehoord?"
Ik schraapte mijn keel. "Lando, mag ik je voorstellen aan mijn broer... "
Gelukkig werd de hint wel duidelijk, Lando was weer eens een ongelooflijke boerenkinkel, maar gelukkig wist Victor daar wel mee om te gaan.
We liepen Wilhelmina tegen het lijf, een zogenaamde tuinvrouwe van de tempel, maar iets was niet helemaal in orde. De halfelven die ons het bos uit probeerden te jagen, leken helemaal niets tegen haar te doen, en negeerden haar compleet. Wilhelmina kon de kracht van Shelindra aanroepen om ons onzichtbaar te maken en wilde ons graag haar prachtige tuinen laten zien bij de tempel. De spreuken werkten prima en de halfelven waren ons eventjes kwijt, maar niet voor lang. En passant sprak Wilhelmina er ook nog even over dat ze het eeuwige leven had -- of liever gezegd: onsterfelijk was -- en dat de man die haar die gift had gegegen had gevraagd of hij nog iets terug wilde voor zijn prachtige gift.
En daar had hij op gereageerd dat hij wel veel nieuwe mensen wilde leren kennen. Het liefst kinderen, want die waren nog zo jong...
Toen ik dit aan Fedor vertelde, reageerde hij bijna niet en ook Malgor en Victor wisten niet zo goed wat ze met de informatie aan moesten. Lando leek alleen maar in zichzelf gezonken te zijn, en blafte een wrange lach.
Uiteindelijk kwamen we de halfelven tegen die de baby ontvoerd hadden. Fluisterboog en de zijnen lieten ons (en hen) heel even met rust, lang genoeg om een groot bedrag losgeld bij elkaar te zoeken en dat te overhandigen in ruil voor het krijsende kind. Ik pakte het aan en wikkelde het in de deken die Jasmijn mij aanbood. Al was het alleen maar om het makkelijker te kunnen dragen en om de stank wat op te sluiten. Urgh.
Wilhelmina leidde ons naar de tempel, waar een paar dryades vertoefden in haar tuinen. De ene dryade was ziek, de ander ziek van zorgen om haar zuster. Niets baatte, en uiteindelijk leek de dryade te sterven. Een man die daar aanwezig was en ons aangespoord had de boom van de dryade te voeden met onze levensenergie, begon nog harder te raaskallen. Het was cruciaal dat we de baby zouden offeren aan die boom!
Hij bleek een hele grote enge ondode te zijn, en terwijl ik de dryade weer op haar pootjes hielp -- wat door niemand opgemerkt is -- werd hij even vakkunding in mootjes gehakt door de overige aanwezigen.
Gelukkig kwamen al snel de ouders van de baby die ik nog steeds met me meedroeg, helaas net te laat om zelf de luier van de krijtende spruit te vervangen. Maar Wilhelmina liet ons niet gaan. Zij was zo eenzaam en haar vriend bleek ook geen vriend te zijn. Uiteindelijk was het Datura die het probleem oploste. Hij zou een jaar bij haar blijven, als wij mochten gaan.
Al met al best een leuk kort, maar het had van mij nog wel een heel stuk spannender gemogen. Ik vond het erg jammer dat er absoluut geen overleg was tussen de personages. Maarja, Marianne is natuurlijk niet het beste personage voor een kort. Wel was het superleuk om Victor weer te zien!
De gezelligheid rondom het eten moest ik helaas overslaan omdat ik verwacht werd bij de beste pizzeria van Houten: mijn moeder's achtertuin.
