In de trein
Aug. 22nd, 2007 11:38 am![[personal profile]](https://www.dreamwidth.org/img/silk/identity/user.png){kind=small}
janestarzHelaas had ik het wat te laat door. Ik hoorde het pas toen het meisje hard zei: "Wat kan mij zo'n stom kruisje nou schelen?"
Ik keek op van mijn boek en plukte een dopje uit mijn oor zodat de Mp3-speler de stemmen niet zou overschetteren.
In de vier-zitter naast me in de kleine coupe zaten een meisje en twee jongens. De jongens hadden amper dons op hun kin, maar misschien hadden ze zich gewoon niet zo goed geschoren. Een jaar of 16, 17, schatte ik ze, maar tegenwoordig weet je het nooit. Een oudere mevrouw met kort grijs haar wees naar het icoontje bij het raam. Een gezicht met de vinger aan de lippen, en een mobieltje met een kruisje erdoorheen. Ik zat in een stiltecoupé.
Het meisje ging door. "En jij moet dat helemaal niet tegen mij zeggen, de conducteur moet dat tegen mij zeggen." Ze draaide zich naar de twee jongens. "Overal waar ik kom zijn regeltjes!" Aan haar stem te horen vond ze het maar stom.
De vrouw gaf het op en zat alweer op haar plaatsje, vlakbij de deur, voordat ik het tweede dopje uit mijn oor gepeuterd had. Het was maar een kort ritje voor mij, van Rotterdam CS naar Rotterdam Alexander, maar ik begon me ook te ergeren aan de drie naast me.
Een van de jongens plukte een mobiel uit zijn jaszak, en zocht naar een bestand. Muziek begon te spelen net op het moment dat een dame met mobiel tegen haar oor gekleefd de coupé binnenliep, al pratend.
"Kan die nog harder?" vroeg de andere jongen, en promt begon de jongen weer toetsen in te drukken op zijn mobiel, met als onmiskenbaar gevolg dat een ander stuk verschrikkelijke herrie op nog luider volume uit het ding knetterde.
Het meisje keek uitdagend de stiltecoupé rond, om te zien of iemand nog wat zou durven zeggen. Toen groef ze een cd uit haar tas op, een blauwe voorkant, de witte text 'marocain' was nog net te zien. Ze begon luidkeels wat tegen de jongens te vertellen om maar te horen te zijn over de herrie.
'Meisje, al kwam je uit de freaking Achterhoek, je kunt nog best rekening met mensen houden.'
Dat had ik moeten zeggen. Maar ik zei niets.
Ik was er alweer en stapte, lekker makkelijk, gewoon uit.
Ik keek op van mijn boek en plukte een dopje uit mijn oor zodat de Mp3-speler de stemmen niet zou overschetteren.
In de vier-zitter naast me in de kleine coupe zaten een meisje en twee jongens. De jongens hadden amper dons op hun kin, maar misschien hadden ze zich gewoon niet zo goed geschoren. Een jaar of 16, 17, schatte ik ze, maar tegenwoordig weet je het nooit. Een oudere mevrouw met kort grijs haar wees naar het icoontje bij het raam. Een gezicht met de vinger aan de lippen, en een mobieltje met een kruisje erdoorheen. Ik zat in een stiltecoupé.
Het meisje ging door. "En jij moet dat helemaal niet tegen mij zeggen, de conducteur moet dat tegen mij zeggen." Ze draaide zich naar de twee jongens. "Overal waar ik kom zijn regeltjes!" Aan haar stem te horen vond ze het maar stom.
De vrouw gaf het op en zat alweer op haar plaatsje, vlakbij de deur, voordat ik het tweede dopje uit mijn oor gepeuterd had. Het was maar een kort ritje voor mij, van Rotterdam CS naar Rotterdam Alexander, maar ik begon me ook te ergeren aan de drie naast me.
Een van de jongens plukte een mobiel uit zijn jaszak, en zocht naar een bestand. Muziek begon te spelen net op het moment dat een dame met mobiel tegen haar oor gekleefd de coupé binnenliep, al pratend.
"Kan die nog harder?" vroeg de andere jongen, en promt begon de jongen weer toetsen in te drukken op zijn mobiel, met als onmiskenbaar gevolg dat een ander stuk verschrikkelijke herrie op nog luider volume uit het ding knetterde.
Het meisje keek uitdagend de stiltecoupé rond, om te zien of iemand nog wat zou durven zeggen. Toen groef ze een cd uit haar tas op, een blauwe voorkant, de witte text 'marocain' was nog net te zien. Ze begon luidkeels wat tegen de jongens te vertellen om maar te horen te zijn over de herrie.
'Meisje, al kwam je uit de freaking Achterhoek, je kunt nog best rekening met mensen houden.'
Dat had ik moeten zeggen. Maar ik zei niets.
Ik was er alweer en stapte, lekker makkelijk, gewoon uit.
