Badger's Business 2: High Stakes
Jan. 29th, 2013 08:24 pm![[personal profile]](https://www.dreamwidth.org/img/silk/identity/user.png){kind=small}
janestarzIt's been a while that I was NPC'ing at an event and Badger's Business 2 was even more strange as I was not cast into a particular role. I was very much looking forward to it, though.
Despite the usual hiccups of getting to the location (oh, to have a car and cattle prod!) once we were there we settled in quite nicely. NoKey made our beds and prepared himself for his role, while I helped cover all the windows with black paper and bordered doors with red-and-white tape for that true Space Station Feeling.
Once time-in was called, I called the shots as Flight Control. The usual chatter did not apply, thanks to several malfunctioning portophones. However, I think it was a nice touch to start the larp with the ships docking, with docking procedures and a little film of the process for each ship.
Once docked, I got to shout at several of the players for not following proper docking procedures or docking without even contacting Flight Control, and I enjoyed my Kaylee Chic outfit (something with flowers, lots of khaki, and big combat boots). I took a lot of pictures, but due to bad lighting and my own poor skill with the camera, most ended up being blurry.
I enjoyed the roles that I did have, though. Soon enough, people realised Ming Li, miss Flight Control, was also Comm officer aboard the space station and I was telling people there were whaves coming in for them or arranging whaves to go out. I also played a nameless blackjack dealer in a blue-white striped vest I had never before worn, and which doubled as Katie the waitress's costume.
The players were enjoying themselves tremendously, and all looked perfectly at ease in their costumes. They ranged from a true Engineer in blue coveralls (Oscar) to snooty companions rocking a snakeskin leather jacket (love ya, babe. Especially in that outfit. Rawr). Less hats, this time around, but the best one was still the one I made.![[livejournal.com profile]](https://www.dreamwidth.org/img/external/lj-userinfo.gif)
polomeus rocked the costume I made, including very wrongity wrong sunglasses, Agent Smith accent and hat. Players were shivering in fear at him, especially Captain Ghiscard of the Angelyne.
I also played nameless Alliance soldiers Best job in the world and This is my little 'Thunderchild'. Mieky and I had a strange synergy as Wilhelmina McKenzie and Ming Li.
Next to running around and taking pictures, I rocked backstage, pushing food and coffee upon the GMs and making sushi with the Master Cheftwilightbanana. Ton and I rocked the Saturday night dinner. When everyone was down with the pre-food shakes, we kicked ass and chewed bubble gum. Not only serving dinner to the High Table with Special Guests, but also making sure everyone could eat within fifteen minutes and making sure there was a second plate for the lot of them. Yay!
My final victory was being freed from my prison. Jane Maria Xiao, my Player Character, had been abducted and was being ransomed. Making the hostage movies was great fun. In one of them,bigboss was feeding me yoghurt as I was wobbling back and forth, being heavily drugged: "You wanted to see she was still alive? Well here she is. And she's eating well too!"
There was yoghurt drooling down my chin. Fun times!
The players finally freed me from the stasis pod I was being held in, and I was reunited with the crew. When I finally heard it was a casino, I called out to Reno: "We're going to rob a casino!"
Another great moment was hitting my captor over the head with a chair. And stealing food. Jane's back!
Debriefing van Ming Li
Comm. Officer van de BlackJack
De avond voor het toernooi was het een drukte van jewelste. Niet alleen kwam de cruiser Thunderchild het systeem binnen, maar ook de eerste gasten arriveerden. De eersten die wilden aanmeren was de Syntax Error, een stelletje lompe boeren die zich gedroegen alsof ze nog nooit eerder ergens gedockt waren. Gelukkig was een scherp woord voldoende om de piloot te herinneren aan zijn manieren, en al snel waren ze aangemeerd. Mogelijk heeft hij zijn flight manual erbij gepakt over de procedures, gezien de korte radiostilte tijdens hun approach. Het aanmeren ging als een droom, het was wel te zien dat meneer genoeg uurtjes geboekt had in zijn boot, en contact was zacht als een zonnetje.
De RaChid, die plasma lekte en duidelijk averij had opgelopen, loodste ik veilig naar binnen, maar hun vingers aan de knuppel waren duidelijk minder gewend aan lastige situaties. Of de thrusters nu minder goed waren afgesteld of de problemen aan hun schip daadwerkelijk groter waren dan ze aankonden is onbekend, maar naast enkele nare krassen aan de stuurboordzijde van de docking ring was de knal tot in de boordplaten onder mijn voeten te voelen.
De shuttle van de Nieuwe Horizon bevestigde het aanmeren op autopiloot, wat bijna net zo soepel ging als de Eventide. Beiden dockten zonder problemen. Tot mijn grote verrassing was er echter nog een schip aangemeerd. In docking port Alpha was het groene licht van de docking clamps aangesprongen, en een korte systeemcheck bevestigde dat een schip genaamd de Angelyne gewoon maar rogue was binnen komen zetten. Ik sprong op van mijn plekje tussen de consoles en begaf me naar de algemene ruimte, waar de trap van de docking bay uitkwam.
Ik schold de piloot van de Syntax puur voor de vorm nog even wat extra in zijn schoenen, in de hoop dat hij zijn manieren een volgende keer niet zou vergeten, en richtte me tot de crew van de Angelyne. Ze hadden geen verklaring voor hun gebrek aan manieren, hun breuk van flight protocol noch de radiostilte, en probeerden me maar al te snel af te poeieren.
De volgende ochtend bij het ontbijt kwamen de eerste whaves en pakjes binnen om te bezorgen. Voor dokter Sung Mei Long was er een pakje, wat een beetje eng klonk. Voor mevrouw Miller was een whave binnengekomen van een zeer statige oudere dame met een prachtige kimono, voor ene Michael een whave van een heer in strak pak. Het was wel duidelijk dat we een stelletje sjieke donders aan boord van de BlackJack hadden!
Helaas waren ze allemaal zo vroeg wakker, en begonnen ze te vragen naar de baas. Ik verzekerde ze ervan dat Shi Linzi nog niet wakker was, maar ze drongen aan. Of ik niet even kon gaan kijken...
Nou, dat heb ik geweten! Ik klopte aan op de deur van zijn persoonlijke vertrekken en heb hem wakker gemaakt. Ik ben maar gauw weggerend, maar hij was duidelijk niet gediend van de interruptie. Terwijl ik de openbare ruimte invluchtte, bulderde zijn stem me na. Ik geloof dat iedereen wel gezien heeft dat hij minder blij was met de verstoring van zijn ochtendmeditatie, maar het heeft ze niet tegengehouden om hem verder lastig te vallen.
Shi Linzi was minder blij met de schade aan zijn ruimtestation. Ik werd op het matje geroepen en hij legde me haarfijn uit dat mijn onkunde in het veilig en zacht aan te laten meren van zelfs een beschadigd schip niet onopgemerkt was gebleven en dat ik de schade aan de verf op de platen rondom de docking plates moest terugbetalen. Het maakte hem niet uit hoe, maar hij raadde me aan om bij Rosa een avondje te werken. Dat zou immers het snelste zijn om de schuld te vereffenen.
Rosa had die avond wel een karweitje voor me. Inspecteur Tombstone, voorheen van de alliantie, moest eens flink verwend worden, en het zou een hoop helpen als ik me op de man zou storten samen met de andere dames. Rosa zelf zou, als bij hoge uitzondering, ook haar best doen de heer te plezieren.
De man was groot, groter dan in werkelijkheid mogelijk zou moeten zijn, en met zijn mooie blauwe ogen en blonde haar ook nog eens knap. Alhoewel er een droevige ondertoon in zijn ogen blonk, was hij zeker wel blij met alle aandacht, en Rosa en ik speelden heen en weer in dubbelzinnige opmerkingen over mijn gebruikelijke werk. “Ik kan elk schip veilig in de haven loodsen;” spinde ik zachtjes in zijn oor, terwijl zijn arm over mijn schouders viel en hij me eens stevig tegen hem aandrukte. Maar langzaam maar zeker was het wel duidelijk dat dit niet mijn ding was. De man was vast wel heel aardig, maar had hij geen familie dan? En waarom moest hij door drie dames verwend worden, had hij niet genoeg aan eentje?
Terwijl de avond vorderde, kroop ik onder zijn bezitterige arm uit en schonk ik een drankje in. Toen Rosa hem afvoerde naar de hotelkamers, veinsde ik een ander klusje, en verzekerde ik dat ik ze achterna zou komen.
Een dubbele whisky hielp niet om mijn gemoederen tot rust te brengen en ik dronk er nog maar eentje. De crew van de Syntax nodigde me uit aan hun tafel, en gerustgesteld door hun oprechte plezier en eerlijkheid schoof ik aan. De piloot stelde me voor als “Miss Blackjack Flight Control” en we speelden een spelletje om de callsigns van iedereen te raden. Een van de heren aan tafel was zo knap als een gigolo. Zijn strakke grijze pak verborg het pistool aan zijn zijde vrijwel perfect, en ik had graag met hem verder gesproken ware het niet dat Eccleston en Reno (zo leerde ik later, tot die tijd stond hij gewoon bekend als Rhino) hem afvoerden naar hun schip.
Mijn oog viel op de fles whisky die Reno mee had gebracht. Ik greep de fles en ging ze achterna.
De Syntax was een mooi scheepje. Niet bijster schoon of opgeruimd, duidelijk een schip waarmee gewerkt werd. Restjes cargo, stro, stof en gereedschap lagen in de cargo bay maar Eccleston voerde me mee naar hun mess, waar vier stoelen in een kring stonden. Zowel Reno als Frost, de heer in het grijze pak, waren blij verrast om me te zien.
Na hun aandringen vertelde ik waarom ik bij Tombstone was geplant. De schuld bij Shi-Linzi zou ik waarschijnlijk nu moeten afbetalen, en met de kosten voor kost en inwoning – ook al waren het ration bars die we normaliter te verorberen kregen – zou dat nog wel even duren.
Het was Frost die een alternatief voorstelde. Hij was meer dan bereid om de nacht met mij door te brengen, en de volgende ochtend zou hij wel met Shi Linzi gaan praten.
De whisky hielp niet mee om mijn hoofd helder te houden, en ik stemde in. We lieten Reno en Eccleston achter op de Syntax.
Met een bonzend hoofd werd ik wakker in de luxe suite die Frost als kamer had geboekt. De man zelf lag als een engeltje te slapen, te knap om werkelijk waar te zijn.
Ik kon mezelf wel voor het hoofd slaan... nu had ik niets meer om mee te onderhandelen. Ik graaide mijn kleren bij elkaar en kleedde me in de badkamercel aan, en ontvluchtte de kamer.
Tijdens het werk kwam Glade Frost naar me toe. “Hey,” fluisterde hij in mijn oor. “Ik heb met je baas gepraat. Je schuld is opgelost.”
Ik kon mijn oren niet geloven! Zo had mijn moeder het nooit verteld! Je moest een man altijd eerst laten betalen, anders kreeg je niets meer. Het risico was anders veel te groot dat hij nooit een cent voor je gaf. Maar Frost was blijkbaar anders.... en mijn schuld was weg. Ik slaakte een klein kreetje en keek hem ongelovig aan. “Dat gaan we vieren, meid.” glimlachte die mooie gigolo naar me.
Maar werk ging ook door. Leslie kwam naar me toe met de vraag of ze een whave naar Shadow kon sturen. “Dat is in de Outer Rim, of niet?” vroeg ik haar. De outer rim, manen die maar half beschaafd waren, waar ze met paard en wagen het land bewerkten, of zoiets. Weinig kans dat haar ouders een computer konden bedienen, laat staan in hun boerderij een whave konden ontvangen. Ik nam een bericht voor haar op, wat ze op een postkantoor konden gaan beluisteren in de dichtstbijzijnde stad.
“Wat kost dat?” vroeg Leslie nog. Ze betaalde me in een fles zelfgestookte voda, wat ze 'beter dan wodka' noemde. Ik liet de fles aan Frost zien, en verzekerde hem dat we een feestje gingen bouwen.
Na het pokertoernooi zocht hij me weer op. Ik had de fles en twee bekers geregeld en we probeerden het bocht wat smaakte naar de smeer die Leslie op de motoronderdelen van de RaChid gebruikte. Het brandde zich een weg naar mijn maag.
Ik schonk ons nog twee kleine glaasjes in. Zo jong en zo knap, het zou zonde zijn als hij al te vroeg in slaap zou vallen! We togen naar zijn hotelkamer maar net toen ik naakt tussen de dekens lag, blafte er een machinegeweer elders in het station. Glade schoot zijn pak weer aan en rende meteen de kamer uit. Ik kreunde en begroef mijn hoofd onder de dekens.
Veel later kwam hij weer terug. De goudstaaf die hij gewonnen had in het toernooi stond nog onaangeroerd op zijn bagage. We maakten een afspraak dat we rest van Leslie's bocht zouden bewaren voor als hij terugkwam voor verdere zaken met Shi Linzi.
De dag na het toernooi werd het er niet veel duidelijker op. De browncoats aan boord van het station lieten het tot een confrontatie met de Alliance komen, en de waarschuwingslichten sprongen aan. Ik rende naar de Comm kamer, waar de foutmeldingen en waarschuwingsberichten over het scherm scrollden. Op de radar zag ik een stand-off tussen alliantiecruisers en de Thunderchild aan de ene kant, en een aantal browncoat sympatisanten aan de andere kant. Eén voor één koppelden de schepen los van de BlackJack...
So many great moments, despite headaches and energy levels dropping on Saturday. I took it easy on Sunday, my feet being completely shot.leonelescantre was kind enough to drop us off in Tilburg, and staying over for dinner and some more post-larp fun.
Next time: more of the same, please!
Despite the usual hiccups of getting to the location (oh, to have a car and cattle prod!) once we were there we settled in quite nicely. NoKey made our beds and prepared himself for his role, while I helped cover all the windows with black paper and bordered doors with red-and-white tape for that true Space Station Feeling.
Once time-in was called, I called the shots as Flight Control. The usual chatter did not apply, thanks to several malfunctioning portophones. However, I think it was a nice touch to start the larp with the ships docking, with docking procedures and a little film of the process for each ship.
Once docked, I got to shout at several of the players for not following proper docking procedures or docking without even contacting Flight Control, and I enjoyed my Kaylee Chic outfit (something with flowers, lots of khaki, and big combat boots). I took a lot of pictures, but due to bad lighting and my own poor skill with the camera, most ended up being blurry.
I enjoyed the roles that I did have, though. Soon enough, people realised Ming Li, miss Flight Control, was also Comm officer aboard the space station and I was telling people there were whaves coming in for them or arranging whaves to go out. I also played a nameless blackjack dealer in a blue-white striped vest I had never before worn, and which doubled as Katie the waitress's costume.
The players were enjoying themselves tremendously, and all looked perfectly at ease in their costumes. They ranged from a true Engineer in blue coveralls (Oscar) to snooty companions rocking a snakeskin leather jacket (love ya, babe. Especially in that outfit. Rawr). Less hats, this time around, but the best one was still the one I made.
polomeus rocked the costume I made, including very wrongity wrong sunglasses, Agent Smith accent and hat. Players were shivering in fear at him, especially Captain Ghiscard of the Angelyne. I also played nameless Alliance soldiers Best job in the world and This is my little 'Thunderchild'. Mieky and I had a strange synergy as Wilhelmina McKenzie and Ming Li.
Next to running around and taking pictures, I rocked backstage, pushing food and coffee upon the GMs and making sushi with the Master Chef
twilightbanana. Ton and I rocked the Saturday night dinner. When everyone was down with the pre-food shakes, we kicked ass and chewed bubble gum. Not only serving dinner to the High Table with Special Guests, but also making sure everyone could eat within fifteen minutes and making sure there was a second plate for the lot of them. Yay!My final victory was being freed from my prison. Jane Maria Xiao, my Player Character, had been abducted and was being ransomed. Making the hostage movies was great fun. In one of them,
bigboss was feeding me yoghurt as I was wobbling back and forth, being heavily drugged: "You wanted to see she was still alive? Well here she is. And she's eating well too!" There was yoghurt drooling down my chin. Fun times!
The players finally freed me from the stasis pod I was being held in, and I was reunited with the crew. When I finally heard it was a casino, I called out to Reno: "We're going to rob a casino!"
Another great moment was hitting my captor over the head with a chair. And stealing food. Jane's back!
Debriefing van Ming Li
Comm. Officer van de BlackJack
De avond voor het toernooi was het een drukte van jewelste. Niet alleen kwam de cruiser Thunderchild het systeem binnen, maar ook de eerste gasten arriveerden. De eersten die wilden aanmeren was de Syntax Error, een stelletje lompe boeren die zich gedroegen alsof ze nog nooit eerder ergens gedockt waren. Gelukkig was een scherp woord voldoende om de piloot te herinneren aan zijn manieren, en al snel waren ze aangemeerd. Mogelijk heeft hij zijn flight manual erbij gepakt over de procedures, gezien de korte radiostilte tijdens hun approach. Het aanmeren ging als een droom, het was wel te zien dat meneer genoeg uurtjes geboekt had in zijn boot, en contact was zacht als een zonnetje.
De RaChid, die plasma lekte en duidelijk averij had opgelopen, loodste ik veilig naar binnen, maar hun vingers aan de knuppel waren duidelijk minder gewend aan lastige situaties. Of de thrusters nu minder goed waren afgesteld of de problemen aan hun schip daadwerkelijk groter waren dan ze aankonden is onbekend, maar naast enkele nare krassen aan de stuurboordzijde van de docking ring was de knal tot in de boordplaten onder mijn voeten te voelen.
De shuttle van de Nieuwe Horizon bevestigde het aanmeren op autopiloot, wat bijna net zo soepel ging als de Eventide. Beiden dockten zonder problemen. Tot mijn grote verrassing was er echter nog een schip aangemeerd. In docking port Alpha was het groene licht van de docking clamps aangesprongen, en een korte systeemcheck bevestigde dat een schip genaamd de Angelyne gewoon maar rogue was binnen komen zetten. Ik sprong op van mijn plekje tussen de consoles en begaf me naar de algemene ruimte, waar de trap van de docking bay uitkwam.
Ik schold de piloot van de Syntax puur voor de vorm nog even wat extra in zijn schoenen, in de hoop dat hij zijn manieren een volgende keer niet zou vergeten, en richtte me tot de crew van de Angelyne. Ze hadden geen verklaring voor hun gebrek aan manieren, hun breuk van flight protocol noch de radiostilte, en probeerden me maar al te snel af te poeieren.
De volgende ochtend bij het ontbijt kwamen de eerste whaves en pakjes binnen om te bezorgen. Voor dokter Sung Mei Long was er een pakje, wat een beetje eng klonk. Voor mevrouw Miller was een whave binnengekomen van een zeer statige oudere dame met een prachtige kimono, voor ene Michael een whave van een heer in strak pak. Het was wel duidelijk dat we een stelletje sjieke donders aan boord van de BlackJack hadden!
Helaas waren ze allemaal zo vroeg wakker, en begonnen ze te vragen naar de baas. Ik verzekerde ze ervan dat Shi Linzi nog niet wakker was, maar ze drongen aan. Of ik niet even kon gaan kijken...
Nou, dat heb ik geweten! Ik klopte aan op de deur van zijn persoonlijke vertrekken en heb hem wakker gemaakt. Ik ben maar gauw weggerend, maar hij was duidelijk niet gediend van de interruptie. Terwijl ik de openbare ruimte invluchtte, bulderde zijn stem me na. Ik geloof dat iedereen wel gezien heeft dat hij minder blij was met de verstoring van zijn ochtendmeditatie, maar het heeft ze niet tegengehouden om hem verder lastig te vallen.
Shi Linzi was minder blij met de schade aan zijn ruimtestation. Ik werd op het matje geroepen en hij legde me haarfijn uit dat mijn onkunde in het veilig en zacht aan te laten meren van zelfs een beschadigd schip niet onopgemerkt was gebleven en dat ik de schade aan de verf op de platen rondom de docking plates moest terugbetalen. Het maakte hem niet uit hoe, maar hij raadde me aan om bij Rosa een avondje te werken. Dat zou immers het snelste zijn om de schuld te vereffenen.
Rosa had die avond wel een karweitje voor me. Inspecteur Tombstone, voorheen van de alliantie, moest eens flink verwend worden, en het zou een hoop helpen als ik me op de man zou storten samen met de andere dames. Rosa zelf zou, als bij hoge uitzondering, ook haar best doen de heer te plezieren.
De man was groot, groter dan in werkelijkheid mogelijk zou moeten zijn, en met zijn mooie blauwe ogen en blonde haar ook nog eens knap. Alhoewel er een droevige ondertoon in zijn ogen blonk, was hij zeker wel blij met alle aandacht, en Rosa en ik speelden heen en weer in dubbelzinnige opmerkingen over mijn gebruikelijke werk. “Ik kan elk schip veilig in de haven loodsen;” spinde ik zachtjes in zijn oor, terwijl zijn arm over mijn schouders viel en hij me eens stevig tegen hem aandrukte. Maar langzaam maar zeker was het wel duidelijk dat dit niet mijn ding was. De man was vast wel heel aardig, maar had hij geen familie dan? En waarom moest hij door drie dames verwend worden, had hij niet genoeg aan eentje?
Terwijl de avond vorderde, kroop ik onder zijn bezitterige arm uit en schonk ik een drankje in. Toen Rosa hem afvoerde naar de hotelkamers, veinsde ik een ander klusje, en verzekerde ik dat ik ze achterna zou komen.
Een dubbele whisky hielp niet om mijn gemoederen tot rust te brengen en ik dronk er nog maar eentje. De crew van de Syntax nodigde me uit aan hun tafel, en gerustgesteld door hun oprechte plezier en eerlijkheid schoof ik aan. De piloot stelde me voor als “Miss Blackjack Flight Control” en we speelden een spelletje om de callsigns van iedereen te raden. Een van de heren aan tafel was zo knap als een gigolo. Zijn strakke grijze pak verborg het pistool aan zijn zijde vrijwel perfect, en ik had graag met hem verder gesproken ware het niet dat Eccleston en Reno (zo leerde ik later, tot die tijd stond hij gewoon bekend als Rhino) hem afvoerden naar hun schip.
Mijn oog viel op de fles whisky die Reno mee had gebracht. Ik greep de fles en ging ze achterna.
De Syntax was een mooi scheepje. Niet bijster schoon of opgeruimd, duidelijk een schip waarmee gewerkt werd. Restjes cargo, stro, stof en gereedschap lagen in de cargo bay maar Eccleston voerde me mee naar hun mess, waar vier stoelen in een kring stonden. Zowel Reno als Frost, de heer in het grijze pak, waren blij verrast om me te zien.
Na hun aandringen vertelde ik waarom ik bij Tombstone was geplant. De schuld bij Shi-Linzi zou ik waarschijnlijk nu moeten afbetalen, en met de kosten voor kost en inwoning – ook al waren het ration bars die we normaliter te verorberen kregen – zou dat nog wel even duren.
Het was Frost die een alternatief voorstelde. Hij was meer dan bereid om de nacht met mij door te brengen, en de volgende ochtend zou hij wel met Shi Linzi gaan praten.
De whisky hielp niet mee om mijn hoofd helder te houden, en ik stemde in. We lieten Reno en Eccleston achter op de Syntax.
Met een bonzend hoofd werd ik wakker in de luxe suite die Frost als kamer had geboekt. De man zelf lag als een engeltje te slapen, te knap om werkelijk waar te zijn.
Ik kon mezelf wel voor het hoofd slaan... nu had ik niets meer om mee te onderhandelen. Ik graaide mijn kleren bij elkaar en kleedde me in de badkamercel aan, en ontvluchtte de kamer.
Tijdens het werk kwam Glade Frost naar me toe. “Hey,” fluisterde hij in mijn oor. “Ik heb met je baas gepraat. Je schuld is opgelost.”
Ik kon mijn oren niet geloven! Zo had mijn moeder het nooit verteld! Je moest een man altijd eerst laten betalen, anders kreeg je niets meer. Het risico was anders veel te groot dat hij nooit een cent voor je gaf. Maar Frost was blijkbaar anders.... en mijn schuld was weg. Ik slaakte een klein kreetje en keek hem ongelovig aan. “Dat gaan we vieren, meid.” glimlachte die mooie gigolo naar me.
Maar werk ging ook door. Leslie kwam naar me toe met de vraag of ze een whave naar Shadow kon sturen. “Dat is in de Outer Rim, of niet?” vroeg ik haar. De outer rim, manen die maar half beschaafd waren, waar ze met paard en wagen het land bewerkten, of zoiets. Weinig kans dat haar ouders een computer konden bedienen, laat staan in hun boerderij een whave konden ontvangen. Ik nam een bericht voor haar op, wat ze op een postkantoor konden gaan beluisteren in de dichtstbijzijnde stad.
“Wat kost dat?” vroeg Leslie nog. Ze betaalde me in een fles zelfgestookte voda, wat ze 'beter dan wodka' noemde. Ik liet de fles aan Frost zien, en verzekerde hem dat we een feestje gingen bouwen.
Na het pokertoernooi zocht hij me weer op. Ik had de fles en twee bekers geregeld en we probeerden het bocht wat smaakte naar de smeer die Leslie op de motoronderdelen van de RaChid gebruikte. Het brandde zich een weg naar mijn maag.
Ik schonk ons nog twee kleine glaasjes in. Zo jong en zo knap, het zou zonde zijn als hij al te vroeg in slaap zou vallen! We togen naar zijn hotelkamer maar net toen ik naakt tussen de dekens lag, blafte er een machinegeweer elders in het station. Glade schoot zijn pak weer aan en rende meteen de kamer uit. Ik kreunde en begroef mijn hoofd onder de dekens.
Veel later kwam hij weer terug. De goudstaaf die hij gewonnen had in het toernooi stond nog onaangeroerd op zijn bagage. We maakten een afspraak dat we rest van Leslie's bocht zouden bewaren voor als hij terugkwam voor verdere zaken met Shi Linzi.
De dag na het toernooi werd het er niet veel duidelijker op. De browncoats aan boord van het station lieten het tot een confrontatie met de Alliance komen, en de waarschuwingslichten sprongen aan. Ik rende naar de Comm kamer, waar de foutmeldingen en waarschuwingsberichten over het scherm scrollden. Op de radar zag ik een stand-off tussen alliantiecruisers en de Thunderchild aan de ene kant, en een aantal browncoat sympatisanten aan de andere kant. Eén voor één koppelden de schepen los van de BlackJack...
So many great moments, despite headaches and energy levels dropping on Saturday. I took it easy on Sunday, my feet being completely shot.
leonelescantre was kind enough to drop us off in Tilburg, and staying over for dinner and some more post-larp fun. Next time: more of the same, please!
![[identity profile]](https://www.dreamwidth.org/img/silk/identity/openid.png){kind=small}
no subject
Date: 2013-01-30 04:36 pm (UTC)no subject
Date: 2013-01-30 05:06 pm (UTC)