Maerquin W31 - Einde of Begin?
Nov. 20th, 2012 09:58 pm![[personal profile]](https://www.dreamwidth.org/img/silk/identity/user.png){kind=small}
janestarzSteeds meer kreeg Marianne het gevoel dat er iets tussen haar en haar God stond. De precaire balans in haar hoofd deed het geen goed. Het was soms vechten om een momentje rust, maar eenheid was ver te zoeken. En nu dit.
Al snel na aankomst in Bheesd had ze een rustig plekje in de herberg opgezocht, maar Polomeus had het kamertje vlakbij in beslag genomen. De deur sloot zich met een knal en zeer dubieuze geluiden klonken van de andere kant. Toen ze Claudius met een zwart-witte bal kleding langs zag komen, die geheel tegen zijn wil in de richting van de deur opgetrokken werd, wist ze eigenlijk wel genoeg. Ze fluisterde snel nog een zegening voor Verandering, en wachtte af tot de deur weer open ging.
Polomeus stapte naar buiten. Onmiskenbaar zijn ogen, maar nu omkaderd door een olijk zwart-wit masker. Op zijn hoofd een tooi in de twee kleuren en belletjes aan de pelerine om zijn hals.
Nadat hij de gelagkamer verder instoof om hem (nog) onveilig(er) te maken, zette ze zich aan een tafeltje met een kopje thee. Valentijn schoof aan.
Langzaam leek de omgeving te vervagen, en bevond ze zich ineens in een duistere kamer. Bij het schaarse kaarslicht zag ze een grotesk hoofd met grote horens. Zaunar begroette haar met een maar al te bekende knik.
"Wil je een kopje thee?" vroeg de demon. Tussen hen in was een laag tafeltje geplaatst, met daarop een schaaltje koekjes.
"Ik hoef helemaal niets van jou." beet ze hem toe.
"Neem een koekje."
Hij probeerde haar te paaien, maar ze ontkende alles. Hoe werkte dat toch, en was dat bij demonen ook zo? Dat als je ze hen onkende, zij geen macht over je zouden hebben?
Marianne tierde, maar tegenover haar bleef de demon rustig en kalm. Ze worstelde met haar woorden. "Ik ben van Kharnun!"
"Dat denk je maar." zei Zaunar. "Hij zal er wel even aan moeten wennen dat Hij jou met mij moet delen."
Uiteindelijk liet hij haar gaan, verscheen ze weer in de herberg waar een zeer verontruste Valentijn inmiddels hulptroepen had ingeroepen.
"Waar was je?" eiste de man. "Ik kon je niet eens meer voelen." De nadruk op het laatste woord ontging haar.
Haar gedachten vlogen gehaast voorbij. Als Zaunar inderdaad tussen haar en Kharnun instond... Ze dacht nog dieper na. Faye kende het probleem als geen ander, zijn aanwezigheid was het sterkst als zij met de scepter zwaaide.
Marianne maakte een beslissing, en probeerde haar geest kalm doch vastberaden onder controle te houden. Ze wenkte Valentijn dichterbij. "Haal Polomeus. Zeg hem dat Faye er nu uit moet."
Van binnen krijste er iets, klauwde het aan haar ijzeren grip. En hoe hard Faye ook vocht, ze wist donders goed dat als zij de link was met Zaunar, dat ze nooit geheel van Kharnun meer kon zijn. Die gedachte was waarschijnlijk de enige reden dat ze niet direct rechtsomkeert maakte, door de muur naar buiten sprong en nooit meer zou stoppen met rennen.
Claudius hielp haar naar het kleine kamertje. Faye worstelde, hing haar gewicht in de strijd, maar uiteindelijk knielden ze tussen Edith en Polomeus in het kamertje waar zo kort geleden nog een heel ander ritueel zich afgespeeld had.
Edith begeleidde haar de meditatie in, en Polomeus pakte voorzichtig hun hoofd vast. Zijn stem was vastberaden. Hij daalde af in de kronkels van hun geesten en analyseerde voorzichtig wie er daar waren.
De Schrijfster zat verlegen in een hoekje, haar gezicht in concentratie en een kroontjespen tussen haar vingers.
Marianne, die rustig knikte, dat het goed was zo.
Faye staarde naar hem, als een kat in het nauw. Haar blik spuugde haat, maar ergens was er twijfel.
Hij pakte Faye vast, en probeerde haar mee te nemen. "Ik neem je mee naar mijn geest." zei Polomeus.
"Als ik ga, neem ik De Schrijfster mee." dreigde Faye.
"Nee, dat doe je niet." zei Polomeus.
Het was een worsteling in een geest niet van hem, maar uiteindelijk lukte het hem om Faye mee te nemen naar zijn eigen hoofd. Eenmaal daar, kraste en worstelde Faye verder, maar Marianne was niet langer een onderdeel van de strijd. Zijn vastberadenheid overwon, en met heldere stem zei hij de incantatie van Cleanse Mind.
Marianne huilde zachtjes, hopende dat het nu klaar was. Haar handen trilden, haar hoofd leek wel leeg, een gat zo groot als de Schoot der Goden. Voorzichtig haalde ze de ketting tevoorschijn. Ze had hen het teken van Zaunar laten zien wat naast haar eigen beeltenis was verschenen en Victor had verstoten. Nu waren beide helften leeg.
"Heb je al eens geprobeerd om een spreuk te doen, uit naam van Kharnun?"
Marianne dacht eens na. Ze pakte haar beker thee wat steviger vast, en concentreerde zich. Heel even leek het alsof er wat gebeurde, maar toen ze keek was de beker nog steeds een beker met thee.
Ineens begon het, alsof het een spelletje was. De beker thee veranderde van vorm en de thee verdween. Met een licht ploppend geluid veranderde de beker in een grote spin. De spin veranderde weer in een set dobbelstenen. Elke minuut veranderde het.
Marianne keek verbouwereerd naar datgene wat in haar handen verscheen. Het was de Bol van Allemagus. Ze hield hem omhoog, keek een van haar vrienden aan, en zei alleen maar "Help?".
De Bol verdween.
Iemand was duidelijk een spelletje aan het spelen.
Als het ritueel van Polomeus gewerkt zou hebben, zou ze weer een gebed aan Kharnun kunnen richten. Een test, om te kijken of er nog steeds iets tussen hen instond. Om haarzelf weer aan hem te wijden, als het ware. Ze griste een aantal dingen van de tafel in de herberg en toog naar buiten.
Een bezorgde Lando bij de poort waarschuwde haar dat ze niet te ver moest gaan. Er waren nog steeds halfelven in het bos. Vlakbij de bosrand hield ze stil. Ze richtte haar gedachten op haar God en riep hem aan, offerde aan hem dat wat ze meegenomen had, en boog haar hoofd.
Even voelde het alsof een hand haar schouder aanraakte. Marianne zuchtte blij.
Achter haar hoorde ze een stem.
Ze draaide zich om, en keek recht in de foeilelijke tronie van Zaunar. Boos krabbelde ze omhoog, zijn woorden negerend. Ze probeerde met haar staf de bol die hij in zijn handen had weg te slaan, maar Zaunar was te snel. Ze graaide ernaar, probeerde de bol weer terug te stelen, maar wederom was hij te snel. Met een zwaai van zijn arm maaide hij haar opzij. Ze werd met grote kracht achteruit geworpen. Het gras was nat en ijskoud, maar Marianne krabbelde omhoog. Weer probeerde ze de bol te grijpen, maar Zaunar was te sterk. Een krachtige stoot maakte dat ze verder achteruit vloog en wederom in het koude gras smakte.
Van bij de poort hoorde ze Lando's stem. Hij kwam aangerend, en hielp haar omhoog. Zaunar was verdwenen, met de Bol van Allemagus.
De volgende ochtend repareerde Marianne haar jurk. Haar tuimelingen door het gras hadden haar rok gescheurd, maar al snel kon ze de trappen afdalen naar het ontbijt.
Ondanks alles wat ze geprobeerd hadden was Zaunar toch te sterk. Faye was weg, maar het had niet mogen baten. Nog steeds stond die afzichtelijke demon tussen haar en haar God in.
Na het ontbijt schoof Valentijn bij haar aan tafel. Hij wilde even pauze, want hij was net met Ogrim in de kerkers geweest, waar ze tegen een deur aangelopen waren waar ze niet doorheen kwamen.
Marianne stelde voor om samen nog eens te gaan kijken, met zijn tweeën moesten ze dat slot toch wel open krijgen? Ze daalden af onder een luik in een kamertje achteraf en kropen door de smerige gangen. De kerkers waren ijskoud, en Marianne voelde zich zogauw ze een meter verder waren slechter dan ooit. De kerker was redelijk vervallen, het was af en toe zo erg dat ze op hun buik verder gingen. Uiteindelijk kwamen ze bij een zeer onwelriekend lijk en een gesloten deur. Marianne schoof voorzichtig voorbij het lijk en probeerde het slot open te krijgen. De kou sijpelde haar kracht weg, en langzaam zakte ze verder en verder in slaap.
Valentijn schudde haar wakker. Hij leek extreem opgewekt en wilde graag het slot nog eens proberen. Marianne maakte moeizaam plaats voor hem. Hun geduld werd beloond met een klik van het slot.
De deur was open.
Ze zetten de tas van Valentijn in de deuropening zodat de deur niet dicht kon vallen en verkenden voorzichtig de volgende kamer. Marianne herkende het teken van Septis in een rituele cirkel aan hun rechterhand. Goovarr's teken was de volgende. Koortsachtig liepen ze de kring rond, en uiteindelijk, als laatste teken aan de linkerkant, vonden ze het teken van Kharnun. Achter hen viel de deur met een harde knal dicht.
Marianne onderdrukte een vlaag van paniek. Naar buiten kon ze wel, en dan kon ze hulp halen voor Valentijn. Ze dacht na. De ruimte waarin ze zich bevonden was muf, en bij het flakkerende licht van hun kaarsje kon ze de schaduwen zien bewegen. Vleermuizen schrokken op van het onverwachte bezoek.
Terwijl Marianne het teken van Kharnun bestudeerde, voelde ze een vlaag van devotie en een onoverkomenlijke neiging om het perkament waar Zijn teken en de tekst die Hem beschreef doormidden te scheuren. Ze rukte haar blik los van het papier en viel achterover.
De ruimte was stil en rustig, en bovenal: onaangetast door de vieze klauwen van Zaunar. Was dit dan een plek waar de demon niet kon komen? Dat zou betekenen dat hier de Goden nog puur waren. Dat de gevoelens hier de waarheid waren.
Zonder nogmaals na te denken, greep Marianne haar buidel. Valentijn deed hetzelfde. Een regen van crets, Zepultoeraanse kristallen en een enkele bloedsteen daalde neer rond het teken van Kharnun. Een aantal flesjes met ritueel zand en wat magische drankjes rolden over de vloer. "Aanvaard ons offer."
Marianne pakte het perkament vast. De keuze was o zo moeilijk, maar het voelde goed. Het teken moest stuk. Met een schreeuw van pijn trok ze een hoek van het perkament kapot. Nu ze begonnen was, moest ze doorgaan. Nog een stuk van het perkament werd losgescheurd.
Buiten adem zakte ze terug op haar hielen. Het zegel van Kharnun was stuk.
In de cirkel verscheen een groot hangslot. De stapel crets en edelstenen was inmiddels verdwenen. Valentijn pakte zijn gereedschap erbij en Marianne groef ook in haar buideltje. Met een aantal van de fijne metalen pinnetjes tussen haar lippen toog ze aan het werk. Een torque, een aantal kromme metalen pinnetjes en een veiligheidsspeld die Valentijn aanreikte gingen het slot in. Voorzichtig voelde ze de binnenkant van het slot, maar haar concentratie werd verstoord door de aankomst van anderen. Ogrim hoorde ze duidelijk rondstampen door de kamer, en Lando knielde bij het gescheurde teken van Ranaa. Valentijn maande ze tot stilte, maar steeds weer werd haar concentratie verstoord.
Tot er een zachte klik hoorbaar was en het slot opensprong. Er galmde een stem door de ruimte. "Gij, voorvechter van Kharnun, aanschouw Zijn Geheim..."
Eenmaal weer bovengronds haalde Marianne diep adem. Hun tocht door de kerkers was vreselijk uitputtend geweest, maar de stem die haar het Geheim van Kharnun vertelde leek haar nieuwe energie te geven. Een klein stukje perkament, zodat ze het niet zou kunnen vergeten, was haar toebedeeld. Niets leek haar opluchting te kunnen dempen, zelfs niet Valencia, een oude Zepultoeraanse bekende die met haar wilde praten, of het gevecht van de Walvisbaaier die met Falco wilde trouwen. De onder het bloed besmeurde gedaante leek een vrouw te zijn, die luidkeels Volkmar aanriep.
Die avond, nadat Marianne terugkeerde, nam ze plaats aan een tafeltje. Het was duidelijk geweest dat ze goed gereinigd had moeten worden, en een zevental stille schrobbers hadden daar duidelijk zorg voor gedragen. Nadat ze zonder ceremonie de deur weer uit was gezet, draaide Marianne zich weer om, maar het badhuis waar ze onder handen genomen was, was verdwenen. In plaats daarvan zag ze in de verte de lichtjes van Bheesd.
In de herberg schoof ze aan een tafeltje. Edith leek boos te zijn, en Polomeus ontweek haar. Het was Valentijn die aan tafel schoof en langzaam, tergend langzaam, begon te vertellen over de gebeurtenissen van die avond. Er was iets goed mis, maar Valentijn vertelde rustig in chronologische volgorde verder.
Claudius was dood.
Hij had zijn leven gegeven in het gevecht met Zaunar, en terwijl hij het apparaat gebruikte wat de demon de das om deed, was zijn leven weggeglipt. Een marmeren vorm was alles wat er van hem over bleef. Het was bijna niet te bevatten.
De rest van de tijd leek aan haar voorbij te gaan. Marianne schreef het Geheim van Kharnun over in haar boekje, tergend langzaam vanwege het schoonschrift wat ze gebruikte, en kopieerde de tekst nogmaals voor Sipke. Ze werd door de plaatselijke bevolking profeet genoemd, en probeerde de andere profetieën ook te verzamelen. Orgim vroeg haar nog of zij de profetie van Volkmar kon aanpassen, waarna Volkmar zijn ongenoegen duidelijk kenbaar maakte aan Ogrim door hem een flink pak rammel te geven.
Een groot deel van de aanwezigen verdween verder in de kerkers, op zoek naar Valencia, die een vampier was geworden. Marianne miste het geheel, niemand vroeg haar meer wat, en wantrouwende blikken waren alom. Ze bleef bij Edith en Polomeus in de buurt, en maakte plannen voor de begrafenis van Claudius met Fedor.
Pas toen Valencia en haar ondoden verslagen waren, was het tijd om de spullen te pakken. Sommigen zouden afreizen naar Orkenslacht, om verslag te doen aan de baron. Marianne had al een brief naar de heer Wytteveen gestuurd, om hem in te lichten over de dood van hun zoon. Nu zou zij erachteraan reizen, om te vertellen wie Claudius was geweest.
De groep vertrok uit Bheesd, en in gedachten verzonken liep Marianne mee met de groep. Valentijn had zich discreet in de buurt van Ellenora opgesteld, die aan de arm van Fedor wandelde. Lando liep voorop, spelend met een lucifer. Maar Marianne zag het allemaal niet.
Het was zo stil in haar hoofd, nu ze alleen was.
-----
Geweldige Maerquin met oh zo leuke dingen om te doen. Helaas was mijn uitstapje op zaterdagavond toch een enorme spelbreker. Ik had zoveel belangrijke dingen gemist, was nergens te vinden voor andere spelers en ik kon maar moeilijk bijgepraat worden achteraf. Het leek wel alsof Marianne ineens letterlijk buitenspel gezet was. Dingen werden overhaast besloten en ik kreeg er geen speld meer tussen. Zo kwam ik er ineens vijf minuten voor tijd-uit achter dat er een extra zwarte wolk was verschenen...
Daarnaast natuurlijk lastig om te spelen met wederom een nieuw aspect van het personage, temidden van de scherven van al het verraad wat je voorheen gepleegd hebt en de dramatische dood van Claudius. Hoe speel je dat nou uit! Een van je vrienden, waar je dus net achter gekomen bent dat hij toch wel alles voor jou doet is ineens dood, en je hebt geen afscheid kunnen nemen. Hoezo zwart gat? En toch had ik geen zin in alleen maar emo-play, dus ik speelde het voornamelijk uit alsof ik in shock was, wat het nog veel lastiger maakte om aansluiting te zoeken.
Voor de volgende, waar ik alweer helemaal voor sta te springen, heb ik zeker wel plannetjes, dus kom maar op!
Al snel na aankomst in Bheesd had ze een rustig plekje in de herberg opgezocht, maar Polomeus had het kamertje vlakbij in beslag genomen. De deur sloot zich met een knal en zeer dubieuze geluiden klonken van de andere kant. Toen ze Claudius met een zwart-witte bal kleding langs zag komen, die geheel tegen zijn wil in de richting van de deur opgetrokken werd, wist ze eigenlijk wel genoeg. Ze fluisterde snel nog een zegening voor Verandering, en wachtte af tot de deur weer open ging.
Polomeus stapte naar buiten. Onmiskenbaar zijn ogen, maar nu omkaderd door een olijk zwart-wit masker. Op zijn hoofd een tooi in de twee kleuren en belletjes aan de pelerine om zijn hals.
Nadat hij de gelagkamer verder instoof om hem (nog) onveilig(er) te maken, zette ze zich aan een tafeltje met een kopje thee. Valentijn schoof aan.
Langzaam leek de omgeving te vervagen, en bevond ze zich ineens in een duistere kamer. Bij het schaarse kaarslicht zag ze een grotesk hoofd met grote horens. Zaunar begroette haar met een maar al te bekende knik.
"Wil je een kopje thee?" vroeg de demon. Tussen hen in was een laag tafeltje geplaatst, met daarop een schaaltje koekjes.
"Ik hoef helemaal niets van jou." beet ze hem toe.
"Neem een koekje."
Hij probeerde haar te paaien, maar ze ontkende alles. Hoe werkte dat toch, en was dat bij demonen ook zo? Dat als je ze hen onkende, zij geen macht over je zouden hebben?
Marianne tierde, maar tegenover haar bleef de demon rustig en kalm. Ze worstelde met haar woorden. "Ik ben van Kharnun!"
"Dat denk je maar." zei Zaunar. "Hij zal er wel even aan moeten wennen dat Hij jou met mij moet delen."
Uiteindelijk liet hij haar gaan, verscheen ze weer in de herberg waar een zeer verontruste Valentijn inmiddels hulptroepen had ingeroepen.
"Waar was je?" eiste de man. "Ik kon je niet eens meer voelen." De nadruk op het laatste woord ontging haar.
Haar gedachten vlogen gehaast voorbij. Als Zaunar inderdaad tussen haar en Kharnun instond... Ze dacht nog dieper na. Faye kende het probleem als geen ander, zijn aanwezigheid was het sterkst als zij met de scepter zwaaide.
Marianne maakte een beslissing, en probeerde haar geest kalm doch vastberaden onder controle te houden. Ze wenkte Valentijn dichterbij. "Haal Polomeus. Zeg hem dat Faye er nu uit moet."
Van binnen krijste er iets, klauwde het aan haar ijzeren grip. En hoe hard Faye ook vocht, ze wist donders goed dat als zij de link was met Zaunar, dat ze nooit geheel van Kharnun meer kon zijn. Die gedachte was waarschijnlijk de enige reden dat ze niet direct rechtsomkeert maakte, door de muur naar buiten sprong en nooit meer zou stoppen met rennen.
Claudius hielp haar naar het kleine kamertje. Faye worstelde, hing haar gewicht in de strijd, maar uiteindelijk knielden ze tussen Edith en Polomeus in het kamertje waar zo kort geleden nog een heel ander ritueel zich afgespeeld had.
Edith begeleidde haar de meditatie in, en Polomeus pakte voorzichtig hun hoofd vast. Zijn stem was vastberaden. Hij daalde af in de kronkels van hun geesten en analyseerde voorzichtig wie er daar waren.
De Schrijfster zat verlegen in een hoekje, haar gezicht in concentratie en een kroontjespen tussen haar vingers.
Marianne, die rustig knikte, dat het goed was zo.
Faye staarde naar hem, als een kat in het nauw. Haar blik spuugde haat, maar ergens was er twijfel.
Hij pakte Faye vast, en probeerde haar mee te nemen. "Ik neem je mee naar mijn geest." zei Polomeus.
"Als ik ga, neem ik De Schrijfster mee." dreigde Faye.
"Nee, dat doe je niet." zei Polomeus.
Het was een worsteling in een geest niet van hem, maar uiteindelijk lukte het hem om Faye mee te nemen naar zijn eigen hoofd. Eenmaal daar, kraste en worstelde Faye verder, maar Marianne was niet langer een onderdeel van de strijd. Zijn vastberadenheid overwon, en met heldere stem zei hij de incantatie van Cleanse Mind.
Marianne huilde zachtjes, hopende dat het nu klaar was. Haar handen trilden, haar hoofd leek wel leeg, een gat zo groot als de Schoot der Goden. Voorzichtig haalde ze de ketting tevoorschijn. Ze had hen het teken van Zaunar laten zien wat naast haar eigen beeltenis was verschenen en Victor had verstoten. Nu waren beide helften leeg.
"Heb je al eens geprobeerd om een spreuk te doen, uit naam van Kharnun?"
Marianne dacht eens na. Ze pakte haar beker thee wat steviger vast, en concentreerde zich. Heel even leek het alsof er wat gebeurde, maar toen ze keek was de beker nog steeds een beker met thee.
Ineens begon het, alsof het een spelletje was. De beker thee veranderde van vorm en de thee verdween. Met een licht ploppend geluid veranderde de beker in een grote spin. De spin veranderde weer in een set dobbelstenen. Elke minuut veranderde het.
Marianne keek verbouwereerd naar datgene wat in haar handen verscheen. Het was de Bol van Allemagus. Ze hield hem omhoog, keek een van haar vrienden aan, en zei alleen maar "Help?".
De Bol verdween.
Iemand was duidelijk een spelletje aan het spelen.
Als het ritueel van Polomeus gewerkt zou hebben, zou ze weer een gebed aan Kharnun kunnen richten. Een test, om te kijken of er nog steeds iets tussen hen instond. Om haarzelf weer aan hem te wijden, als het ware. Ze griste een aantal dingen van de tafel in de herberg en toog naar buiten.
Een bezorgde Lando bij de poort waarschuwde haar dat ze niet te ver moest gaan. Er waren nog steeds halfelven in het bos. Vlakbij de bosrand hield ze stil. Ze richtte haar gedachten op haar God en riep hem aan, offerde aan hem dat wat ze meegenomen had, en boog haar hoofd.
Even voelde het alsof een hand haar schouder aanraakte. Marianne zuchtte blij.
Achter haar hoorde ze een stem.
Ze draaide zich om, en keek recht in de foeilelijke tronie van Zaunar. Boos krabbelde ze omhoog, zijn woorden negerend. Ze probeerde met haar staf de bol die hij in zijn handen had weg te slaan, maar Zaunar was te snel. Ze graaide ernaar, probeerde de bol weer terug te stelen, maar wederom was hij te snel. Met een zwaai van zijn arm maaide hij haar opzij. Ze werd met grote kracht achteruit geworpen. Het gras was nat en ijskoud, maar Marianne krabbelde omhoog. Weer probeerde ze de bol te grijpen, maar Zaunar was te sterk. Een krachtige stoot maakte dat ze verder achteruit vloog en wederom in het koude gras smakte.
Van bij de poort hoorde ze Lando's stem. Hij kwam aangerend, en hielp haar omhoog. Zaunar was verdwenen, met de Bol van Allemagus.
De volgende ochtend repareerde Marianne haar jurk. Haar tuimelingen door het gras hadden haar rok gescheurd, maar al snel kon ze de trappen afdalen naar het ontbijt.
Ondanks alles wat ze geprobeerd hadden was Zaunar toch te sterk. Faye was weg, maar het had niet mogen baten. Nog steeds stond die afzichtelijke demon tussen haar en haar God in.
Na het ontbijt schoof Valentijn bij haar aan tafel. Hij wilde even pauze, want hij was net met Ogrim in de kerkers geweest, waar ze tegen een deur aangelopen waren waar ze niet doorheen kwamen.
Marianne stelde voor om samen nog eens te gaan kijken, met zijn tweeën moesten ze dat slot toch wel open krijgen? Ze daalden af onder een luik in een kamertje achteraf en kropen door de smerige gangen. De kerkers waren ijskoud, en Marianne voelde zich zogauw ze een meter verder waren slechter dan ooit. De kerker was redelijk vervallen, het was af en toe zo erg dat ze op hun buik verder gingen. Uiteindelijk kwamen ze bij een zeer onwelriekend lijk en een gesloten deur. Marianne schoof voorzichtig voorbij het lijk en probeerde het slot open te krijgen. De kou sijpelde haar kracht weg, en langzaam zakte ze verder en verder in slaap.
Valentijn schudde haar wakker. Hij leek extreem opgewekt en wilde graag het slot nog eens proberen. Marianne maakte moeizaam plaats voor hem. Hun geduld werd beloond met een klik van het slot.
De deur was open.
Ze zetten de tas van Valentijn in de deuropening zodat de deur niet dicht kon vallen en verkenden voorzichtig de volgende kamer. Marianne herkende het teken van Septis in een rituele cirkel aan hun rechterhand. Goovarr's teken was de volgende. Koortsachtig liepen ze de kring rond, en uiteindelijk, als laatste teken aan de linkerkant, vonden ze het teken van Kharnun. Achter hen viel de deur met een harde knal dicht.
Marianne onderdrukte een vlaag van paniek. Naar buiten kon ze wel, en dan kon ze hulp halen voor Valentijn. Ze dacht na. De ruimte waarin ze zich bevonden was muf, en bij het flakkerende licht van hun kaarsje kon ze de schaduwen zien bewegen. Vleermuizen schrokken op van het onverwachte bezoek.
Terwijl Marianne het teken van Kharnun bestudeerde, voelde ze een vlaag van devotie en een onoverkomenlijke neiging om het perkament waar Zijn teken en de tekst die Hem beschreef doormidden te scheuren. Ze rukte haar blik los van het papier en viel achterover.
De ruimte was stil en rustig, en bovenal: onaangetast door de vieze klauwen van Zaunar. Was dit dan een plek waar de demon niet kon komen? Dat zou betekenen dat hier de Goden nog puur waren. Dat de gevoelens hier de waarheid waren.
Zonder nogmaals na te denken, greep Marianne haar buidel. Valentijn deed hetzelfde. Een regen van crets, Zepultoeraanse kristallen en een enkele bloedsteen daalde neer rond het teken van Kharnun. Een aantal flesjes met ritueel zand en wat magische drankjes rolden over de vloer. "Aanvaard ons offer."
Marianne pakte het perkament vast. De keuze was o zo moeilijk, maar het voelde goed. Het teken moest stuk. Met een schreeuw van pijn trok ze een hoek van het perkament kapot. Nu ze begonnen was, moest ze doorgaan. Nog een stuk van het perkament werd losgescheurd.
Buiten adem zakte ze terug op haar hielen. Het zegel van Kharnun was stuk.
In de cirkel verscheen een groot hangslot. De stapel crets en edelstenen was inmiddels verdwenen. Valentijn pakte zijn gereedschap erbij en Marianne groef ook in haar buideltje. Met een aantal van de fijne metalen pinnetjes tussen haar lippen toog ze aan het werk. Een torque, een aantal kromme metalen pinnetjes en een veiligheidsspeld die Valentijn aanreikte gingen het slot in. Voorzichtig voelde ze de binnenkant van het slot, maar haar concentratie werd verstoord door de aankomst van anderen. Ogrim hoorde ze duidelijk rondstampen door de kamer, en Lando knielde bij het gescheurde teken van Ranaa. Valentijn maande ze tot stilte, maar steeds weer werd haar concentratie verstoord.
Tot er een zachte klik hoorbaar was en het slot opensprong. Er galmde een stem door de ruimte. "Gij, voorvechter van Kharnun, aanschouw Zijn Geheim..."
Eenmaal weer bovengronds haalde Marianne diep adem. Hun tocht door de kerkers was vreselijk uitputtend geweest, maar de stem die haar het Geheim van Kharnun vertelde leek haar nieuwe energie te geven. Een klein stukje perkament, zodat ze het niet zou kunnen vergeten, was haar toebedeeld. Niets leek haar opluchting te kunnen dempen, zelfs niet Valencia, een oude Zepultoeraanse bekende die met haar wilde praten, of het gevecht van de Walvisbaaier die met Falco wilde trouwen. De onder het bloed besmeurde gedaante leek een vrouw te zijn, die luidkeels Volkmar aanriep.
Die avond, nadat Marianne terugkeerde, nam ze plaats aan een tafeltje. Het was duidelijk geweest dat ze goed gereinigd had moeten worden, en een zevental stille schrobbers hadden daar duidelijk zorg voor gedragen. Nadat ze zonder ceremonie de deur weer uit was gezet, draaide Marianne zich weer om, maar het badhuis waar ze onder handen genomen was, was verdwenen. In plaats daarvan zag ze in de verte de lichtjes van Bheesd.
In de herberg schoof ze aan een tafeltje. Edith leek boos te zijn, en Polomeus ontweek haar. Het was Valentijn die aan tafel schoof en langzaam, tergend langzaam, begon te vertellen over de gebeurtenissen van die avond. Er was iets goed mis, maar Valentijn vertelde rustig in chronologische volgorde verder.
Claudius was dood.
Hij had zijn leven gegeven in het gevecht met Zaunar, en terwijl hij het apparaat gebruikte wat de demon de das om deed, was zijn leven weggeglipt. Een marmeren vorm was alles wat er van hem over bleef. Het was bijna niet te bevatten.
De rest van de tijd leek aan haar voorbij te gaan. Marianne schreef het Geheim van Kharnun over in haar boekje, tergend langzaam vanwege het schoonschrift wat ze gebruikte, en kopieerde de tekst nogmaals voor Sipke. Ze werd door de plaatselijke bevolking profeet genoemd, en probeerde de andere profetieën ook te verzamelen. Orgim vroeg haar nog of zij de profetie van Volkmar kon aanpassen, waarna Volkmar zijn ongenoegen duidelijk kenbaar maakte aan Ogrim door hem een flink pak rammel te geven.
Een groot deel van de aanwezigen verdween verder in de kerkers, op zoek naar Valencia, die een vampier was geworden. Marianne miste het geheel, niemand vroeg haar meer wat, en wantrouwende blikken waren alom. Ze bleef bij Edith en Polomeus in de buurt, en maakte plannen voor de begrafenis van Claudius met Fedor.
Pas toen Valencia en haar ondoden verslagen waren, was het tijd om de spullen te pakken. Sommigen zouden afreizen naar Orkenslacht, om verslag te doen aan de baron. Marianne had al een brief naar de heer Wytteveen gestuurd, om hem in te lichten over de dood van hun zoon. Nu zou zij erachteraan reizen, om te vertellen wie Claudius was geweest.
De groep vertrok uit Bheesd, en in gedachten verzonken liep Marianne mee met de groep. Valentijn had zich discreet in de buurt van Ellenora opgesteld, die aan de arm van Fedor wandelde. Lando liep voorop, spelend met een lucifer. Maar Marianne zag het allemaal niet.
Het was zo stil in haar hoofd, nu ze alleen was.
-----
Geweldige Maerquin met oh zo leuke dingen om te doen. Helaas was mijn uitstapje op zaterdagavond toch een enorme spelbreker. Ik had zoveel belangrijke dingen gemist, was nergens te vinden voor andere spelers en ik kon maar moeilijk bijgepraat worden achteraf. Het leek wel alsof Marianne ineens letterlijk buitenspel gezet was. Dingen werden overhaast besloten en ik kreeg er geen speld meer tussen. Zo kwam ik er ineens vijf minuten voor tijd-uit achter dat er een extra zwarte wolk was verschenen...
Daarnaast natuurlijk lastig om te spelen met wederom een nieuw aspect van het personage, temidden van de scherven van al het verraad wat je voorheen gepleegd hebt en de dramatische dood van Claudius. Hoe speel je dat nou uit! Een van je vrienden, waar je dus net achter gekomen bent dat hij toch wel alles voor jou doet is ineens dood, en je hebt geen afscheid kunnen nemen. Hoezo zwart gat? En toch had ik geen zin in alleen maar emo-play, dus ik speelde het voornamelijk uit alsof ik in shock was, wat het nog veel lastiger maakte om aansluiting te zoeken.
Voor de volgende, waar ik alweer helemaal voor sta te springen, heb ik zeker wel plannetjes, dus kom maar op!
